Wnuczka. Ola od najmłodszych lat była niechciana przez swoją matkę, Joannę, która traktowała ją jak niepotrzebny mebel w domu. Wciąż kłóciła się z ojcem Oli, a gdy ten wrócił do swojej żony, całkiem straciła panowanie nad sobą. – Odszedł, tak? Czyli nie zamierzał nigdy porzucić swojej ścierki do podłogi! Wszystkie nerwy mi poszarpał! Okłamywał mnie – wrzeszczała przez telefon – a teraz zostawił mnie z tym bękartem? Wyrzucę ją przez okno albo zostawię na dworcu z bezdomnymi! Ola zatkała uszy i cicho zapłakała. Nienawiść własnej matki chłonęła jak gąbka. – Mnie zupełnie wszystko jedno, co zrobisz ze swoją córką. W ogóle się zastanawiam, czy to moje dziecko. Żegnaj! – odpowiedział w słuchawce Roman, ojciec dziewczynki. Joanna, jak opętana, wrzuciła rzeczy dziecka do torby. Do tego dokumenty – i z pięcioletnią Olą ruszyła taksówką. – No to zobaczy on jeszcze, zobaczycie wszyscy! – powtarzała w głowie. Wysokim tonem podała kierowcy adres. Zmierzała zostawić córkę matce Romana, Ninie Iwanownej, która mieszkała poza miastem. Taksówkarz już na wejściu nie znosił aroganckiej młodej kobiety, która kompletnie nie liczyła się z przerażoną dziewczynką. – Mamo, chce mi się do toalety – Ola wcisnęła głowę w ramiona, nie oczekując niczego dobrego. – Wytrzymaj! U swojej babci pójdziesz! Kobiecie drżały nozdrza od złości. Taksówkarz, ojciec wnuczki w tym samym wieku, sam miał ochotę dać jej nauczkę. W jego domu synowa dmuchała i chuchała na dziecko. – Lepiej uważać, matko. W razie czego wyrzucę ciebie, a dziecko oddam do opieki społecznej. – Co?! Lepiej się nie wtrącaj! Zaraz zadzwonię na policję, powiem, że molestowałeś moją córkę i mnie nachalnie proponowałeś. Komu bardziej uwierzą – taksówkarzowi, czy zapłakanej matce? Moje dziecko – jak chcę, tak wychowuję! Było jej wszystko jedno. Po półtorej godziny byli na miejscu. – Poczekaj chwilę! – Joanna wysiadła i już usłyszała wciskający gaz samochód. – Sama dojdziesz, jędzo! – powiał z auta głos taksówkarza. Dziewczyna splunęła, złapała dziecko za rękę i weszła do ogródka. Z impetem kopnęła furtkę. – Proszę bardzo, oto wasz skarb – co chcecie, to z nią róbcie. Wasz syn się zgodził. Mnie nie jest potrzebna! – odszczekała, odwróciła się na pięcie i wybiegła z posesji. Nina Iwanowna patrzyła oszołomiona za córką syna. – Mamo! Nie odchodź! – zapłakała dziewczynka, wycierając łzy brudnymi, dziecięcymi rączkami. Dziewczynka ruszyła za matką, która właśnie wkroczyła na ulicę. – Odejdź ode mnie! Idź do babki! Teraz z nią będziesz mieszkać! – wrzeszczała Joanna, próbując odczepić córce paluszki od swojej spódnicy. Z ciekawością zaczęli wyglądać z okien sąsiedzi. Nina Iwanowna, chwytając się za serce, dogoniła płaczącą wnuczkę, przytuliła ją mocno. – Chodź, kochanie, chodź… Moja Jagódko ukochana – łzy płynęły po jej pomarszczonej twarzy. W końcu o niej nic nawet nie wiedziała… Roman nie powiedział matce o nieślubnym dziecku. – Nie skrzywdzę cię, nie bój się. Chcesz – upiekę ci placuszki? Mam i śmietankę – szeptała łagodnie, prowadząc dziewczynkę do domu. Przy furtce Nina Iwanowna