Kochanka mojego męża Mila siedziała w samochodzie, patrząc na ekran nawigacji. Zgadzało się — dojechała pod właściwy adres. Pozostało tylko zebrać się w sobie i wykonać to, co zaplanowała. Wzięła głęboki oddech i zdecydowanym ruchem opuściła samochód, pokonując jeszcze pięćdziesiąt metrów do niewielkiej kawiarni. „Raj Kawowy” — głosił szyld. „No proszę, raj…” — przemknęło Mili przez głowę. Miała tam wejść i spotkać JĄ — kochankę swojego męża, kobietę, która odbiera jej rodzinne szczęście. Co tak naprawdę wie o tej dziewczynie? Niewiele. Mąż nazywa ją „Kociakiem”, ale to pewnie tylko czułe przezwisko nadane przez niego. Pracuje tu jako kelnerka. Mila wybrała stolik przy oknie i czekała, aż kelnerka podejdzie, by przyjąć zamówienie. Oto i ona — dokładnie ta sama dziewczyna, którą widziała na zdjęciach w telefonie. Teraz zmierza prosto do jej stolika. Kilka sekund wydało się trwać wieczność, a w głowie Mili kłębiły się setki myśli — wystarczyłoby ich na całą książkę. – Dzień dobry! — przywitała się kelnerka, a Mila zerknęła na jej identyfikator. „Kasia”. Tak więc to ona. Cóż, mąż nie wykazał się przesadną fantazją, nazywając Kasię „Kociakiem”. Tymczasem Kasia, nie mając pojęcia, jakie burzliwe myśli targają jej klientką, kontynuowała: – Może podać menu? Jak pani będzie gotowa z zamówieniem, proszę zawołać. Mila obdarzyła ją najpromienniejszym uśmiechem, jednocześnie uważnie lustrując swoją rywalkę — niczym pod mikroskopem. Jak to się stało, że stanęła twarzą w twarz z kochanką męża? To długa historia — ale zacznijmy od początku. Od dziesięciu lat była szczęśliwa (a przynajmniej tak jej się wydawało) z Aleksym. Mają córkę, ośmioletnią Ewę. Aleksey świata poza nią nie widzi, to jego mała księżniczka. Gdy Mila ganiła męża za kolejną lalkę dla córki, ten tylko się uśmiechał. Ewa też była zapatrzona w tatę — może nawet bardziej niż w mamę, ale Mili to nie przeszkadzało. Z zawodu była psychologiem, wiedziała, jak ważna dla córki jest miłość ojca. Dbała o rozmowy z mężem, więc poważniejszych kłótni w ich domu właściwie nie było. Typowa rodzina średniej klasy — mieszkanie na kredyt, samochód, mały drewniany domek pod Warszawą. I nagle — jak grom z jasnego nieba — KOCHANKA! Mila odkryła prawdę przypadkiem. Kilka dni temu, gdy Alek był pod prysznicem, zadzwonił jego telefon. Mąż zawołał: – Pewnie tata, miał dzwonić wieczorem! Odbierz, ja nie mogę! Mila nigdy nie odbierała jego połączeń, ale skoro sam poprosił… Podchodząc, zobaczyła — to jednak nie teść, tylko „Kociak”, z dołączonym zdjęciem. Spogląda na nie i… niedowierzanie: uśmiechnięta, młoda dziewczyna obejmuje jej męża. Zanim zdążyła odebrać, połączenie przerwano. Już miała odsunąć telefon, gdy przyszedł SMS: „Lesiu, mam w przyszłym tygodniu 2/2 od poniedziałku. Wpadnij do Raj Kawowy na zmianę — chcę Cię poczęstować naszą specjalnością. Kocham, tęsknię… ” Dalej symbole emotikonów. Mila poczuła się, jakby dotknęła jadowitego węża. Wszystko układało się w całość — „Kociak” z jej mężem