Walizki nie rozpakowuj – dziś się wyprowadzasz! Noworoczna noc, zdrada „mamusina”, Szwagier-Zając, fałszywa Irka i prawdziwy Dziadek Mróz w Warszawie: jak kumpele z podstawówki, rodzinne imprezy, świąteczne przebieranki i telefon do „teściowej” obnażyły wielką mistyfikację…

Walizki nie rozpakowuj dziś się wyprowadzasz

Co się stało? zapytała stanowczym tonem Iwona. Lech leżał na kanapie i nawet nie raczył wstać, gdy weszła do mieszkania.

A stało się to, moja kochaniutka, że od dziś ode mnie odchodzisz! Dlatego nie rozpakowuj walizki: bierz manatki, rozstajemy się i dziś się wyprowadzasz! odpowiedział mąż.

Iwona nie mogła uwierzyć własnym uszom. Kochaniutka?

Widzieliście mnie? Jaki ja zajączek przecież mam prawie dwa metry wzrostu! odpowiedział kiedyś Lech na propozycję, by przebrał się za zajączka na imprezie.

Oj tam, będziesz zajączkiem-olbrzymem: przeskoczysz wszystkich i w podskokach znikniesz! zażartowała jej przyjaciółka, Sylwia.

Jaki rozmiar mają wasze kostiumy zajączka? dopytywał Lech.

Oj, rzeczywiście, nasz zajączek jest malutki! Jak ja na to nie wpadłam od razu? zmartwiła się dziewczyna.

Po chwili namysłu rzuciła:

To zróbmy tak: ty będziesz Świętym Mikołajem, a Mikołajek ten młodszy, przebierze się za zajączka. On jest o wiele niższy od ciebie!

A czy jego strój na mnie się zmieści? Lech znów pytał. Ten, płaszcz czy surdut? W czym tam chodzą Mikołajowie?

Pewnie, na niego zawsze jest ciut za duży mówiła Sylwia, więc spokojnie.

A tekst? Nie znam się na tych wierszach!

Jakie teksty? Sama improwizacja ukończyła Sylwia. Ty przecież zawsze sobie radzisz nie taki z ciebie medalista! Ja cię w razie czego poratuję!

Z Sylwią Lech przyjaźnił się jeszcze od podstawówki. Pracowała w agencji eventowej. No i akurat przed Sylwestrem zaniemógł chłopak grający zajączka.

Grupa, która jeździła z życzeniami po domach, nagle zrobiła się niepełna.

Kto to wymyślił? powiecie, i będziecie mieć rację. Jaki znowu zajączek? Co za absurd! Przecież u nas zawsze Mikołaj z Aniołkiem! Po co wymyślać koło od nowa?

Ale nowy szef agencji był z tych kreatywnych chciał wprowadzić powiew świeżości, przynajmniej tak twierdził.

Może miał z dzieciństwa jakiś niedosyt, trauma czy co? Może nigdy nie był zajączkiem i podświadomie chciał to nadrobić w dorosłości. I oto pojawił się zajączek. Klasyczny biały kostium z uszami, do tego z tyłu przypięty worek z wielką, sztuczną marchewką.

Wprowadzamy innowacje! ogłosił szef. Trochę kreatywności w tej całej rutynie!

Przy nim stary dyrektor Ogórek z Sylwestrowej Nocy wydawał się uroczym, poczciwym misiołkiem.

No i tak, jeździli: Mikołajek, Aniołek-Sylwia i zajączek. Aż tu nagle zajączek zachorował na zapalenie płuc, dosłownie tuż przed 30 i 31 grudnia.

Nie ma przebacz stwierdził szef. Zajączek musi być!

Wszystko potoczyło się jak w tej dawnej piosence: jest mi dziś przykro, bo króliczek zachorował.

Lech był w kiepskim nastroju. Czekała go bardzo smętna perspektywa na Nowy Rok: żona, Iwona, wyruszyła nagle do mamy teściowej się pogorszyło i mąż został sam.

Co rusz coś u tej biednej kobiety się działo. Tym razem kolejny nawrót choroby.

Wiesz, kochanie, nie mogę zostawić mamy samej w takim stanie mówiła pogodnie Iwona, pakując się do walizki. To już trzeci taki wyjazd w ciągu ostatnich dwóch miesięcy.

To może pojadę z tobą? zaproponował Lech. Po co masz być sama w Nowy Rok?

Oj, daj spokój! zaprotestowała żona. I tak mi się wszystko popsuje. Po co i tobie psuć święta?

Ale przecież przysięgaliśmy sobie w zdrowiu i w chorobie! zdziwił się Lech. Mieliśmy być razem!

Wystarczy, że będziesz dzwonił i wspierał mnie. Odpocznij, wychilluj się.

Teoretycznie, mógł się wkręcić na jakąś imprezę ale grupy znajomych już się pozamykały.

Ale wszystko było jak w skeczach Laskowika: atmosfera beznadziejna, humor zerowy.

