Niedzielny tata. Opowiadanie. — Gdzie jest moja córka? – powtórzyła Olesia, czując, jak szczęka zębami, czy to ze strachu, czy z zimna.

Gdzie jest moja córka? powtarzała Ola, czując, jak jej zęby dygoczą nie wiadomo, czy ze strachu, czy z zimna.

Zostawiła Małgosię na urodzinach, w dziecięcej sali zabaw w galerii handlowej. Rodziców solenizantki znała jedynie z widzenia, ale nie miała z tym problemu nie pierwszy raz była na takim dziecięcym przyjęciu, to przecież normalne. Tylko że dziś się spóźniła autobus długo nie przyjeżdżał. Centrum handlowe stało w dziwnym miejscu, wszyscy przyjeżdżali samochodem, ale Ola auta nie miała. Dowiozła więc córkę autobusem, wróciła do domu miała lekcje do poprowadzenia, nie mogła odmówić, potem znów ruszyła po Małgosię. Spóźniła się może z kwadrans biegła przez oblodzony parking co sił, aż zabrakło jej tchu. Teraz zaś matka solenizantki, niska kobieta o okrągłych niebieskich oczach, patrzyła na Olę zaskoczona i powtarzała:

Przecież jej tata ją odebrał.

A Małgosia nie miała taty. To znaczy, biologiczny ojciec istniał, ale córki nigdy nie widział.

Ola poznała Dawida przypadkiem szły z koleżanką bulwarem nad Wisłą, koleżanka skręciła nogę, chłopaki podeszli zaoferować pomoc. I jak w jakimś filmie opowiadali bajki, że studiują na UW, że ojciec jednej to generał, a drugiej profesor. Po co, nie wiadomo młodzi byli, głupi. Gdy Ola zaszła w ciążę i Dawid dowiedział się, że ona uczy się w technikum pedagogicznym, a jej ojciec jest kierowcą autobusu, wręczył jej pieniądze na aborcję i zniknął.

Aborcji Ola nie zrobiła i nie żałowała Małgosia była jej powierniczką, dzieciakiem niezwykle rozsądnym i pomocnym. Zawsze miały dla siebie czas i zabawę, a gdy Ola prowadziła lekcje, Małgosia spokojnie bawiła się lalkami, potem razem gotowały zupę mleczną albo jajko w koszulce, piły herbatę z ciastkami posmarowanymi masłem. Pieniędzy było ledwo na opłacenie wynajmu, ale ani Ola, ani Małgosia nie narzekały.

Jak mogliście oddać moją córkę obcemu?

Głos Oli drżał, oczy zaczynały się szklić.

Jak obcemu? zirytowała się niebieskooka. Przecież to tata!

Ola mogłaby tłumaczyć, że żadnego taty nie ma, ale to nic by nie dało. Trzeba biec do ochrony, żądać nagrań z kamer i…

Kiedy to było?

Z dziesięć minut temu…

Ola rzuciła się biegiem. Ile razy powtarzała Małgosi nie idź z obcymi! Przestraszona ledwo czuła nogi pod sobą, wszystko przed oczami się rozmywało, kilka razy na kogoś wpadła, nie przeprosiła, pędziła dalej. Nie wiedząc, dokąd najpierw może jeszcze jej nie wyprowadził, może…

Małgosiu! Małgosiuuu!

W gwarze food courtu nikt nie zwracał uwagi, tylko parę osób spojrzało w jej stronę. Łapiąc gorączkowo oddech, Ola starała się ogarnąć, gdzie szukać. Może…

Mamusiu!

Najpierw nie wierzy własnym oczom. Małgosia w rozpiętej kurtce, z twarzą wysmarowaną lodami, biegnie prosto do niej. Ola ściska córkę, jakby bała się, że rozpadnie się na kawałki, jeśli puści. Patrzy na mężczyznę. Ubrany porządnie, krótko przystrzyżony, dziwaczny sweter ze śnieżynką, lody w ręku. Wyraźnie zobaczył w jej oczach to, co chciała mu powiedzieć, dlatego szybko zaczął się tłumaczyć:

Przepraszam, to moja wina! Powinienem czekać na panią, ale dzieci ją wyśmiewały… Rozumie pani, mówiły, że nie ma taty, że nikt po nią nie przyjdzie, bo jest brzydka! Chciałem im dać nauczkę mówię: Małgosia, poczekaj na mamę, a póki co chodź na lody! Przepraszam, nie sądziłem, że pani się tak przestraszy…

Ola była wstrząśnięta. Nie zamierzała ufać nieznajomemu. Ale czy rzeczywiście Małgosię wyzywali? Wyglądała na taką? Spojrzała córce w oczy, ta od razu zrozumiała pytanie. Pociągnęła nosem, podniosła dumnie głowę.