zobaczyła, jak Joanna łapie stopa i znika. Po niej zostały już tylko tumany kurzu… Już nigdy nie usłyszeli o niej słowa. A wnuczkę Nina Iwanowna przyjęła z wdzięcznością, uznając za dar od Boga. Ani przez chwilę nie wątpiła, że to jej własna rodzina – taka podobna do małego Romka! Który odwiedzał ją tak rzadko, że już prawie go nie pamiętała. – Ja cię wychowam, Olechna, postawię na nogi – dam ci wszystko, co mogę. Wychowała ją. W miłości i trosce. Odprowadziła do pierwszej klasy. Czas mijał błyskawicznie – już jedenasta, już niedługo matura. Ola wyrosła na piękną, dobrą i wrażliwą dziewczynę, mądrą i oczytaną. Marzyła, by studiować medycynę, ale póki co mogła wybrać tylko kolegium. – Szkoda, że tata nie chce mnie uznać – wzdychała tata, wtulając się w Ninę Iwanownę. Wieczorami siadały na schodkach tarasu i patrzyły na zachód słońca. – Co mogę ci powiedzieć, kochanie… Mój syn Roma ułożył sobie życie z pierwszą żoną, zajmuje się ich wspólnym synem. Oli nienawidził i gardził nią. Przyjeżdżał do matki tylko w dzień renty – ciągle prosił o pieniądze. – Sam jesteś obdartusem! – powiedziała w końcu Nina Iwanowna – tylko wyciągasz rękę po pieniądze. A masz i pracę, i żonę w domu! Odejdź, Roman! Więcej nie przyjeżdżaj! – O tak, teraz się wymądrzasz, mama! Dobrze! Umrzesz, nie przyjadę nawet na pogrzeb! – wrzasnął, zabrał syna i odjechał z nienawiścią w oczach. Od tamtej pory naprawdę się nie pojawił. – Bóg mu sądzi, Oleńko. Chodźmy napić się herbaty, jutro odbierasz świadectwo! Lato minęło między ogrodem i kuchnią – przyszła pora żegnać Oleńkę do miasta, do nauki. – Nie damy same rady – poproszę sąsiada Władka, zawiezie nas z tobą i bagażami do akademika. – Nina Iwanowna też śpieszyła się do miasta. Ostatnio nie czuła się najlepiej – miała jeszcze jedną sprawę do załatwienia. Pod akademikiem długo się żegnały. – Ucz się, kochanie! Tylko na siebie będziesz mogła liczyć. Ja już stara, ile mi zostało… – Babciu, przestań! Jaka ty stara? Pełnia życia! Babcia uśmiechnęła się, poprosiła sąsiada Władka, by zawiózł ją do notariusza. Sprawę załatwiła i z ulgą wróciła do domu na wieś. Ola odwiedzała ją co weekendy, pilnie się uczyła, by z wyróżnieniem skończyć szkołę i dostać na medycynę. Wierzyła, że będzie mogła przedłużyć babci życie. Potem przyjeżdżała coraz rzadziej – zakochała się w koledze z roku, Szymonie. Okazał się bardzo dobrym człowiekiem, uczył się świetnie, planował także studia. Nina Iwanowna bardzo się cieszyła – po ukończeniu kolegium z czerwonym paskiem pobrali się. Mieli po dwadzieścia lat. Na skromnym weselu w kawiarni od strony panny młodej była tylko babcia. – Babciu, byłaś dla mnie i mamą, i tatą, wszystkim! Dałaś mi dom, miłość, opiekę – głos Oli się łamał, oczy miała mokre – ja ciebie kocham, babuniu, dziękuję za wszystko! Ola uklękła przy babci i przytuliła się z wdzięcznością i czułością. Goście wzruszeni, nie kryli łez. – Wstawaj, Oleńka, co ty wygadujesz… – szeptała zmieszana Nina Iwanowna, pałając dumą. – Co tu się dziwić! – rzucił głośno Szymon i posadził babcię obok siebie. – Teraz pani jest głową