Nagle zadzwoniła Sylwia. Ona zawsze była ostatnią deską ratunku. Potrafiła przyjaźnić się jak mało kto.

Przyjaźnili się od szkolnych lat, potem też mimo że Iwona kręciła nosem, że między kobietą a mężczyzną nie ma prawdziwej przyjaźni.

Nawet nie pozwoliła Lechowi zaprosić Sylwii na ślub choć sama była szczęśliwie zamężna.

Lech nie chciał się wdawać w spory, żeby żonie nie psuć humoru niech ma po swojemu. Mądra Sylwia się nie obraziła, dalej dzwonili do siebie, głównie z pracy.

No i nagle samotny Nowy Rok propozycja Sylwii, żeby dorobił. Za wyjazdy mieli płacić!

Choć Lech miał porządną posadę w firmie konsultingowej i mógł utrzymywać żonę bez jej pracy, zgodził się głównie, żeby nie kisić się w domu.

Strój Mikołaja akurat się nadawał, walonki pasowały. Przylepili mu sztuczne wąsy i brodę gotowe, można iść do ludzi!

Poszło zaskakująco gładko. Dzieci recytowały wierszyki, zajączek fikał przy choince, potem wszyscy szli w kółeczko ogólnie, super.

Została ostatnia wizyta 31 grudnia, 22:00. Potem już dom i spokój!

Dobra Sylwia, słysząc o samotności Lecha, zaprosiła go do siebie na świętowanie miała być tylko ona, mąż i mama, która Lecha znała jeszcze z czasów szkolnych. Dzieci w ich domu nie było.

Na ostatni kurs jechali w dobrych nastrojach nawet Mikołajek, Witek, łyknął kielicha, na co w przeszłości sobie nie pozwalał.

O 21:45, z samochodu, Lech zadzwonił do Iwony:

No, jak tam, kochanie?

Jakoś się trzymam, kochany!

Szczęśliwego Nowego Roku! Daj słuchawkę mamie też chcę jej życzyć!

Właśnie zasnęła nie chcę jej budzić. Ja oglądam coś w słuchawkach i myślę o tobie.

Kocham cię! O północy zadzwonię!

Ja też cię kocham! Uważaj na siebie, mój zajączku! odpowiedziała żona.

Gdy drzwi ostatnich gospodarzy się otworzyły, Lech omal nie zemdlał: na progu stała Iwona, ta sama, którą dwa dni temu własnoręcznie odwoził na dworzec! Ta, z którą rozmawiał ledwie kwadrans wcześniej przez telefon…

Gdy oferował, że ją podwiezie, zdecydowanie odmówiła: sama sobie poradzi ma odpocząć!

Miała na sobie swoją najlepszą sukienkę i szpilki.

Kiedy ona to zapakowała? Przecież pakowała się przy mnie! myślał otępiały Lech. No po prostu iluzjonistka jak jakiś Copperfield w spódnicy!

Może to nie Iwona? Może bliźniaczka? Ale nie nawet pieprzyk nad lewą brwią się zgadza!

Może przewidzenie? Kto wie, co ta atmosfera robi, może kometa zmienia fale mózgowe… Ale wszyscy widzieli to samo.

Zajączku! zawołała przewidzenie w głąb korytarza.

Zajączku? Przecież ona mówiła tak do niego przez telefon!

Lech czuł się jak sparaliżowany. Patrzył, jakby to nie jemu się działo.

Już idę, kochaniutka! rozległo się w odpowiedzi i z cienia wyszedł zajączek: łysawy, spasiony facet…

A gdzie jest dziecko? Wadzio? spytała Aniołek-Sylwia.

Ja to Wadzio! zaśmiał się facet, klepiąc się po ogromnym brzuchu. Postanowiłem zrobić sobie frajdę!

Lech patrzył z obrzydzeniem. To dla tego przedstawienia jego Iwonka nawymyślała mu bajek? Odpowiedź była jasna: został bezczelnie oszukany.

Pierwsza myśl awantura na miejscu. Ale wstyd było przed Sylwią. Więc, zmieniając głos, by Iwona go nie poznała, kazał: No, Wadzio, wierszyk!

Wadzio coś tam zamamrotał. Iwona swojego męża nie rozpoznała oboje już dobrze podgrzani, świętują przecież.

Ale jak ta jego perfekcyjna estetka skończyła z takim typem?

Iwona tuliła się do tłustego zajączka i chichotała bełkotliwie.

Lech już wiedział, skąd te drogie prezenty od wiecznie biednej mamy z Torunia…

Teraz kółeczko! wrzasnął Wadzio. I poszło tańce, hulanki…

Tańczyli Wadzio, Iwona i zajączek-Mikołajek, który też sobie chlapnął w końcu zaraz do domu! Lech, już nieco otrzeźwiały, wszystko filmował telefonem na dowód alibi Iwony topniało jak śnieg na wiosnę.

