Uciekaj od niego: Mroczne sekrety Radosława i dramatyczna tajemnica zamkniętego pokoju — historia Liki, która nie posłuchała przyjaciółki, zakazanych blond włosów, białych sukienek i narodzin małej Geli, porwanej przez własnego ojca

– O, siema koleżanko! Natalia przysiadła się do stolika, przy którym siedziała Wanda. Dawno się nie widziałyśmy. Co słychać?

– Cześć, Natka odpowiedziała dziewczyna trochę nieobecnym głosem. Wszystko w porządku.

– No to czemu wzrokiem uciekasz? Natalia spojrzała na nią bacznym okiem. Znowu Jarek coś odwalił? Co tym razem?

– Oj, nie przesadzaj Wanda przewróciła oczami, już żałując, że przyszła do tej kawiarni. U mnie wszystko gra. U nas z Jarkiem to już w ogóle pełna harmonia. Serio, jest świetny. Więc może zamknijmy temat.

Nie słuchając już narzekającej Natalii, Wanda wstała, zostawiając kawałek niedojedzonego sernika. Nie miała ochoty słuchać innych, naiwnie sądząc, że to zwykła zawiść.

Jarek był taki cudowny. Przystojniak, dobrze zarabiający, troskliwy. Fakt, czasem wyskakiwał z dziwnymi żądaniami. Na przykład zabronił Wandzie rozjaśniać włosy.

To był pierwszy poważny zgrzyt. O mało się o to nie rozstali! Cała afera o taką drobnostkę!

Wanda odwiedziła wtedy salon fryzjerski, bo koleżanka fryzjerka przekonywała, że była stworzona do bycia blondynką. Kusiło ją to niemiłosiernie. Wróciła więc do domu z platynowymi lokami.

Widok Jarka jakby ściana pobladła. Z książką w ręce, którą jeszcze przed chwilą spokojnie czytał na kanapie, cisnął przez salon. Poleciało trochę gorzkich słów, a na koniec żądanie przemalowania się na stare kolory. Najlepiej natychmiast. Bo blondynek w jego mieszkaniu być nie może. I już.

Wanda, łzy połykając po cichu, pognała do pobliskiego salonu. Dziewczyny próbowały ją przekonać, bo ładnie jej było w tym blondzie, ale gdy wybuchła płaczem, błyskawicznie zrobiły, co trzeba.

Jarek rano już tylko zadowolony kiwał głową, ani słowa nie mówiąc. Za to wręczył Wandzie elegancką bransoletkę, jakby na otarcie łez.

Był jeszcze kolejny zakaz Wanda nie mogła nosić białych ubrań. Czerwony, niebieski, zielony każdy inny, ale nie biały. Kiedyś dla żartu zapytała Jarka, czy ślubną suknię to też w czerwieni, ale ten spojrzał na nią tak dziwnie, że wszelka ochota do żartów przeszła jej na dobre.

– Uciekaj od niego przekonywała ją wtedy Natalia. Zanim zabroni ci nawet wychodzić z domu. Obojętnie jaki on porządny, poszukaj sobie normalniejszego faceta.

– Każdy ma swoje odchyły Wanda tylko wzruszała ramionami. U nas poważnie, planujemy już dziecko. Jarek bardzo chce córkę. Nawet imię wybrał Dobrosia. A ty mi każesz uciekać.

****************************************

Powinna jej była wtedy posłuchać Natalia miała nosa do dziwaków. I rzeczywiście, Wanda szybko się o tym przekonała.

W mieszkaniu była jedna zamknięta na klucz komórka, do której Wanda nie miała wstępu. Kiedyś zażartowała:

– Nie jesteś czasem dalekim krewnym Sinobrodego?

– Nie martw się z dziwnym uśmiechem odparł Jarek żadnych byłych żon tam nie trzymam.

Na tym temat tajemniczego pokoju się skończył. Dopóki przez przypadek Wanda nie rzuciła tam okiem. Wracała z uczelni wcześniej niż zwykle odwołali wykład, bo wykładowca pojechał na konferencję. Wiedziała, że Jarek jest w domu, ale nigdzie go nie widziała. Przechodząc obok zamkniętych drzwi, usłyszała jakiś szept. Uchylając cichutko drzwi, zobaczyła coś, co zmroziło jej krew w żyłach.