naszej rodziny, witamy serdecznie! – objął ręką swoje liczne rodzeństwo. Tego wieczoru wznosiły się toasty za szczęście młodych i zdrowie Niny Iwanowny, która wychowała taką cudowną dziewczynę. Nina Iwanowna wkrótce zachorowała, jakby wykonała już swój obowiązek. Ola i Szymon na zmianę opiekowali się nią i dojeżdżali z miasta na wieś, godząc to z nauką. Pewnego dnia babcia ujęła wnuczkę za rękę: – Jak mnie zabraknie, przylecą sępy: mój syn z żoną. Ale im się nie daj! Kilka lat temu spisałam na ciebie testament, wszystko po notariuszu, podpisane zgodnie z prawem. – Babciu… – Cicho! Nie miałaś prawdziwych rodziców, ja jedna się tobą opiekowałam. Chciałabym odejść spokojna, wiedząc, że masz dach nad głową. Sprzedacie ten dom z Szymonem, kupicie sobie mieszkanie w mieście. Ola tylko płakała w milczeniu – ściśnięte gardło nie pozwalało jej mówić. Przy dobrej opiece Nina Iwanowna pożyła jeszcze półtora roku i zmarła spokojnie we śnie. Bez cierpienia. Jak przewidziała – po czterdziestu dniach przyjechał z miasta ojciec z rodziną. – Proszę opróżnić dom! – powiedział Roman – matki już nie ma, nie masz tu prawa mieszkać. Ola była zszokowana, patrząc w jego pogardliwe oczy i na nieznaną mu żonę, oraz brata, który już obmyślał, jak za szybko sprzedany dom kupić sobie samochód. Szymon pojawił się w progu ze sklepu. – To jeszcze kto? Już facetów tu przyprowadzasz? – wrzasnął Roman. Szymon spokojnie przeszedł obok i postawił siatkę na stole. – Jestem jej mężem. A wy kim właściwie jesteście? Nie pamiętam, byśmy się poznali. Roman aż poczerwieniał ze złości. – Wynocha! – ryknął, wskazując drzwi. – Po pierwsze – proszę nie krzyczeć, po drugie – jak to wynocha? Ola ma akt własności. Pokazać panu dokumenty? – Jaki akt? – jąkał się Roman. – Roman! Ona na pewno czymś omamiła twoją matkę! Trzeba do sądu! – podjudzała jego żona. – Nie zostawię tego tak! Udowodnię, że nie jesteś moją córką, ani wnuczką matki! – groził pięściami Roman. – Pakuj walizki, obdartusko! Zrobimy wszystko, żebyś się stąd wyniosła! – syczał brat. Wyszli – w domu zrobiło się cicho. Ola upadła na podłogę i rozpłakała się: za co? Ojciec nawet cukierka w dzieciństwie nie przyniósł, a teraz chce zabrać dom. – Może źle im się wiedzie? Albo nie mają gdzie mieszkać? Szymon, tu jest wszystko, co mi zostało po babci! – mówiła przez łzy. Szymon stanowczo przytulił żonę. – Jutro dajemy ogłoszenie o sprzedaży domu. Inaczej nie odpuszczą, będą cię dręczyć do oporu. Babcia nie raz mówiła: sprzedajcie i przeprowadźcie się do miasta. – Tak, ale tak wcześnie nie myślałam, że to będzie konieczne. Tu minęło całe moje dzieciństwo… Dom sprzedali szybko – znalazł się bogaty kupiec marzący o rezydencji. Nie chciał nawet się targować. Usadzenie jabłoni, widok na sosnowy las, obok altanka porośnięta winoroślą – nowym mieszkańcom dom przypadł do gustu. Ola z Szymonem kupili skromne, przytulne mieszkanie w centrum miasta. Wkrótce mieli powiększyć rodzinę – nie mogli się doczekać upragnionego dziecka. Kładąc się spać, Ola myślała o babci: Dziękuję ci, kochana, to dzięki tobie żyję…