Wkrótce gospodarz się zmęczył i grzecznie wygonił wszystkich za drzwi:

Starczy chcę spać! Wystarczy tych fikołków! Odprowadź, kochaniutka.

Kochaniutka odprowadziła.

Dziwne: taka ładna dziewczyna. Co ona widzi w tym ślimaku? powiedziała Sylwia w aucie. Przecież to na pewno nie jej mąż!

To ja jestem jej mężem! chciał krzyknąć Lech, ale się ugryzł w język.

Nie pojechał świętować do Sylwii wiedział, że nie będzie umiał udawać. Przyznać się do takiej zdrady to ponad jego siły.

Skłamał więc, że chyba łapie jakąś gorączkę. Pojechał do domu samotnie. Nie zadzwonił do Iwony o północy. Ani później niech się bawi ze swoim zajączkiem…

Nowy Rok spędził sam. Ale przynajmniej miał czas, by przemyśleć wszystko.

Żonę kochał. Ale patrząc na to, co zobaczył, uczucia się uszczupliły. Wybaczać nie zamierzał. Więc rozwód. Mieszkanie należało do niego.

Iwona, nie doczekawszy się żadnego telefonu, zaczęła się martwić. Jak to tak? Zwykle dzwonił kilka razy dziennie, a tu już druga doba bez kontaktu?

Czując coś niepokojącego, wróciła od mamy już 2 stycznia, nie czekając na planowany powrót 4-go.

Podjechała taksówką nikt po nią nie wyszedł. Wysłała wcześniej SMS z godziną i adresem.

Co się dzieje? weszła rozkazującym głosem do mieszkania. Lech leżał na kanapie.

Dzieje się to, że się wyprowadzasz. Walizki nie rozpakowuj. Rozwodzimy się i dziś się wyprowadzasz odpowiedział spokojnie Lech.

Iwonie się wydawało, że się przesłyszała. Kochaniutka? Skąd on zna to słowo? Tak nazywał ją tylko Wadzio…

Ciekawe, gdzie się wyprowadzam? próbowała zaczepnie zagaić sprawę.

Nie wiem: do swojego zajączka, czy do mamy w Toruniu? A tak w ogóle, zdrówko lepsze? odpowiedział obojętnie Lech.

Wszystko nie tak zrozumiałeś… zaczęła cicho. Boże, wie! Ale skąd? Gdzie się potknęła? Mamie zabroniła odbierać telefony do 4 stycznia. A Wadzio nie mógł…

Ależ nieszczęśliwy przypadek! Kto mógł to widzieć?

To opowiedz swoją wersję! powiedział Lech, już bardziej z ciekawości. Może ten łysy facet to lekarz i omawialiście zdrowie mamy? Albo jakiś alchemik, co miał wymyślić eliksir życia dla teściowej! Ten, no… Paracelsus!

Może pielęgniarz wynajęty specjalnie? Co za symboliczną opłatą, oczywiście ode mnie, miał się opiekować teściową.

Albo, o zgrozo, pracownik zakładu pogrzebowego, o którym jako ukochana córka chciałaś pomyśleć z wyprzedzeniem?

No, Iwonko, nie wstydź się: jakbyś się nie wstydziła podnosić nóg do góry, tańcząc z zajączkiem? A właściwie z dwoma swoim i naszym! No, co, kochaniutka?

Lech puścił jej filmik…

Iwona zamilkła. Co mogła powiedzieć? Tak, miała kochanka. Po co? Dla wrażeń.

Siedzenie samej w domu ją nudziło, a Wadzio nie był biedny dawał jej prezenty.

Pracować? Rozproszyć nudę? Wolne żarty! Nie po to się jest różą, żeby więdnąć w kącie!

Ale jaki pech! Kto by się spodziewał?

Męża na swój sposób kochała. Albo po prostu była od niego zależna; dlatego wszystko skrywała, nie chcąc gryźć ręki, która karmi.

Tym bardziej to bolało.

Gdyby powiedziała, że się zakochała i odeszła do łysego zajączka można by zaakceptować, jakoś przeżyć.

Albo przyznała się do jednorazowego skoku w bok: wybacz, ukochany, to był diabeł. I Lech może by jej przebaczył tak dobry to człowiek. Ale czy jeszcze jej?

A tak: zdrada i góry kłamstw o mamie. I jakie wyrafinowane kłamstwa! To już niemal przestępstwo. A przecież to okoliczność obciążająca…

Iwona płakała, błagała, przysięgała, wzywała sumienie. Ale Lech był nieugięty: jak postanowił tak jest! Dobrze, bo tacy są Mikołajowie!

Rozwiedli się Lech został z poczuciem racji. Żałował tylko, że nie zrobił burzy prosto tamtej sylwestrowej nocy.

Bo przecież dla mocnych wrażeń byłaby to idealna scena! Ale czasem ta cała grzeczność i wychowanie tylko utrudniają sprawę.

No cóż. W sumie i tak wyszło nie najgorzej, prawda?