na zdjęciu, połączenie, wiadomość. Szok, który jej odebrał równowagę. Alek wyszedł z łazienki, spytał czy rozmawiała z jego ojcem. Powiedziała, że nie zdążyła odebrać. Wymówiła się bólem głowy i wyszła niby po leki — w rzeczywistości przysiadła na ławce koło domu, analizując swoje małżeństwo od początku do końca. Nie mogła wskazać, kiedy coś w nim pękło. Nie zamierzała udawać, że nic się nie stało. Ale i dramatycznych scen nie była w stanie urządzić — jej styl to spokojna rozmowa. Podejść do Aleksego i zapytać o „Kociaka”? Ale jak tu tłumaczyć, że podglądała mu telefon? Wtedy przypomniała sobie o kawiarni. O jej nazwie, o grafiku pracy dziewczyny. Skoro wszystko wie, może… po prostu tam pojechać i spojrzeć jej w oczy? Może nawet zamienić parę słów? Przez kolejne dni żyła jak we śnie — bezsenność, brak apetytu, zmęczenie tłumaczyła nadmiarem pracy. Córka przytulała ją, nie wiedząc, jak pomóc. Mąż patrzył podejrzliwie. I oto teraz, kilka dni później, Mila postanowiła: pojedzie tam, zobaczy „Kociaka”. Inaczej nie będzie miała spokoju. *** – Poproszę latte i jakiś deser — Mila złożyła zamówienie. – Co pani poleca? – Nasz miodownik jest pyszny – odpowiedziała Kasia. – Proszę, niech będzie miodownik. Kiedy „kochanka męża” przyniosła zamówienie, Mila ledwie ruszyła kawę czy ciasto. Kawiarnia była niemal pusta. Tak wybrała — by mieć okazję zamienić z kelnerką kilka zdań. Jej plan się udał. Po dziesięciu minutach Kasia podeszła: – Prawie nie tknęła pani deseru. Nie smakuje? Przynieść coś innego? – Nie, to nie o to chodzi. Po prostu nie mam apetytu. Za dużo myśli w głowie. – W takim razie nie będę przeszkadzać… – Nie, Kasiu, pani wcale nie przeszkadza. Właśnie się zastanawiam, co powinnam zrobić dalej. Dokończyć deser czy może złożyć pozew o rozwód? Co by pani wybrała? — Mila spojrzała na Kasię wyczekująco. Kasia wyraźnie się spłoszyła. – Nigdy nie musiałam dokonywać takiego wyboru… – A jeśli by musiała? Gdyby pani dowiedziała się, że mąż panią zdradza? Kasia zamilkła. Mila, widząc jej zmieszanie, zmieniła temat. – Długo tutaj pani pracuje? – Rok już będzie — odparła ostrożnie. – Studentka? – Tak — spojrzała nieufnie, ale odpowiedziała. – I na jakim kierunku? – Uniwersytet Kultury, kierunek artystyczny… – Ciekawe. Pewnie ma pani dobrze rozwiniętą wyobraźnię? – Nie bardzo rozumiem… – Chodzi mi o to, czy umiałaby się pani wczuć w rolę zdradzanej żony albo kochanki? Oddać ich emocje? Kasia milczała nerwowo. Mila postanowiła zakończyć tę absurdalną rozmowę. Nagle uświadomiła sobie, że nie powinna tu przyjeżdżać. Po co? Żeby wylać latte na rywalkę? To by niczego nie zmieniło. Skrzywiła się i poprosiła o rachunek. Kasia wracając do stolika, zastała już tylko pieniądze i napiwek. Z żalu spojrzała przez okno. *** W kawiarni Mila podjęła decyzję: obchodzi rocznicę ślubu tak, jak planowała — córka nie może stracić tego święta. Wie, że Ewa przygotowywała plakat z tej okazji. Potem, po wszystkim, porozmawia z mężem. I tak siedzą we trójkę w ulubionej