Po siedemdziesiątce stała się nikomu niepotrzebna – nawet własne dzieci nie złożyły Lidii życzeń urodzinowych; syn oddał ją do domu opieki i sprzedał mieszkanie, a córka przez lata nie dawała znaku życia, aż niespodziewanie pojawiła się z wyciągniętą dłonią i szansą na szczęście nad polskim morzem

Po siedemdziesiątce Halina czuje się zupełnie niepotrzebna. Nawet własny syn i córka nie zadzwonili z życzeniami na jej urodziny.

Halina spędza dzisiaj swoje siedemdziesiąte urodziny na parkowej ławce w ogrodzie sanatorium pod Warszawą, zbierając łzy w chusteczkę. Żadne z dzieci nie pamiętało o święcie matki. Jedynie współlokatorka z pokoju podarowała jej czekoladowy batonik, a pielęgniarka Iwona wcisnęła czerwone jabłko na zdrowie pani Halinko, w końcu rocznica! uśmiechnęła się. Samo miejsce jest w porządku, ale obsługa raczej chłodna i robi, co musi.

Wszyscy wiedzą, jak to jest dzieci zawożą tu swoich starszych rodziców, kiedy ci stają się dla nich ciężarem. Halinę przywiózł syn, zapewniając, że tu szybciej dojdzie do siebie i odpocznie. Tak naprawdę przeszkadzała synowej, która nieustannie miała do niej pretensje.

Halina miała mieszkanie w Warszawie, jednak syn przekonał ją, by przepisała je na niego jako darowiznę. Obiecywał, że nic się nie zmieni dalej będą mieszkać wszyscy razem. Szybko jednak cała rodzina zajęła mieszkanie, a Halina zaczęła wojny z synową.

Synowa zawsze coś wypominała a to rosół za tłusty, a to plama w łazience albo niedokładnie posprzątane. Na początku syn bronił matkę, później coraz częściej podnosił na nią głos. Halina widziała, że mąż z żoną szeptają coś po kątach, a jej coraz trudniej wytrzymać napiętą atmosferę.

Syn w końcu mówi: Mamo, powinnaś trochę odpocząć, podreperować zdrowie. Gdy Halina spojrzała mu głęboko w oczy i zapytała:
Przemku, czy chcesz mnie oddać do domu opieki?

Syn poczerwieniał, spuścił wzrok i wymamrotał:
Mamo, nie przesadzaj, przecież to tylko sanatorium na miesiąc. Nabierzesz sił i wrócisz do nas.

Podpisał papiery, zostawił Halinę i obiecywał, że ją wkrótce odwiedzi. Od tamtej pory minęły już ponad dwa lata.

Halina wielokrotnie próbowała zadzwonić do syna. W końcu odebrał obcy mężczyzna, informując ją, że syn sprzedał mieszkanie już dawno temu. Halina nie ma pojęcia, gdzie szukać swoich dzieci. Wiele nocy przepłakała, bo dobrze wiedziała już wtedy, że do swojego mieszkania raczej nie wróci. Najbardziej bolało ją jednak to, że kiedyś skrzywdziła własną córkę dla dobra syna.

Halina pochodziła ze wsi pod Lublinem. Jej rodzina posiadała duży dom z gospodarstwem. Pewnego dnia ich sąsiad Marian opowiadał mężowi Haliny, że w stolicy łatwiej o dobrą pracę, mieszkanie i zarobki.

Jej mąż, Stanisław, zachwycił się tamtą wizją. Gdy zgodziła się na przeprowadzkę, sprzedali wszystko i wyjechali do Warszawy. Marian miał rację mieszkanie dostali szybko, meble dokupywali z czasem, aż w końcu stanęli się właścicielami starego malucha. To właśnie w tym aucie Stanisław miał tragiczny wypadek.

Zmarł następnego dnia po wypadku. Halina została sama z dwójką dzieci. Żeby się utrzymać i wykarmić dzieci, wieczorami sprzątała klatki schodowe. Miała nadzieję, że gdy dzieci dorosną, odwdzięczą się jej opieką. Niestety, rzeczywistość była inna.

Najpierw syn wpadł w konflikt z prawem musiała pożyczyć 30 tysięcy złotych, by uratować go przed więzieniem. Potem córka, Basia, wyszła za mąż, urodziła chłopca. Przez pewien czas wszystko układało się dobrze, do chwili, gdy wnuk poważnie zachorował. Basia rzuciła pracę, by się nim opiekować, ale lekarze długo nie potrafili postawić diagnozy.

Diagnoza w końcu padła choroba wymagająca leczenia w szpitalu w Gdańsku, gdzie obowiązywała długa kolejka na oddział. Mąż Basi odszedł, nie radząc sobie z problemem. Z czasem Basia poznała w szpitalu mężczyznę, także wdowca, którego córka walczyła z tą samą chorobą.

Przeprowadzili się do dużego domu nad Bałtykiem. Po czterech latach mąż Basi zachorował, potrzebował drogiej operacji. Halina miała oszczędności, które chomikowała na wkład własny do mieszkania dla Przemka.

Gdy Basia poprosiła matkę o pożyczkę, Halina stanowczo odmówiła, bo pieniądze przeznaczała dla syna. Basia strasznie się wtedy obraziła. Powiedziała, że matka nie istnieje dla niej więcej. Przez jedenaście lat nie odezwała się do Haliny ani słowem.

Halina wraca właśnie do swojego pokoju w sanatorium. Nagle zza pleców słyszy:
Mamusiu!

Serce prawie wyskakuje jej z piersi. Odwraca się, rozpoznając Basię. Nogi uginają się pod nią, Basia ją podtrzymuje.

Szukałam cię długo. Przemek nie chciał mi podać adresu, przyznał się dopiero, gdy zagroziłam mu sądem za nielegalną sprzedaż twojego mieszkania.
­ Mamusiu, przepraszam, że tak długo nie mogłam cię odwiedzić. Na początku byłam bardzo zła, potem odwlekałam, a w końcu się wstydziłam. Niedawno śniło mi się, że błąkasz się po lesie i płaczesz

Obudziłam się z ogromnym smutkiem. Opowiedziałam o tym mężowi, kazał mi natychmiast się z tobą pogodzić. Pojechałam pod dawny adres, ale tam byli już obcy ludzie. Musiałam szukać Przemka. W końcu jestem mamy piękny dom nad morzem. Mąż powiedział, żebym zabrała cię do siebie.

Halina przytula córkę i zaraz wybucha płaczem, ale tym razem łzy są słodkie łzy szczęścia.