Ogromny portret dziewczyny na pół ściany. A przed nim Jarek, klęczący.

Dziewczyna z obrazu promieniowała szerokim uśmiechem, wyciągała ręce przed siebie. Była do Wandy podobna jak dwie krople wody, różnił je tylko kolor włosów. Tamta była jasną blondynką.

– Jeszcze trochę, Dobrosiu. Jeszcze chwilkę. Niedługo będziemy razem powtarzał Jarek. Wandę aż ścisnęło w gardle i już miała wparować do środka, żeby mu wygarnąć, kiedy zatrzymały ją kolejne słowa.

– Ona mi na pewno urodzi córkę. I wtedy twoja dusza przeniesie się do maleńkiego ciałka. Będziesz ze mną już na zawsze. Będę się tobą opiekował, a gdy dorośniesz, znów się zakochamy

Chory! przemknęło Wandzie przez głowę, gdy ruszyła spanikowana do drzwi. Natalia miała rację, cholernie miała rację! Ale co teraz? Jak uciec przed świrem? I co najgorsze, naprawdę była w ciąży. Choć do rozstrzygnięcia było jeszcze wcześnie: ciąża dopiero co wykryta.

Rodzice daleko, przyjaciół bliskich tylko Natalia. Do niej się więc zwróciła.

– Nigdy bym nie pomyślała, że Jarek może być aż taki wykrztusiła Wanda, ściskając pięści. Gdyby nie zobaczyła na własne oczy, nigdy bym nie uwierzyła!

– Spokojnie Natalia podała jej szklankę wody. Wanda wypiła bez słowa. Teraz musisz zdecydować, co robić. Zostajesz z nim?

– Nigdy w życiu! pokręciła głową Wanda. On jest niebezpieczny! Boję się o siebie i dziecko. Skrzywiła się gorzko. Przynajmniej już wiem, czemu nie mogłam być blondynką ani nosić białych ciuchów. Byłabym za bardzo podobna do niej.

– Całe szczęście, że wyszło to przed ślubem oceniła chłodno Natalia. O dziecku mu nie powiedziałaś?

– Chciałam zrobić niespodziankę

– I dobrze się stało. Powiesz, że masz innego i wyjedziesz z nim. Westchnęła Natalia. Może wróć do siebie, przenieś się do innej uczelni, dokończ studia. Najważniejsze: daleko od niego.

– Pewnie tak zrobię.

***********************************

Ostatnie pół roku kosztowało Wandę mnóstwo nerwów. Więcej psychicznych niż fizycznych. Przeprowadzka, tłumaczenia się rodzicom Przez ciążę musiała rzucić studia na aborcję się nie zdecydowała, bo co dziecko winne. A dokładniej, córeczka. Urodziła się Dobrosia, jak chciał Jarek.

Ten, wbrew obawom, puścił Wandę wolno, rzuciwszy tylko półsłówkiem, że zbyt dużo gadać nie warto. Nawet nie chciał wiedzieć, gdzie wyjeżdża jakby było mu wszystko jedno.

Czasem Wanda się zastanawiała, czy nie popełniła błędu, zostawiając go i nic nie mówiąc o dziecku. Nawet teraz, wieczorem, gdy Dobrosia już spała, stała przy oknie, zamyślona.

Nagle rozległ się dzwonek do drzwi. To kurier z jedzeniem, bo gotować Wanda nie zdążyła się nauczyć. Po szybkim posiłku usiadła do książek zamierzała wznowić studia.

Litery tańczyły jej przed oczami, głowa się kręciła Wanda sięgnęła po telefon, chcąc wezwać karetkę, ale ręce odmówiły posłuszeństwa. Nie mogła się ruszyć. Tuż przed utratą przytomności zobaczyła Jarka, czułością tulącego nowo narodzoną córunię.

***********************************************

Obudziła się w szpitalu. Mama na szczęście wpadła z wizytą w sam raz na czas.

Policja szukała dziecka bez skutku. Jarek, który zgarnął Dobrosię, przepadł jak kamień w Wiśle.

Dopiero po latach Wanda dostanie cichą pocztówkę. Na zdjęciu Jarek tuli piękną, jasnowłosą dziewczynkę.