restauracji — świętują dziesięciolecie. Jaka to rocznica? Cynowa, drewniana? „Raczej szklana, bo rozpadnie się lada moment, a ja udaję, że wszystko w porządku” — pomyślała Mila. Uroczysty wieczór zbliżał się ku końcowi, gdy Aleksey mrugnął do Ewy i powiedział: „Bez tortu nie ma świętowania!” Córka aż podskoczyła z radości. Aleksey dał komuś znak i wniesiono tort. Mila myślała, że przeżyła już wszystko. Ale zobaczyła — to Kasia, „Kociak”, sama przyszła z tortem do stołu! Aleksey posłał jej czuły uśmiech, po czym zwrócił się do żony: – Z okazji rocznicy, kochanie! Ten tort dla ciebie. Pojawił się animator, zabierając Ewę do zabawy. Mila była oszołomiona. W końcu Aleksey pomógł żonie dojść do siebie: – Z Kasią już się znacie — powiedział. Kasia skinęła grzecznie głową. – Naszej miłości nic nie grozi, dziękuję, że jesteś — Aleksey próbował pocałować żonę, ta jednak odsunęła się. – O co tu chodzi?! — zapytała. – To był żart. Wiem, głupi… Zamówiłem specjalny scenariusz w agencji od nietypowych imprez — dla nas wymyślili „moją zdradę”. Ale jesteś taka mądra, wyważona… Zasługujesz na wszystko, co najlepsze! – Czyli nie masz kochanki? – Nie — odetchnął Aleksey. – A Kasia jest aktorką? – Uczę się dopiero, a w kawiarni i agencji dorabiam — odezwała się „kochanka”. – Pani Mili gratuluję spokoju, nie każda żona zachowała się tak spokojnie… Jedna oblała mnie kawą, inna wyzwała od najgorszych. A pani jeszcze dała napiwek. – Brak mi słów… — Mila patrzyła na męża i na Kasię z niedowierzaniem. – Aleksey, to cię śmieszy? To według ciebie normalne, by żartować z takich spraw przed rocznicą?! Kasia chciała już uciec, ale Mila ją zatrzymała. Aleksey pierwszy raz zobaczył żonę wybuchającą złością. – Czy ty masz pojęcie, co przeżyłam przez te dni?! Skąd ci taki pomysł na święto?! – Wiesz… jesteś taka spokojna, brak ci czasem… pazura. Pomyślałem, że trzeba jakoś rozruszać nasz związek. To był głupi pomysł. Wybacz. Mila ledwie się powstrzymała. Kasia wymknęła się z pola walki. – Brakuje ci pazura? To masz! — wykrzyknęła, chwytając talerz z tortem i rozmazując go po twarzy męża. — Proszę bardzo, masz i pazura, i nadzienie…! Aleksey próbował zetrzeć krem z twarzy. – Oszalałaś?! – Nie, kochanie — odparła Mila słodkim głosem — po prostu postanowiłam ożywić nasz związek! Wyszła. A Aleksey wołał za nią: – Co ty wyprawiasz?! Przecież cię nie zdradziłem! Zatrzymała się. Obróciła i odpowiedziała z uczuciem: – Wolałabym, żebyś zdradził! Podeszła do córki. – Ewa, chodź ze mną — wzięła ją za rękę i wyszły z kawiarni. Na świeżym powietrzu Mila roześmiała się niespodziewanie. – Mamusiu, co się stało? Co cię rozśmieszyło? – Nic, córeczko. Po prostu przypomniałam sobie kawał. – Opowiesz? – Oczywiście. Ale najpierw musimy poważnie porozmawiać. Wiesz, przez jakiś czas nie będziemy mieszkać z tatą… – Na zawsze? — przestraszyła się Ewa. – Jeszcze nie wiem — odpowiedziała Mila. — Czas pokaże. Idziesz ze mną? Ewa przytaknęła. I ruszyły razem w stronę wieczornego miasta.

