– Mamo, mam już dziesięć lat, prawda? – zapytał nagle Michał wracając ze szkoły. – No i co z tego? – Mama spojrzała na syna ze zdziwieniem. – Jak to, co? Przecież obiecaliście mi z tatą, że jak skończę dziesięć lat, pozwolicie mi w końcu mieć psa! – Pozwolić? A co my obiecywaliśmy? – Na psa! – Nie! – krzyknęła przerażona mama. – Wszystko, tylko nie to! Chcesz, kupimy Ci elektryczną hulajnogę? Najdroższą! Ale pod warunkiem, że o psie więcej nie wspomnisz. – Tak to z Wami jest, tak? – naburmuszył się Michał. – Sami mnie uczycie dotrzymywać słowa, a sami zapominacie… Dobrze, dobrze… Zamknął się w pokoju aż do powrotu taty z pracy. – Tato, pamiętasz, co mi obiecaliście z mamą… – zaczął, ale tata przerwał: – Mama już mówiła o twoim marzeniu! Nie rozumiem po co ci pies? – Marzę o psie od dawna, wiecie przecież! – Wiemy, wiemy! Naczytałeś się bajek o Emilu i Panu Kleksie, i zachowujesz się jak dziecko! Myślisz, ile kosztuje rasowy pies? – Nie chcę rasowego – powiedział Michał. – Może być zwykły, nawet porzucony. Czytałem ostatnio w Internecie o takich psach… – Nie! – wtrącił tata. – Co znaczy „nie-rasowy”? Tylko piękny, rasowy i młody pies! – Taki musi być? – skrzywił się Michał. – Tak! I będziesz z nim chodzić na wystawy, tresować… Jeśli znajdziesz młodego, pięknego, porzuconego rasowego psa w Warszawie, to się zgodzimy. – Dobrze… – westchnął smutno Michał. Nie spotkał jeszcze porzuconego rasowego psa, lecz postanowił spróbować. W niedzielę zadzwonił do Wojtka i poszli razem szukać. Szli po mieście do wieczora – żadnego wolnego rasowego psa… – Damy sobie spokój – powiedział zmęczony Michał. – Wiedziałem, że nic nie znajdziemy. – Spróbujmy w schronisku w przyszłą niedzielę – zaproponował Wojtek. – Tam są czasem też rasowe. Musimy znaleźć adres. Teraz odpocznijmy. Usiedli na ławce, marzyli o pięknym schroniskowym psie, którego razem wytresują. Po chwili wracali już na podwórko. Wojtek pociągnął Michała za rękaw: – Michał, patrz! Michał zobaczył małego, brudno-białego szczeniaka kulającego się po chodniku. – Kundelek – stwierdził Wojtek i zagwizdał. Szczeniak podszedł, ale stanął kilka kroków od nich. – Nie ufa ludziom. Pewnie ktoś go przestraszył – powiedział Wojtek. Michał zachęcił pieska, a ten nie uciekł, tylko ostrożnie machnął ogonkiem. – Chodź, Michał. Po co ci taki pies? Szukasz rasowego. Możesz mu dać najwyżej na imię Guzik – powiedział Wojtek i odszedł. Michał głaskał szczeniaka, a potem smutno poszedł za kolegą. Nagle piesek zapiszczał. Michał zamarł. – Michał, chodź za mną! Nie odwracaj się! On tak na ciebie patrzy… – Jak? – Jakbyś był jego właścicielem, a teraz go zostawiasz… Wojtek pobiegł, ale nogi Michała nie chciały się ruszyć. Gdy już miał biec, ktoś chwycił go za nogawkę. Spojrzał – u jego stóp czarne oczy… I wtedy Michał wziął pieska na ręce i przytulił mocno. Wiedział już – jeśli rodzice się nie zgodzą, ucieknie z domu razem z nim. Ale rodzice mieli dobre serca… Następnego dnia Michała w domu czekały nie tylko mama i tata, ale też wykąpany, śliczny, radosny Guzik.

Mamo, mam już dziesięć lat, prawda? zagadał nagle Michaś, wracając ze szkoły.
No i co z tego? Mama spojrzała na niego zaskoczona.
Jak to, co z tego? Przecież obiecałaś razem z tatą, że jak skończę dziesięć lat, to mi coś pozwolicie!
Pozwolić? Co takiego mieliśmy pozwolić?
Pozwolić mieć psa!
O nie! Mama aż podskoczyła z przerażenia. Cokolwiek, tylko nie to! Może chcesz hulajnogę elektryczną? Najdroższą, jaką znajdziemy. Ale warunek: o psie już nigdy nie wspomnisz.
No pięknie Michaś wydął wargi z urazą. I to się nazywa rodzice Uczycie mnie, że trzeba dotrzymywać słowa, a sami o swoim zapominacie No trudno.
Zamknął się w pokoju na cztery spusty i nawet nosa stamtąd nie wystawił aż do powrotu taty z pracy.
Tato, pamiętasz, co obiecaliście z mamą zaczął znowu, ale tata mu przerwał.
