Teraz będziecie mieli własne dziecko, a ona powinna wrócić do domu dziecka – Teściowa żąda, byśmy oddali adoptowaną córkę, gdy w końcu spodziewamy się biologicznego dziecka

Kiedy w końcu mój syn doczeka się potomka? Barbara Nowak spojrzała z irytacją na siedzącą przy stole synową.

Pani wie tak samo dobrze jak ja, że już od trzech lat staramy się o dziecko westchnęła ciężko Jagoda. Każde spotkanie zaczynało się tym samym pytaniem. Co miała zrobić? Lekarze zapewniali, że ani u niej, ani u Artura nie ma problemów.

Właśnie. Jesteście małżeństwem tyle czasu, a tu żadnego dziecka kobieta prychnęła z pogardą. Może miałaś kiedyś zbyt rozrywkowe życie.

Pani Barbaro, co to za insynuacje? dziewczyna nie wytrzymała, zamknęła laptopa z głośnym trzaskiem. Praca dziś już nie wyjdzie. Dawałam powód do takich słów? Proszę też zmienić ton, jakim się do mnie zwraca!

I co zrobisz? teściowa udawała zaskoczenie Poskarżysz się Arturowi? Nie boisz się, że stanie po mojej stronie? W końcu jestem jego matką.

Odpowiedzią był trzask zamykanych drzwi. Jagoda oczywiście nie miała zamiaru wspominać o tym mężowi. Nie dlatego, że stanąłby po stronie matki po prostu nie chciała go martwić.

***********************************************

Relacje z teściową nie układały się od pierwszego spotkania. Barbara nie lubiła w niej niczego zbyt zwyczajna uroda, ubiór nie taki, gotowanie przeciętne… Lista zarzutów była długa. Barbara robiła wszystko, by zniechęcić syna do związku z Jagodą. Szczęśliwie, Artur potrafił się postawić.

Pobrali się. Kobieta trochę się uspokoiła, szczególnie gdy młodzi zamieszkali w mieszkaniu oddalonym od rodziny.

Nie minęło jednak pół roku, a Barbara znalazła nowy powód do uszczypliwości brak dzieci.

Początkowo Jagoda żartowała, że są jeszcze młodzi, chcą nacieszyć się sobą, robić kariery. Teściowa była jednak nieugięta: „Trzeba rodzić jak najszybciej! I oby nie tylko jedno.” Pod presją uległa Jagoda i wtedy pojawił się problem. Przez trzy długie lata poddawała się badaniom, lekom… bez skutku.

Jeden z lekarzy stwierdził, że przyczyna może tkwić w stresie psychologicznym. Barbara tylko roześmiała się z pogardą i poradziła zmienić lekarza.

****************************************

Po kolejnym spotkaniu z teściową Jagoda, chcąc zająć myśli, bezwiednie przewijała media społecznościowe. Zdjęcia dzieci ściskały serce naprawdę pragnęła dziecka. Nie żeby kogoś zadowolić. Dla siebie.

Uwagę zwrócił post o pracy w domu dziecka. Tyle dzieci bez mamy, bez taty…

Jagoda na chwilę się zamyśliła. Czy potrafiłaby pokochać cudze dziecko jak swoje? Przed oczami pojawił się uśmiechnięty maluch, wyciągający do niej rączki. Dziewczyna z determinacją podsunęła do siebie klawiaturę i zaczęła czytać.

Trzeba było załatwić mnóstwo papierów, przejść badania, rozmowy, ale pragnienie dziecka było silniejsze niż urzędnicze przeszkody.

Zostało przekonać Artura. Jagoda roztrząsała, jak zareaguje, ale ku jej zdumieniu od razu się zgodził. Zaproponował tylko, by adoptować jak najmłodsze dziecko z domu małego dziecka. Tak też postanowili.

Po pewnym czasie ich mała rodzina powiększyła się o jedną osobę. Mała Zosia, pięciomiesięczna, szybko skradła ich serca. Jedyną osobą sprzeciwiającą się całym sercem była Barbara Nowak, ale nikt już nie przejmował się jej opinią. Artur zagroził nawet przeprowadzką do innego miasta, jeśli nie przestanie siać konfliktów. Barbara nie miała więc wyboru udawała przed znajomymi, że wnuczkę uwielbia.

Upłynęło siedem lat. Zosia skończyła pierwszą klasę, miała mnóstwo przyjaciół, była serdeczna i pracowita. Jagoda nie mogła się nacieszyć, że została jej mamą.

