„Poród, chaos i niedopracowane przygotowania – historia Reni, która żałuje, że wcześniej nie zadbała o wyprawkę dla dziecka i porządek w domu. Pracujący mąż, bałagan po powrocie ze szpitala i brak wsparcia rodziny: czy to jej wina, czy bliskich?”

Trzeba było wcześniej ogarnąć wszystko na narodziny dziecka!

Moje wyjście ze szpitala wspominam do dziś. Mój mąż pracował wtedy na Śródmieściu i przyjechał po mnie prosto z biura. Błagałam go, żeby wziął wolne na ten dzień albo przynajmniej wyszedł wcześniej, ale szef nie wyraził zgody. Prosiłam go, by przygotował mieszkanie na powrót z synkiem przekonywał mnie, że się wszystkim zajmie. Gdyby tylko wcześniej wzięliśmy się za porządki, kupili co trzeba i ogarnęli całe M-3! A tak to… pożaliła się trzydziestoletnia Magda.

Nie dotrzymał słowa?

Poszłam do szpitala zupełnie niegotowa. A jak wróciłam do domu, to zastałam prawdziwy rozgardiasz. Aż wstyd było wobec rodziny, która wpadła z gratulacjami. Kurzu na półkach tyle, że palcem można było napisać „dziecko tu było”. Wózka nie było, komody też nie, nawet ubranek dla małego nie kupił. Na szczęście koleżanki sprezentowały mi kilka paczek pieluch opowiadała dalej.

Magda wyszła za mąż sześć lat temu. Dopiero niedawno z mężem zdecydowali się na dziecko, bo chcieli najpierw urządzić się w Warszawie, odłożyć trochę pieniędzy i stanąć mocniej na nogach. Gdy sytuacja się ustabilizowała, zdecydowali, że to odpowiedni moment.

Powiedziałam szefowi, że jestem w ciąży. Momentalnie dostałam wypowiedzenie. Inne by walczyły o swoje, ale ja uznałam, że tak widocznie miało być. Na spokojnie przygotowywałam się do nowej roli haftowałam, spacerowałam po Saskiej Kępie, cieszyłam się spokojem. O pieniądze też się nie martwiliśmy, bo mąż dostał właśnie podwyżkę tłumaczyła.

Ciąża przebiegała wzorowo. Magda spędzała czas na czytaniu i planowaniu, odwiedzała bazarki i sklepy dziecięce szukając inspiracji.

Mąż zabronił mi cokolwiek kupować przed porodem. Mówią, że to przesąd, że lepiej kupić już po wszystkim. Tak mi tłumaczył. Siostra obiecała dać komodę i łóżeczko po swoim dziecku. Zebrała też dla nas różne drobiazgi. Prosiła tylko, żebym przyszła, odebrała wszystko, uprała, umyła… Ale według męża nie powinnam się tym zajmować przed narodzinami. Spakowałam więc tylko torbę do szpitala, reszty nie ruszałam westchnęła Magda.

Tymczasem gdy zaczął się poród, przyszły tata złapał się za głowę, bo nagle uświadomił sobie, ile rzeczy jeszcze trzeba kupić. Magda podczas porodu zastanawiała się, czy choć rzeczy z pralki zdążyły wyschnąć oczywiście zostały w bębnie aż do jej powrotu.

Całe szczęście, że przyjaciółki sprezentowały mi ciuszki i pieluchy przynajmniej miałam w co ubrać synka. Mąż biegał po całym mieście, szukał wszystkiego na ostatnią chwilę. Ale to, co przyniósł, było brudne, zakurzone lub poplamione. Prałam, suszyłam, sprzątałam. Wtedy miałem ochotę wszystkich wyrzucić z domu i rozwieść się z mężem łzy stanęły mi w oczach.

Przez kilka dni po powrocie doprowadzałem mieszkanie do porządku. Teraz minęły już dwa miesiące od narodzin Stasia, a ja nadal nikogo nie chcę zapraszać.

Rodzina uznała, że minęło już wystarczająco dużo czasu więc mogą spokojnie wpaść z wizytą. No to mam jeszcze robić obiad na cześć, a jak! Już mi wyprawę urządzają denerwuje się Magda.

Mama Magdy nie rozumie, czemu córka nie cieszy się macierzyństwem. Od razu widać, że nie przygotowali mieszkania na czas. „Powinna była sama o tym pomyśleć! Dziewięć miesięcy siedzenia w domu, co ona robiła? Wystarczyło poprosić syna, żeby wniósł meble i pomógł ze sprzątaniem. I pewnie nie byłoby trudno przekonać męża, żeby jednak coś kupił na zaś. Wszystko trzeba dopilnować. Na kogo liczyć, jak nie na siebie? Mężczyzna sam z siebie nic nie zrobi…”

Jak myślisz, czy Magda ma prawo mieć żal do bliskich, czy raczej sama powinna była wziąć sprawy w swoje ręce? Czy rzeczywiście mogła lepiej przygotować się na dziecko? Co Ty byś zrobił na moim miejscu?