Kochanka mojego męża

Dawno to było, a ja wciąż pamiętam tamten dzień jak dziś. Siedziałam wtedy w samochodzie, wpatrzona w ekran starego GPS-u. Ulica się zgadzała, adres też przyjechałam tam, dokąd zamierzałam. Pozostało tylko znaleźć w sobie odwagę. Głęboko odetchnęłam i zdecydowanym gestem wysiadłam zza kierownicy. Przeszłam jakieś pięćdziesiąt metrów i zatrzymałam się przed wejściem do niewielkiej kawiarni. Raj Kawosza głosił szyld. Cóż za przewrotna nazwa, przemknęło mi przez myśl. Zaraz miałam wejść do środka. A jednak, tuż przed drzwiami, odwaga niemal mnie opuściła. Czy powinnam zawrócić? Opuścić wszystko i pojechać jak najdalej stąd? Nie. Nie dla takiej decyzji tu przyjechałam.

Pociągnęłam za klamkę i weszłam do środka. Za chwilę miałam zobaczyć JĄ kochankę mojego męża, tę, która rozbiła nasze gniazdo rodzinne. Co tak naprawdę o niej wiedziałam? Niewiele. Mąż pieszczotliwie nazywał ją Koteczkiem, wiedziałam, że pracuje tutaj jako kelnerka. Usiadłam przy stoliku przy oknie i czekałam, aż ktoś podejdzie, by przyjąć zamówienie. Już idzie! Poznałam ją od razu, tę samą dziewczynę, którą widziałam na zdjęciu w telefonie męża. Skierowała się prosto do mojego stolika. Te kilka sekund wydawało mi się wiecznością, myśli krążyły mi po głowie jak szalone.

Dzień dobry! przywitała się kelnerka, a ja zerknęłam kątem oka na jej identyfikator.
Kasia. A więc tak się nazywa. Cóż, mąż nie popisał się wyjątkową inwencją, nazywając Kasię Koteczkiem. Tymczasem Kasia, nieświadoma moich myśli, mówiła dalej:
Mogę zaproponować menu? Gdy pani będzie gotowa zamówić, proszę dać znać.

Odwzajemniłam jej uśmiech najszerszym, na jaki było mnie stać, choć jednym okiem badałam ją, jak pod mikroskopem. Jak to się stało, że przyszło mi spotkać się twarzą w twarz z kochanką męża? To nie taka prosta historia. Ale po kolei.

Byłam z Tomkiem już ponad dziesięć lat, jak mi się do tej pory zdawało szczęśliwie. Mieliśmy córkę, Hanię, ośmioletnią dziewczynkę, oczko w głowie tatusia. Tomek nie żałował jej niczego, a ja tylko kręciłam głową na widok kolejnej lalki, którą jej kupował. Hanna także kochała ojca ponad wszystko, czasem miałam wrażenie, że bardziej niż mnie, ale nigdy nie żaliłam się z tego powodu. Byłam z wykształcenia psycholożką, pracowałam jako psychoterapeutka, więc wiedziałam, jak istotna jest relacja córki z ojcem.

Starałam się rozmawiać z Tomkiem o wszystkim, co mnie gryzło, dlatego nie mieliśmy większych konfliktów. Byliśmy typową przeciętną rodziną mieszkanie na kredyt, samochód i mały domek letniskowy gdzieś pod Warszawą, w okolicach Grójca. I nagle jak grom z jasnego nieba kochanka!

Dowiedziałam się przypadkiem. Parę dni temu Tomek brał prysznic, a wtedy zadzwonił jego telefon. Zawołał:
Pewnie ojciec, miał zadzwonić. Odbierz, bo ja nie mogę!
To był pierwszy raz, gdy odebrałam telefon męża, bo zawsze mówił, żebym nie robiła tego za niego. Ale skoro poprosił Już miałam odebrać, gdy zobaczyłam, że dzwoni Koteczek tak wyświetliło się w komunikatorze. Oprócz tego było zdjęcie: młoda, nieznana mi dziewczyna w objęciach Tomka. Poczułam, jak świat mi się wali. Nie odebrałam, zdębiałam ze zgrozy. Zaraz potem przyszła wiadomość: Tomku, w przyszłym tygodniu mam zmianę 2/2 od poniedziałku. Wpadnij do Raju Kawosza na koniec zmiany, chcę cię poczęstować kawą. Tęsknię, kocham. Potem były jeszcze emotki.