Wnuczka

Małgosi od samego początku nie była potrzebna swojej matce, Ewie. Traktowała ją jak zbędny mebel w mieszkaniu. Mogłoby jej nie być i nikt by tego nie zauważył.

Ciągle kłóciła się z ojcem Małgosi, a gdy ten odszedł do swojej żony, Ewa całkiem straciła grunt pod nogami.

Odszedł? To znaczy, że nigdy nie zamierzał porzucić swojej sprzątaczki! Wszystkie nerwy mi zszargał! Kłamał mi wrzeszczała w słuchawkę a teraz zostawił mnie z tym bachorem? Wyrzucę ją przez okno albo zostawię na dworcu z bezdomnymi!

Małgosia zatkała uszy i cicho zapłakała. Odrzucenie własnej matki wsiąkało w nią jak woda w gąbkę.

Jest mi zupełnie obojętne, co zrobisz z własną córką. Zresztą wątpię, czy to w ogóle moje dziecko. Żegnaj! odpowiedział po drugiej stronie Piotr, ojciec dziewczynki.

Ewa, jak opętana, wrzuciła ubrania córki do torby. Dołożyła dokumenty, chwyciła pięcioletnią Małgosię i posadziła ją do taksówki.

„Jeszcze im pokażę! Jeszcze zobaczycie!” powtarzało jej się w głowie. Wyniosłym tonem podała kierowcy adres.

Zmierzała zostawić dziecko matce Piotra. Pani Stefania mieszkała na przedmieściach Warszawy.

Taksówkarz nie znosił zarozumiałej młodej kobiety, która opryskliwie odzywała się do przerażonej dziewczynki.

Mamusiu, muszę do łazienki Małgosia skuliła się, bo spodziewała się najgorszego.

I rzeczywiście. Na te słowa Ewa warknęła tak, że kierowca aż zacisnął pięści, marząc, by przemówić jej do rozsądku.

Miał przecież wnuczkę w podobnym wieku. Synowa dbała o nią jak o skarb. Nawet głosu by nie podniosła!

Wytrzymaj! U babci się wysikasz!

Ewa odwróciła się od córki i utkwiła wzrok w oknie. Zaciskała usta z wściekłości.

Proszę trochę spokojniej, madame. Bo mogę panią wysadzić, a dziecko zawiozę na policję.

Co? Lepiej się zamknij! Jeszcze cię oskarżę, że się podejrzanie oglądasz za moją córką i składam ci na policję doniesienie. Komu uwierzą? Taksówkarzowi czy płaczącej matce? Moja córka, to ją wychowam jak chcę, więc niech pan się nie wtrąca!

Mężczyzna zacisnął szczęki. Z taką wariatką lepiej nie zadzierać, szkoda tylko dziecka.

Po półtorej godziny dojechali na miejsce.

Poczekaj, szybko wrócę! rzuciła Ewa, po czym usłyszała tylko ryk silnika.

Samej dojdziesz, żmijo! dobiegło z samochodu.

Kobieta prychnęła i zaklęła pod nosem.

Co za cham! złapała Małgosię za rękę i szybkim krokiem weszła na podwórko, kopiąc furtkę nogą.

Proszę, oto wasz skarb, róbcie z nią, co chcecie. Wasz Piotruś pozwolił. A mnie do niczego nie jest potrzebna! rzuciła grubym, przepalonym głosem i wybiegła z domu.

Stefania ze zdumieniem patrzyła na oddalającą się kobietę.

Mamo! Mamusiu! Nie odchodź! zapłakała dziewczynka, rozpaczliwie ocierając łzy brudnymi dłoniami.

Małgosia zerwała się i pobiegła za matką, która już wychodziła na ulicę.

Zostaw mnie! Idź do tej swojej babci. Teraz z nią mieszkaj! krzyczała Ewa, szarpiąc drobne palce z własnej spódnicy.

Ciekawscy sąsiedzi wyglądali zza płotów. Stefania, trzymając się za serce, dogoniła wnuczkę, która płakała na całe gardło.

Chodź, kochanie. Chodź, moja kruszynko łzy płynęły po jej pomarszczonych policzkach. Przecież nic nie wiedziała o tej dziewczynce!

Piotr nie uznał za stosowne jej o tym powiedzieć.

Nie skrzywdzę cię, nie bój się. Upiekę ci racuszki. Mam w lodówce śmietanę kobieta z czułością prowadziła dziewczynkę do domu.

Odwróciła się jeszcze przy furtce i zobaczyła, jak Ewa wsiada do przypadkowej taksówki. Zostawiła po sobie tylko tuman kurzu.

Więcej już nigdy o niej nie usłyszały. Stefania ucieszyła się z obecności wnuczki, uznała ją za dar losu. Nawet przez chwilę nie wątpiła, że to jej krew. Wyglądała przecież jak mała Piotruś! Syn odwiedzał ją tak rzadko, że powoli zapominała jego twarz.

Wychowam cię, Małgosiu. Postawię na nogi, zrobię wszystko, na co mnie stać.

I tak dziewczynka dorastała w miłości i trosce. Babcia zaprowadziła ją do pierwszej klasy. Czas płynął jak błyskawica.

Już była w jedenastej, zbliżała się matura. Małgosia wyrosła na piękną, mądrą i wrażliwą dziewczynę, oczytaną i pełną empatii. Marzyła o medycynie, choć na razie w perspektywie był tylko technikum.

