Pozdrowienia od żony – Kochanie, odbierzesz mnie z pracy? – zadzwoniła Żenia do męża z nadzieją, że po ciężkim dniu nie będzie musiała tłuc się czterdzieści minut autobusem. – Jestem zajęty, – odpowiedział krótko Artur. W tle wyraźnie słychać było telewizor, więc był w domu. Do łez zabolała ją ta obojętność. Małżeństwo sypało się na oczach, a przecież jeszcze pół roku temu nosiłby ją na rękach. Co się tak nagle zmieniło? Żenia nie rozumiała. Dba o figurę, regularnie chodzi na siłownię. Świetnie gotuje – w końcu pracuje w renomowanej restauracji w Warszawie. Nigdy nie żądała pieniędzy, nie urządzała scen, gotowa była spełniać każde marzenie męża… – Za dobrze go rozpieszczasz – kręciła głową mama, słuchając jej skarg. – Nie można ze wszystkim mu dogadzać. – Po prostu go kocham – bezradnie się uśmiechała. – I wiem, że on też mnie kocha… ****************************** – Jedak mnie już ma dość – Żenia gryzła wargi, przeglądając historię przeglądarki. Okazało się, że Artur całe wolne chwile spędza na portalach randkowych, rozmawiając naraz z kilkoma kobietami. – Przecież mógł po prostu porozmawiać. Zrozumiałabym i odpuściła. Po co się męczyć, żyjąc z kimś, kogo się nie kocha, i ją tak traktować? Rozwód. Cóż, jest silna – da sobie radę. Ale nie pozwoli odejść mu bez niczego. Zasłużył na drobną zemstę… Tego wieczoru Żenia zalogowała się na tym samym portalu co on, znalazła męża i napisała do niego. Zdjęcie ściągnęła z internetu, lekko podretuszowała i była pewna, że Artur się nabierze. I tak się stało. Rozpoczęła się żywa rozmowa. W wiadomościach mąż twierdził, że jest singlem, gotowym na poważny związek, nawet dzieci. Rozpisywał się o cudownym charakterze, co aż rozbawiło ją do łez – dobrze wiedziała, jak trudno mu dogodzić. – Spotkajmy się – napisała Żenia i z bijącym sercem czekała na odpowiedź. – Jestem jak najbardziej za – odpisał po chwili Artur. – Ale w moim mieszkaniu tymczasowo siedzi siostra, przygotowuje się do matury. Może spotkajmy się gdzie indziej, a wieczór spędzimy w hotelu? – Serio? – wymsknęło się Żeni po przeczytaniu. – Co daje ci pewność, że dziewczyna od razu zgodzi się na hotel? Każda normalna osoba poczułaby się urażona! Ale to nawet mi na rękę. – Albo spotkajmy się u mnie na działce za miastem, jestem sama, nikt nie przeszkodzi… – myślała, czy przyjmie propozycję. – Świetny pomysł! – Artur był zachwycony, pewnie cieszyło go, że nie wyda ekstra grosza. – Podaj adres i godzinę. Przylecę na skrzydłach miłości. – Ul. Kwiatowa 25, o dziesiątej wieczorem. Pasuje? – Jasne! Czekaj na mnie. Około 21 Artur udał, że musi iść do pracy. Nie mógł znaleźć kluczyków od auta i z niechęcią zapytał żonę, czy je widziała. – Leżały na komodzie – odpowiedziała szczerze, ściskając klucze w kieszeni. – Może kot zabrał? – Dobra, wezwę taksówkę. Nie czekaj na mnie, idź spać. Tylko że ona i tak nie zamierzała czekać. Po co? W tym czasie spakowała rzeczy. Miała własne mieszkanie po babci, więc wystarczyło zostawić tylko… pozew rozwodowy na samym środku stołu. Artur wrócił nad ranem wściekły. Droga zajęła mu ponad godzinę, a Anżeliki z portalu tam nie było. Adres prawdziwy, dom prawdziwy. Ale drzwi otworzyła mu kobieta trzy razy większa od niego, w półprzezroczystym szlafroku. Żeby tylko mógł to wymazać z pamięci! Ledwo się przed nią obronił! Musiał wezwać taksówkę, długo czekał na mrozie w marynarce. Do tego kierowca był dziwakiem i najpierw zawiózł go zupełnie gdzieś indziej… Niezapomniana noc. Dopiero po powrocie do mieszkania, zobaczywszy pozew na stole, zrozumiał, kto za tym wszystkim stoi. Obok, na lustrze, szminką widniał napis: To była słodka zemsta…

– Kochanie, odbierzesz mnie z pracy? Justyna dzwoniła do męża z nadzieją, że po ciężkim dniu nie będzie musiała tłuc się czterdzieści minut zatłoczonym autobusem.

– Jestem zajęty odburknął Marcin. W tle wyraźnie było słychać telewizor, co oznaczało, że mąż przebywał w domu.

Dziewczynie zrobiło się przykro do granic. Małżeństwo wisiało na włosku, chociaż jeszcze pół roku temu Marcin gotów był nosić ją na rękach. Co takiego się wydarzyło, że wszystko się zmieniło? Justyna nie potrafiła znaleźć odpowiedzi.

Zawsze dbała o siebie; spędzała sporo czasu na siłowni. Gotowała wyśmienicie nie bez powodu była kucharką w renomowanej restauracji w Krakowie. Nigdy nie prosiła Marcina o pieniądze, nie urządzała awantur, spełniała każdą jego zachciankę

– Za bardzo sobie pozwalasz, dziecko pokręciła głową matka, wysłuchując żali córki. Mężczyzna nie może mieć zawsze wszystkiego podanego na tacy.