Aż się odsunęłam od telefonu, jakby miał mnie oparzyć. Miałam jeszcze nadzieję, że to żart, lecz zdjęcia i wiadomości były jednoznaczne. Zadrżałam cała, nie mogłam uwierzyć. Jak długo to trwa? Co to za relacja? Istotne czy przelotne? Tak czy siak, był to dla mnie wstrząs.

Tomek wyszedł z łazienki i zapytał, czy rozmawiałam z tatą. Odpowiedziałam, że nie zdążyłam odebrać. Potem wymówiłam się bólem głowy i powiedziałam, że idę do apteki.

Nie poszłam nigdzie. Usiadłam na ławce na skwerku koło bloku i rozmyślałam. Przewijałam całe nasze życie z Tomkiem, lecz nie mogłam odnaleźć momentu, gdy coś się zaczęło psuć. Ale nie zamierzałam udawać, że nic się nie stało. I choć byłam daleka od scen, nie zamierzałam też puszczać wszystkiego mimochodem. Najchętniej zapytałabym Tomka wprost, kim jest Koteczek, ale musiałabym się przyznać do tego, że czytałam jego wiadomości. Musiałam znaleźć lepszy sposób.

Przypomniałam sobie, że Kasia pracuje w kawiarni znałam jej grafik, widziałam zdjęcie. Może pojadę i zobaczę ją na własne oczy, może nawet porozmawiam? Całą noc przewracałam się w łóżku, nie mogąc zmrużyć oka. Udałam przed Hanią i Tomkiem, że po prostu za dużo pracuję i mam ciężki okres w pracy. Hania tylko mnie tuliła. Tomek patrzył podejrzliwie.

I tak po paru dniach podjęłam decyzję: pojadę tam i spojrzę tej dziewczynie w oczy.

***

Poproszę latte i coś słodkiego zamówiłam. Co pani poleca?
Mamy bardzo dobrego miodownika zasugerowała Kasia.
Niech będzie miodownik.

Ledwo tknęłam kawę, placek również nie zrobił na mnie wrażenia. W kawiarni pusto, godzina jedenasta, cisza i spokój. Dobrze, bo wtedy łatwiej było zagadnąć kelnerkę. Po kilku minutach Kasia znów podeszła:
Widzę, że niewiele pani zjadła. Nie smakuje? Chciałaby pani coś innego?
Nie, smakuje, tylko nie mam apetytu. Dużo myślę.
Przepraszam, nie będę już przeszkadzać.
Nie, Kasiu, nie przeszkadzasz. Zastanawiam się po prostu, czy powinnam zjeść ciasto do końca czy może złożyć pozew o rozwód? Co byś wybrała? spojrzałam na nią badawczo.

Zdążyłam zauważyć, że Kasia się zmieszała i przez chwilę zaniemówiła.
Nigdy nie miałam takiego wyboru
A gdybyś musiała? Wyobraź sobie, że dowiadujesz się, że twój mąż cię zdradza.
Kasia milczała, widać było, że jest zmieszana. Postanowiłam wtedy zmienić temat.
Pracujesz tu długo?
Jakieś dwanaście miesięcy odpowiedziała ostrożnie.
Studiujesz?
Tak.
Kierunek?
Uniwersytet Kultury, coś artystycznego.

Kiwnęłam głową. Chciałam dalej dopytywać, ale w końcu uznałam, że ten cały eksperyment nie ma sensu. Po co tu w ogóle przyjechałam? Czy miałam zamiar wszcząć awanturę? Oblać ją kawą? Już wiedziałam, że to nic by nie dało.

Przynieś rachunek szepnęłam.

Po chwili zapłaciłam, zostawiłam niezłą napiwek na stoliku, i cicho wyszłam z kawiarni. Przez szybę zauważyłam, że Kasia patrzyła za mną ze smutkiem.