I co z tego! Teraz też mam tatę!

Mężczyzna rozłożył bezradnie ręce; Ola wciąż nie mogła wydusić słowa.

Chodźmy powiedziała w końcu. Późno już, spóźnimy się na autobus.

Chwileczkę! mężczyzna podszedł, zatrzymał się, niepewnie machnął ręką. Może podwiozę was do domu? W tej sytuacji… Nie myślcie sobie, nie jestem żadnym zboczeńcem! Nazywam się Adam. Jestem okej! Tam siedzi moja mama, może potwierdzić!

Pokazał kobietę o fiołkowych lokach, czytającą książkę przy stoliku.

Jeśli zechcecie, możemy podejść, ona da mi najlepsze referencje!

Nie wątpię syknęła Ola, wciąż mająca ochotę walnąć nieznajomego przez głowę. Dziękuję, poradzimy sobie.

Mamo… Małgosia pociągnęła za rękaw kurtki. Niech zobaczą, że tata nas odwozi!

Przy sali zabaw byli jeszcze solenizantka z mamą i jakaś druga dziewczynka, której imienia Ola nie pamiętała. W oczach córki było tyle prośby, a iść po śliskim w takim stanie byłoby ciężko. Ola podjęła decyzję.

Dobrze rzuciła.

Świetnie! Już idę, tylko powiadomię mamę!

Maminsynek złośliwie zanotowała w myślach Ola. W tym samym momencie mama Adama pomachała jej wesoło, Ola odwróciła się szybko, skrępowana tą sytuacją.

W drodze starała się nie patrzeć na Adama, ale nie mogła nie zauważyć, jak delikatnie rozmawia z Małgosią. Ta rozgadana, uradowana Ola nie poznawała własnej córki. Jednak przed klatką Małgosia nagle spoważniała.

Już się więcej nie zobaczymy? zapytała cicho Adama, patrząc na mamę.

Ola poczuła jego wzrok na sobie, zrozumiała, że pyta o zgodę. Chciała już powiedzieć: nie, Małgosiu, to niekulturalne ale widząc jej smutną buzię, nie mogła. Znów wymieniła spojrzenie z Adamem, skinęła głową.

Jeśli twoja mama pozwoli, możemy iść w weekend do kina na bajkę. Byłaś już kiedyś w kinie?

Naprawdę? Nie, nigdy nie byłam! Mamo, mogę iść z tatą do kina?

Ola poczuła się niezręcznie, więc zaczęła szybko mówić:

Dobrze, Małgosiu, pozwolę, ale pod dwoma warunkami. Po pierwsze musisz zrozumieć, że nazywanie nieznajomego tatą jest niewłaściwe, mów pan Adam, zgoda? Po drugie na bajkę idę z wami, bo ile razy powtarzałam: nie wolno chodzić z obcymi, nawet jeśli wydają się mili!

Ja też jej to mówiłem wtrącił Adam. Powtarzałem, żeby nie szła z żadnym obcym zapewnił.

Więc mogę?

Powiedziałam przecież tak.

Hura!!!

Rozum mówił Oli, żeby przerwać całą tę komedię, ale nie potrafiła. Nie miała nikogo na świecie, oprócz Małgosi. Gdyby tylko mogła się z kimś poradzić! Może z mamą. Pamięta ją ledwo zginęła, gdy Ola miała pięć lat, tyle samo co Małgosia. Chłopiec wpadł pod lód, nikt poza nią nie odważył się wskoczyć. Dziecko uratowała, ale sama… Szybko zachorowała, cukrzyca, powikłania, zmarła w tydzień; już wtedy chorowała na co dzień. To samo miała Małgosia, przez co Ola bardzo się martwiła przecież to jej wina, przekazała geny córce.

Do kolejnego weekendu Ola długo rozmyślała, ale okazało się, że martwiła się niepotrzebnie wszystko poszło inaczej, bo do kina Adam przyniósł… swoją mamę.

Żeby nie myślała pani, że jestem wariatem, mama mnie zareklamuje uśmiechnął się.

Ty to masz dobrze odparła jego mama z taką uśmiechem, że widać było, jak bardzo syna kocha.

Kiedy Adam poszedł po popcorn z Małgosią, jego mama rzeczywiście go zareklamowała.