Szkoda, że tata nie chce mnie uznać wzdychała, obejmując Stefanię. Wieczorami siadały na schodach tarasu i podziwiały zachód słońca.

Babcia głaskała wnuczkę po jedwabistych włosach drżącą dłonią. Cóż miała powiedzieć? Jej Piotr stanowczo odciął się od córki. Ułożył sobie życie z żoną i dbał jedynie o wspólnego syna. Małgosię pogardzał. Gdy przyjeżdżał, wykorzystywał każdą okazję, by jej dokuczyć i przezywał ją obdartusem.

Sam jesteś obdartus! w końcu nie zdzierżyła Stefania. Tylko przyjeżdżasz po emeryturę matki, pieniądze wyciągasz. Pracujesz, żona pracuje, a z matki ostatni grosz ciągniesz. Idź, Piotrze! I więcej się nie pokazuj. Lepiej wcale, niż tak!

To tak teraz mówisz, mama? Dobrze! Jak będziesz umierać, nawet na pogrzeb nie przyjadę! burknął Piotr i wołając syna Jakuba, który drwił z Małgosi na podwórku, wsadził go do auta i odjechał. Ostatni raz rzucił nienawistne spojrzenie dziewczynie. Więcej nie przyjechał.

Bóg mu sądzi, Małgosiu powiedziała Stefania i podniosła się. Chodźmy napić się herbaty, a potem spać. Jutro dostajesz świadectwo!

Lato przeleciało na pracach w ogrodzie, w końcu nadszedł dzień wyjazdu Małgosi do miasta na naukę.

Sama sobie nie poradzę. Poproszę sąsiada, pana Józefa, zawiezie nas z tobołami do twojego akademika Stefania spieszyła do Warszawy, bo i sama miała coś do załatwienia.

Przy akademiku długo przytulały się na pożegnanie.

Najważniejsze, ucz się pilnie. Bo w życiu najbardziej możesz liczyć na siebie. Ja już stara jestem, ile jeszcze pożyję…

Małgosia zagryzła wargę, by nie płakać.

Babciu, jaka z ciebie starowinka! Jesteś piękną kobietą w kwiecie wieku!

Stefania z uśmiechem pomachała wnuczce. Pożegnała się i poprosiła pana Józefa, by zawiózł ją do notariusza. Wszystko załatwiła, wracając do swojego domu ze spokojem.

Małgosia odwiedzała babcię w każdy weekend. Przejmowała się jej zdrowiem, intensywnie się uczyła i marzyła, by zdać technikum z wyróżnieniem i dostać się do medycyny. Wierzyła, że wiedzą i oddaniem przedłuży babci szczęśliwą starość.

Z czasem wizyty stawały się rzadsze Małgosia zakochała się w koledze z roku, Adamie. Chłopak był sympatyczny, pilnie się uczył i planował pójść na studia.

Babcia cieszyła się szczęściem wnuczki. Gdy Małgosia skończyła szkołę z czerwonym paskiem, młodzi się pobrali. Mieli po dwadzieścia lat.

Na skromnym weselu w lokalnym barze ze strony panny młodej była tylko babcia.

Jesteś dla mnie nie tylko babcią, ale i matką oraz ojcem w jednej osobie. Przez te wszystkie lata dawałaś mi serce, opiekę i ciepło. Karmiłaś mnie, ubierałaś, wychowywałaś. Głos Małgosi się załamał, w oczach pojawiły się łzy. Dałaś mi prawdziwy dom. Kocham cię, babciu! Dziękuję za wszystko!

Małgosia uklękła przy babci i mocno się do niej przytuliła. Była jej wdzięczna za każdy dzień życia i nie wyobrażała sobie, że kiedyś babci zabraknie.

Goście się wzruszyli, niektórzy płakali razem z panną młodą.

Wstań, Małgosiu. Nie wypada szeptała zawstydzona Stefania. Była dumna aż po łzy.

A właśnie, że wypada! powiedział głośno Adam i posadził babcię obok siebie. Babciu, jesteś teraz głową naszej rodziny! Witamy we wspólnym domu! objął ręką całą swoją rodzinę.

Przez całą noc toastowano za szczęście młodej pary i zdrowie pani Stefanii, która wychowała cudowną dziewczynę.

Wkrótce Stefania zachorowała. Jakby uszło z niej życie, kiedy już spełniła swoją misję.

Małgosia i Adam na zmianę opiekowali się nią, dojeżdżając z miasta do domu babci, godząc to ze studiami.