***

W tamtej kawiarni, nad gorzką latte, podjęłam decyzję: dziesiąta rocznica ślubu odbędzie się, jak zaplanowaliśmy. Hania szykowała już od tygodni laurkę, obiecała tort. Nie zamierzałam odbierać jej radości. Po uroczystości wszystko wyjaśnię Tomkowi.

I nadeszła nasza okrągła rocznica. Siedzieliśmy z Hanią oraz Tomkiem w naszej ulubionej restauracji w Warszawie. Dziesięć lat razem. Srebrne wesele czy drewniane? Przez myśl przelatywała mi raczej szklane, bo czułam, jak każdy moment pęka pod ciężarem kłamstwa. Uroczysta kolacja dobiegała końca, gdy nagle Tomek porozumiewawczym gestem spojrzał na Hanię.
Jaki to urodzinowy obiad bez tortu? rzucił z uśmiechem.
Chcę tort! Największy kawałek dla mnie! wykrzyknęła Hania.

Kelner wniósł tort a razem z nim ona. Kasia, Koteczek. Słowa nie oddadzą mojego szoku. Stała przy nas, uśmiechając się, a Tomek spojrzał na nią łagodnie, potem się zwrócił do mnie:
Z okazji rocznicy, kochana! Tort jest dla ciebie.

Animator odciągnął Hanię na zabawę. Ja oniemiałam. W końcu Tomek przełamał ciszę:
Jak wiem, mieliście już okazję się poznać.
Kasia przytaknęła.
Nie ma dla naszej miłości rzeczy niemożliwych. Cieszę się, że jesteś powiedział do mnie i chciał mnie pocałować. Odtrąciłam go.
O co tu chodzi? wykrztusiłam w końcu.
To był żart, Mila. Tak, głupi, ale żart. Skorzystałem z usług agencji, która organizuje nietypowe rocznice. Specjalny scenariusz: moja rzekoma zdrada. Ale ty okazałaś tyle spokoju i rozwagi Jesteś niesamowita. Jak dobrze, że mam ciebie!
Czyli nie masz kochanki?
Nie mam roześmiał się Tomek.
A Kasia to aktorka?
Na razie studentka, ale dorabiam w kawiarni i w agencji też. Była pani naprawdę opanowana, pani Mili. Inne żony wylewały mi kawę na głowę albo robiły sceny. A pani zostawiła napiwek.
Nie wierzę patrzyłam raz na Tomka, raz na Kasię To miał być żart? Przed naszą rocznicą?!
Wiesz, Mili, zawsze jesteś taka spokojna Chciałem odświeżyć nasze relacje, coś podkręcić. Wyszło, jak wyszło. Przepraszam.
Nie mogłam wytrzymać z irytacji. Kasia skorzystała z okazji i uciekła.
Pragniesz pikanterii? Okej, masz! wyrzuciłam z siebie, po czym wzięłam kawałek tortu i rozsmarowałam go po twarzy Tomka. Oto twoja niespodzianka!

Próbował otrzeć krem z twarzy, z marnym skutkiem.
Zwariowałaś?!
Nie, kochanie odparłam słodko Po prostu chciałam dodać trochę emocji naszemu małżeństwu!

Wstałam, zabrałam Hanię. Tomek krzyknął:
Przecież nie zdradziłem cię!
Zatrzymałam się, spojrzałam na niego, i odpowiedziałam:
Lepiej byś jednak zdradził!

Wreszcie z Hanią za rękę wyszłam z kawiarni. Na ulicy głęboko odetchnęłam wieczornym powietrzem

Co cię tak rozbawiło, mamo? zapytała Hania.
Ach, przypomniał mi się kiedyś taki kawał.
Opowiesz?
Najpierw musimy porozmawiać. Musisz wiedzieć, że przez jakiś czas będziemy mieszkać osobno z tatą
Tak na zawsze? zapytała przestraszona.
Tego jeszcze nie wiem odpowiedziałam szczerze. Zobaczymy. Chodź, idziemy.
I tak poszłyśmy przed siebie, pustą warszawską ulicą, a ja pierwszy raz od dawna poczułam ulgę.