– Ja go po prostu kocham, mamo. I wierzę, że on też mnie kocha uśmiechała się smutno Justyna.

******************************

– To jednak mam go już dość ścisnęła usta Justyna, przeglądając historię przeglądarki. Okazało się, że Marcin całe wolne chwile spędzał na portalach randkowych, flirtując z kilkoma kobietami jednocześnie. Po co to wszystko? Dlaczego nie mógł po prostu porozmawiać? Zrozumiałabym, puściłabym go wolno. Po co się męczyć, żyjąc z kimś, kogo nie kocha się już wcale?

Cóż, czas na rozwód. Da radę przez to przejść, ale nie zamierza odejść bez choćby małego odwetu. Tyle jej się należy

Tego samego wieczoru Justyna założyła konto na tym samym portalu co Marcin, wyszukała go i napisała. Zdjęcie pobrała z internetu, delikatnie przerobiła w programie graficznym i była pewna, że mąż się nabierze. I rzeczywiście, złapał przynętę.

Zaczęła się żywa korespondencja. Marcin pisał, że nigdy nie był żonaty, jest gotowy na poważny związek i dzieci. Wychwalał swój wspaniały charakter, czym Justyna śmiała się do łez wiedziała przecież, ile trudu kosztuje dostosowanie się do jego humorków.

– Spotkajmy się napisała w końcu Justyna, oczekując na odpowiedź z bijącym sercem.

– Bardzo chętnie! odpisał po kilku sekundach Marcin. Ale tymczasowo siostra mieszka u mnie, przygotowuje się do egzaminów na studia. Może więc spotkajmy się gdzieś na neutralnym gruncie, a później pojedziemy do hotelu.

– Serio? zaśmiała się gorzko Justyna, czytając wiadomość. Skąd ta pewność, że każda kobieta zgodzi się na takie propozycje? Cóż, tym razem jej to pasuje.

– A może spotkamy się u mnie? Mam domek pod Krakowem, jestem sama, nikt nam nie będzie przeszkadzał rzuciła. W myślach wahała się, czy dobrze robi.

– Świetny pomysł! Marcin aż kipiał z radości zwłaszcza że nie będzie musiał wydawać dodatkowych pieniędzy. Podaj adres i godzinę. Przylecę na skrzydłach miłości!

– Ulica Brzozowa 25, o 22:00. Będzie OK?

– Oczywiście! Do zobaczenia.

Około 21:00 Marcin udawał, że nagle został pilnie wezwany do pracy. Nie potrafił znaleźć kluczyków do auta, więc zapytał żonę, czy ich nie widziała.

– Leżały chyba na komodzie patrzyła mu w oczy Justyna, ściskając kluczyki w kieszeni. Może kot je gdzieś zaniósł?

– Nieważne, zamówię taksówkę. Nie czekaj na mnie, kładź się już spać.

Nie zamierzała czekać. Po co? Lepiej spożytkować czas zaczęła pakować swoje rzeczy. Na szczęście miała własne mieszkanie po babci w Nowej Hucie. Jedyne, co zostawiła po sobie, to pozew rozwodowy na samym środku stołu.

Marcin wrócił dopiero nad ranem, wściekły jak osa. Nie dość, że jazda w jedną stronę zajęła ponad godzinę, to i Angeliki z portalu nie było.

Adres był prawdziwy, dom też. Ale zamieszkiwała go całkiem inna osoba niż ta ze zdjęcia. Drzwi otworzyła kobieta trzy razy większa od niego, w półprzezroczystym szlafroku Marcin dałby wtedy wszystkie złotówki, żeby wymazać ten widok z pamięci.

A do tego ledwo uciekł przed szaloną gospodynią! Musiał zamówić kolejną taksówkę, czekał na nią w zimnie, marznąc w samym marynarce. Kierowca okazał się dziwny, najpierw wywiózł Marcina gdzieś daleko, zanim przywiózł go z powrotem do miasta Zaiste, niezapomniana noc.

Dopiero gdy wszedł do mieszkania i zobaczył na stole papiery rozwodowe, zrozumiał, kto go tak urządził. Obok, szminką na blacie, widniał napis:

Ta słodka zemstaPrzez chwilę stał w bezruchu, tępo wpatrując się w kartki. Nie było już nawet złościtylko poczucie, jakby życie wyślizgnęło mu się z rąk i wreszcie ktoś uciął ten żałosny teatr. Ruszył do kuchni, by nalać sobie wody, ale w zlewie zalegały naczynia po wczorajszej kolacji. Nikt ich już nie zmyje, pomyślał. Przynajmniej nie Justyna.

Usiadł i długo patrzył na drzwi, czekając, aż usłyszy jej znajomy kroki, śmiech albo nawet stłumione łkanie z kąta. Ale mieszkanie było ciche. Dziwnie puste. Tak puste, że aż świstało mu w uszach.

W tym samym czasie Justyna stała na balkonie swojego nowego-starego mieszkania. Oddychała chłodnym powietrzem, które szczypało w policzki, i patrzyła na zabłocone ulice Nowej Huty. Czuła strach zmieszany z ulgową euforią. Może upiekła mu drobnego psikusa, ale zrobiła to też dla siebieżeby wreszcie jasno zobaczyć, ile jest warta.

Z kuchni dobiegał ją zapach świeżo parzonej kawy. Uśmiechnęła się do siebie przez łzy. Wzięła głęboki wdech i po raz pierwszy od wielu miesięcy poczuła się naprawdę wolna. I silna. Przygoda dopiero miała się zacząć.

Marcin został sam ze swoją pustką, a Justyna z nową szansą i wiarą, że życie czasem smakuje najlepiej wtedy, gdy sami zdecydujemy o przepisie.