Mama już do mnie dzwoniła, i opowiedziała o twoim marzeniu! Ale powiedz mi, po co ci to?
Tato, ja już od dawna marzę o psie! Sami wiecie!
Wiemy, wiemy… Naczytałeś się bajek o Mikołaju i Karolku i zachciało ci się być jak oni! My też z mamą o niejednym marzymy. A wiesz, ile kosztuje rasowy pies? Fortunę!
Ale ja nie chcę rasowego! zapalił się Michaś. Może być zwykły kundel. Nawet bezdomny. W Internecie czytałem ostatnio o porzuconych psach. Takie są nieszczęśliwe.
E-e! przerwał tata. Co to znaczy kundel? Po co nam taki? One są… niezbyt urodziwe! Michaś, dogadajmy się tak: możemy przygarnąć bezdomnego psa, ale tylko jeśli będzie śliczny, rasowy i młody.
Na pewno taki? Michaś spojrzał z powątpiewaniem.
Tak! Tata spojrzał konspiracyjnie na mamę i mrugnął. Przecież trzeba z nim ćwiczyć, chodzić na szkolenia, wystawy psów Ze starym już za późno na naukę. Więc jak w całym Krakowie znajdziesz pięknego, młodego, porzuconego rasowca, to może się nad tobą zlitujemy.
Ech westchnął chłopiec. Już wiedział, że to będzie jak szukanie igły w stogu siana. Ale gdzie nadzieja, tam i upór, więc postanowił spróbować.
W niedzielę zadzwonił do kolegi Włodka i po obiedzie ruszyli na poszukiwania.
Przeszli na piechotę chyba pół miasta, aż im buty zaczęły skrzypieć, ale żadnego porzuconego rasowca nie wypatrzyli. Pięknych psów pełno, ale wszystkie na smyczach pod czujnym okiem właścicieli.
Dobra, dosyć tego jęknął zmęczony Michaś. Mówiłem, że nic nie znajdziemy.
Chodź, za tydzień pojedziemy do schroniska zaproponował Włodek. Tam podobno czasem są i rasowe psy. Musimy tylko znaleźć adres. Teraz przysiądźmy, bo nogi wchodzą mi do kiszeni.
Zmęczone chłopaki znaleźli pustą ławkę i rozmarzyli się, jak zaadoptują najpiękniejszego psa z możliwych, a potem będą go uczyć sztuczek i chodzenia przy nodze. Wyśnili sobie po cichu całą przyszłość, odpoczęli i ruszyli w kierunku swojego osiedla.
Nagle Włodek pociągnął Michasia za rękaw i pokazał coś palcem.
Michaś, patrz.
Spojrzeli. Po chodniku dreptał mały, nieco szarawy, rozczochrany szczeniak, trochę przypominający mop.
Kundel, czysta klasyka podsumował Włodek i gwizdnął.
Piesek zerknął zdziwiony, a potem radośnie pognał w stronę chłopców. Ale dwa metry przed nimi nagle się zatrzymał.
Pewnie komuś się naraził i teraz nie ufa ludziom zdiagnozował Włodek.
Michaś też zagwizdał cicho i wyciągnął rękę. Szczeniak podszedł niepewnie, ale gdy chłopiec zbliżył się zupełnie, piesek tylko lekko machnął ogonem i nie uciekł.
Chodź, Michaś, nie wygłupiaj się ponaglił nerwowo Włodek. Przecież szukasz rasowego. Tamtemu można by dać jakieś piękne imię, a temu… najwyżej Puszek, bo wygląda jak stary pędzel rzucił przez ramię i ruszył do domu.
Michaś jeszcze trochę pogłaskał pyska, uśmiechnął się do tej kudłatej pociechy, a potem smętnie poszedł za kolegą. W duchu przyznał przed sobą, że najchętniej zabrałby psa do siebie, choćby był i bez rasy.
Wtem za plecami rozległ się skowyt.
Michaś znieruchomiał, piesek cichutko zapiszczał.
Włodek też się zatrzymał, odwrócił i zaszeptał:
Michaś, lepiej chodź szybciej! Ale nie odwracaj się! On na ciebie tak patrzy!
Jak patrzy?
Jakbyś go właśnie zostawiał na amen. No idź już!
Włodek ruszył sprintem, ale Michaś nie mógł się ruszyć. Jakby mu ktoś wmurował buty w chodnik. Kiedy się nareszcie przemógł i chciał już ruszyć, ktoś delikatnie złapał go za nogawkę przy bucie. Spojrzał w dół a tam czarne, rozbrajające oczy.
I wtedy Michaś, zapominając o całym świecie, zgarnął kundelka na ręce i mocno go przytulił. Decyzję podjął natychmiast jeśli rodzice nie zgodzą się na psa, to trudno, dzisiaj wyprowadzi się razem z nim. Nawet gdyby miał mieszkać w piwnicy.
Ale rodzice, jak się okazało, też mieli serce nie z kamienia… Dlatego, kiedy Michaś wrócił w poniedziałek ze szkoły, czekała na niego w domu nie tylko mama z tatą, ale też wymyty, biały jak śnieg, radosny Puszek.