Latem całą rodziną wyjechali nad Bałtyk. Ciepłe słońce, szum fal, miękki piasek czy do szczęścia potrzeba więcej? Zwłaszcza że teściowa została daleko, nie mogąc psuć nastroju.

Pod koniec urlopu Jagoda zaczęła czuć się źle. Nie wspomniała nikomu nie chciała martwić bliskich. Po powrocie do Białegostoku natychmiast poszła do lekarza.

Artur szybko zauważył, że coś się dzieje. Nalegał na powrót do domu, obiecując wrócić nad morze w ferie zimowe. Jagoda uległa.

Wyniki badań były dla obojga niespodziewane i szczęśliwe. Będą mieli dziecko! Najbardziej ucieszyła się Zosia, która już widziała się w roli starszej siostry.

Barbara Nowak dowiedziała się dopiero po kilku miesiącach, gdy ciążowy brzuszek był niemożliwy do ukrycia. Gdy wyczuła, że w domu są same, pojawiła się bez zaproszenia.

Nie będę pytać, dlaczego nie powiedzieliście wcześniej odezwała się od progu, wodząc wzrokiem po brzuchu synowej. Mam za to inne pytanie.

Jakie? Jagoda poczuła niepokój.

Kiedy oddacie Zosię do domu dziecka. Skoro będziecie mieli swoje dziecko, ten bękart powinien wrócić, skąd go wzięliście.

Jagodę ogarnęło drżenie. Czy dobrze słyszała? Jak można mówić coś takiego o dziecku, które stało się częścią rodziny?

Czy pani mówi serio?

Oczywiście Barbara zmrużyła oczy. Więc kiedy?

Wynocha stąd wysyczała Jagoda, walcząc z chęcią, by się na teściową rzucić. I nie pokazuj się tu więcej.

Wyrzuciła osłupiałą kobietę za próg i długo nie mogła dojść do siebie. Zadzwonić do Artura? Miał dziś ważne spotkanie… Ale rozmowa była nieunikniona.

*********************************************

Wściekła Barbara ruszyła prosto do pracy syna. Zignorowała sekretarkę, wtargnęła do gabinetu.

Twoja żonka wyrzuciła mnie z mieszkania jak śmiecia!

Dzień dobry westchnął Artur. Coś musiałaś jej powiedzieć, bo inaczej moja opanowana żona by tak nie zrobiła.

Zapytałam tylko, kiedy oddacie tę dziewuchę do domu dziecka Barbara rozsiadła się, patrząc na syna z wyrzutem. W końcu będziecie mieli własne dziecko. To przecież kosztuje i wymaga uwagi.

Jak ci w ogóle przyszło do głowy coś tak potwornego? Artur ścisnął długopis tak, że aż pękł. Zosia jest moją córką i nigdzie jej nie oddamy, czy ci się to podoba, czy nie.

Od kiedy?! To tylko przychówek. Już duża, zrozumie, jak jej się wytłumaczy.

Nawet się nie waż nic jej mówić rzucił z wściekłością, zrzucając z biurka połamany długopis. Zrozumiałaś?

Co mi zrobisz? prychnęła, ruszając ku drzwiom. W tej rodzinie nie ma miejsca dla tej dziewczyny. Zrobię wszystko, by to osiągnąć.

Artur długo patrzył w zamknięte drzwi. Sekretarka zaglądnęła z przeprosinami. Mężczyzna był jednak zamyślony wiedział już, co musi zrobić.

Wyciągnął komórkę i wybrał numer…

**********************************************

Jagoda spacerowała powoli po parku, uśmiechnięta patrząc, jak Zosia kręci się przy rocznym braciszku. Nowa rola starszej siostry sprawiała jej ogromną radość.

Na ławce obok siedziały kobiety, rozmawiające o swoich synowych. Myśli Jagody mimowolnie wróciły do teściowej.

Od tamtej wizyty ich drogi się rozeszły. W ciągu tygodnia Artur zorganizował przeprowadzkę rodziny na drugi koniec Polski, wiedząc, że to jedyna szansa na spokój dla Zosi. Był pewien, że matka i tak rozpowie wszystkim o adopcji dziewczynki.

Teraz mieli spokój. Cudowną córeczkę, synka, a za chwilę kolejne dziecko w drodze.

Artur czasem dzwonił do ojca. Wiedział, że Barbara nadal miesza, tym razem skupiając się na świeżo poślubionej córce. Szczerze jej współczuł, choć siostra wydawała się to znosić z dystansem.

No cóż. Oni mają swoje życie, on swoje. I patrząc teraz na rodzinę, był najszczęśliwszym człowiekiem na świecie. I tego samego życzył innym.