Wiesz Można mówić na ty? On też wychował się bez ojca. Byłam cztery razy zamężna, ostatni mąż był ideałem Adam cały po nim. Ale los… nie zdążył nawet syna na rękach potrzymać. Zawał. Urodziłam przed czasem, sama nie wiem, jak sobie poradziłam. Pierwsi mężowie pomagali… Patrzysz dziwnie? Ze wszystkimi mam dobre relacje pierwszy do dziś mnie kocha, drugi okazał się innej orientacji, trzeci z kolei za dużo kobiet, jedna mu nie wystarczyła. Robili, co mogli, by zastąpić Adamowi ojca, ale ojciec to ojciec. Dlatego tak przejął się Małgosią jego też wyśmiewali w szkole. Biednego tyle razy musiałam bronić przed nauczycielami! Niewiele to dawało! Próbował udowodnić rówieśnikom, że jest twardy, raz się omal nie utopił…

Nie da się ukryć kobieta była barwna. Niska, chuda, fiołkowe włosy, garsonka Chanel, w rękach tomik Chmielewskiej. Olę bardzo ujęła.

Nie myśl, on niczego złego nie zamierza, po prostu dobry z niego człowiek tu mrugnęła. I do ciebie, widzę, ma oko…

Ola się zarumieniła. Tego już by brakowało! Czuła, że chyba nie powinna się angażować, ale Małgosi było żal

Po seansie wyciągnęła gotówkę za bilety Adam zaprotestował.

Zaprosiłem dziewczyny do kina, płacę!

To Oli się nie podobało zawsze płaciła za siebie, nie znosiła zależności. A co do tego, że mu się podobała brednie, takie rzeczy się nie zdarzają.

Gdy Adam odwiózł je do domu, Małgosia spytała:

Tato, gdzie pójdziemy następnym razem?

Małgosia! upomniała ją Ola.

Ta śmiesznie zakryła usta rękami.

Myślę, że możemy razem wybrać się do Muzeum Przyrodniczego zaproponował Adam. Co myślisz?

Super! Mamo, chodźmy?

Bez mnie odpowiedziała szorstko Ola. Weźcie ze sobą panią Elżbietę, mówiła, że uwielbia motyle.

Pierwsza wysiadła z samochodu; chciała, żeby to wszystko już się skończyło. Usłyszała jeszcze, jak Adam szepcze Małgosi:

Jak mama nie słyszy, możesz mówić do mnie tato.

Tak Małgosia zyskała niedzielnego tatę. Czasem Ola chodziła z nimi, czasem pozwalała Małgosi iść samej jeśli szła Elżbieta. Nadal uważała Adama za obcego, podejrzanego typa, choć Małgosia opisywała go z zachwytem, jaki jest fajny i zabawny. Niechcący udzielał się jej ten entuzjazm, ale nie pozwalała mu się rozwijać: przecież w życiu nie pojawia się tak nagle książę na białym koniu. Jeszcze matka Adama za każdym razem tak go zachwalała, że Ola zaczęła się zastanawiać czy coś z nim nie tak? Czy taka kobieta lansowałaby syna zwykłej nauczycielce?

Ale serce Oli powoli miękło. Adam robił to z taktem zostawiał jej czekoladę na półce, zawsze pytał o zdanie, zanim zaprosił Małgosię dokądś, próbował złapać jej spojrzenie w samochodzie. Szczególnie lubiła Elżbietę była znakomitą rozmówczynią. Gdyby Adam nie był jej synem, z nią mogłaby się poradzić.

Kiedyś zadzwonił, zagaił o kino. Małgosia od razu dosiadła się do matki, szeptem spytała:

To Adam?

I usiadła szczęśliwa obok.

Tak, Małgosia chętnie pójdzie odpowiedziała automatycznie Ola.

Ale ja zapraszam was obie. W sensie, razem, we dwójkę.

W tle rozległ się zgryźliwy głos Elżbiety.

No, nareszcie!

Mamo, przestań podsłuchiwać! Ola, przepraszam… Przepraszam, mama zawsze wszystko słyszy.

Małgosia szeptem spytała:

Zaprosił cię do kina?

Ola roześmiała się.

Ja też mam uszy. Adam… Ja…

Proszę, nie odmawiaj! Jeden szansa, obiecuję być prawdziwym rycerzem!

Powiedz jej o oczach, Adam, o oczach! nie ustępowała Elżbieta. Powiedz to, co wtedy mówiłeś, że ma oczy takie jak jej mama…

Ola poczuła jakby ktoś oblał ją lodowatą wodą. Co to miało znaczyć?