Pewnej nocy Stefania mocno uchwyciła wnuczkę za dłoń i wyszeptała:

Gdy mnie zabraknie, przylecą sępy: mój syn i synowa. Nie daj się im, Małgosiu. Kilka lat temu zrobiłam ci darowiznę, wszystko u notariusza, po Bożemu i zgodnie z prawem.

Babciu…

Cicho! Nie miałaś rodziców, ja jedna robiłam, co mogłam. Chcę odejść z poczuciem spokoju, że masz własny dach nad głową. Sprzedacie z Adamem dom i kupicie sobie mieszkanie w mieście.

Małgosia rozpłakała się, nie mogąc nic powiedzieć.

Po tej rozmowie, dzięki troskliwej opiece, Stefania pożyła jeszcze półtora roku, a potem zmarła spokojnie we śnie.

Zgodnie z przewidywaniami, po czterdziestu dniach pojawił się ojciec Małgosi z rodziną.

Wynoś się z domu! fuknął Piotr. Dopóki matka żyła, mogłaś tu mieszkać. Teraz fora ze dwora.

Małgosia przez chwilę stała w osłupieniu, patrząc na jego pogardliwą twarz, na żonę, której nie znała, na brata Jakuba, który żuł gumę i mierzył wzrokiem dom babci. Już układał w głowie, jak przekabacić rodziców, by sprzedali posiadłość i kupili mu auto. Może nie będzie super, ale ważne, by mieć własne i nie pożyczać od ojca.

Do kuchni wszedł Adam z zakupami.

Kim wy jesteście? Nowych chłopów tu już sprowadzasz? ryknął Piotr.

Adam postawił torbę na stole i z godnością spojrzał na przybyłych.

Jestem jej mężem. A wy kim? Chyba się nie znamy.

Piotr poczerwieniał ze złości.

Won stąd! Oboje! wrzasnął, wskazując na drzwi.

Dlaczego ta nieuprzejma rozmowa? I z jakiej racji mamy się wynosić? Małgosia ma akt darowizny. Chcecie zobaczyć?

Ja… Jaki akt? wybełkotał Piotr.

Piotrek! Ta szuja omamiła twoją matkę, idziemy do sądu! jego żona szarpała go za ramię.

Tak tego nie zostawię! Udowodnię, że nie jesteś moją córką i nie jesteś wnuczką mojej matki! groził pięściami Piotr.

Pakuj walizki, obdartusko! Nie pozwolimy ci tu mieszkać! syczał Jakub. Perspektywa straconego auta tylko zwiększała jego złość.

Odeszli, zostawiając za sobą pustkę. Małgosia opadła na podłogę i rozpłakała się w ręce. Za co tak ją traktują? Przecież ojciec nigdy nawet nie przyniósł jej czekolady, czemu więc chce ją teraz wszystkiego pozbawić?

Czy oni mają źle? Przecież mają dom, pracę. Adam, to jedyne, co mi zostało po babci! szlochała Małgosia.

Adam mocno przytulił żonę.

Jutro ogłosimy sprzedaż domu! Inaczej nie dadzą ci spokoju. Przypomnij sobie, sama babcia niejednokrotnie powtarzała, żebyśmy potem sprzedali i przenieśli się do stolicy.

Wiem… ale nie sądziłam, że tak szybko to nastąpi. Tu minęło całe moje dzieciństwo.

Dom sprzedali błyskawicznie. Znalazła się zamożna rodzina, która szukała dużego domu z ogrodem. Nawet nie chcieli się targować.

Posiadłość była ogromna, pełna drzew owocowych, oddalona od drogi; okna wychodziły na sosnowy las, a w głębi ogrodu stała altanka z winoroślą. Masywny, ceglany dom bardzo przypadł do gustu nowym właścicielom.

Małgosia i Adam kupili przytulne, nieduże mieszkanie blisko centrum Warszawy. Czekali właśnie na narodziny długo wyczekiwanego, wymarzonego dziecka.

Leżąc wieczorem, Małgosia w myślach zwracała się do babci: „Dziękuję ci, moja kochana, dałaś mi prawdziwe życie”.

Życie Małgosi nauczyło ją jednego dom to nie tylko dach nad głową, ale ludzie, którzy cię kochają. Troska, pamięć i bezinteresowna miłość to największy skarb, jaki można otrzymać i przekazać dalej.