Adam coś krzyknął matce, potem powiedział:

Ola, zaraz przyjadę, wszystko wyjaśnię. Mogę?

Ola naprawdę potrzebowała wyjaśnień… chodziła po pokoju, czekając, Małgosia, jakby wyczuwając podniosłość chwili, usiadła przy stoliku i zaczęła rysować.

Powinienem wyznać od razu zaczął Adam. Chciałem, tylko tak mi się spodobałaś… I nie chciałem, żebyś myślała, że to przez mamę. Twoją mamę. Bałem się, że mnie znienawidzisz. Przecież… to z mojego powodu… Twoja mama zginęła.

Mówił nieskładnie, przeskakując z tematu na temat, patrząc błagalnie. Ola była roztrzęsiona, jak wtedy, gdy myślała, że Małgosia zaginęła.

Wybaczysz mi?

Nie odezwała się przez cały monolog, wydukała w końcu:

Muszę to przemyśleć.

Mamo, no, wybacz tacie…

Adam zrobił wielkie oczy do Małgosi, przypominając jej o ich ustaleniach. Jeszcze raz spojrzał na Olę. Powtórzyła:

Potrzebuję czasu. Muszę pomyśleć, rozumiesz?

Chciała zadać tysiąc pytań, ale nie była w stanie wydusić słowa. Za to, gdy zadzwoniła Elżbieta, wszystko się rozjaśniło od niej usłyszała cały ciąg dalszy.

Nie wiedział, że ona nie żyje chroniłam jego dziecięcą psychikę. Potem się wygadałam, Adam postanowił was odnaleźć. Chciał się z wami poznać, pomóc, ale najpierw to nieszczęsne spotkanie z Małgosią, potem ty… Zakochał się od pierwszego wejrzenia! Bał się, że to źle zrozumiesz. Nie obwiniaj go to on próbował udowodnić kolegom, że jest „prawdziwym facetem”, chociaż bez ojca. Wszyscy bali się wejść na zamarzniętą rzekę, a on wszedł…

Elżbieta nie naciskała, ale bardzo broniła syna. Za to Małgosia naciskała bardzo!

Mamo, przecież on jest dobry! I kocha cię, sam mi mówił! Może być moim tatą, prawdziwym, rozumiesz?

Ola wiedziała, że Małgosia ma rację. Ale to wszystko wydawało się… nierealne?

Minął prawie miesiąc, Ola wciąż nie mogła porozmawiać z Adamem. Nie odbierała telefonu, nie czytała wiadomości. Im dłużej odkładała, tym bardziej czuła, jak bardzo chce zadzwonić. Ale to wydawało się coraz mniej możliwe.

Małgosia obudziła ją w środku nocy płakała, mówiła, że boli ją brzuszek. Już wieczorem skarżyła się, Ola uznała, że to po kefirze. Teraz dziewczynka była rozpalona nawet nie musiała sprawdzać temperatury.

Ręce Oli trzęsły się, gdy wybierała numer pogotowia, potem sama nie wie czemu zadzwoniła do Adama.

Przyjechał razem z karetką. W domowych spodniach, rozczochrany, zaspany. Pojechał z nimi do szpitala, uspokajał, zapewniał, że wszystko będzie dobrze, choć sam miał drżący głos.

Zapalenie otrzewnej to nie jest takie groźne, powtarzał. Wszystko będzie dobrze, na pewno!

Ola ujęła go za rękę czy to, żeby jego uspokoić, czy siebie. W poczekalni było chłodno, oboje bez ciepłych ubrań, trzymali się jak najbliżej, ogrzewając nawzajem.

Do lekarza ruszył pierwszy, zaraz pytał o przebieg operacji. Ola siedziała, bała się ruszyć. Jeśli Małgosia umrze, nie przeżyje tego.

Ale wszystko poszło dobrze. Lekarze dali z siebie wszystko, Małgosia była dzielna walczyła, choć według lekarza sytuacja była krytyczna.

Jakby dobry anioł ją strzegł powiedział lekarz. Ola szepnęła: dziękuję, mamo!

Adam długo dziękował lekarzom, a ci kazali im wracać do domu do Małgosi i tak na razie nie można, na intensywnej terapii, rodzicom potrzebny odpoczynek.

Odwiózł ją pod klatkę, Ola spodziewała się, że poprosi, by wejść, ale milczał. Wtedy powiedziała:

Już świta. Chcesz, chodź, zrobię ci kawę.

I poczuła, że naprawdę tego chce. Żeby wszedł. Żeby został. Na zawsze.

Małgosia wracała do zdrowia zaskakująco szybko wszyscy lekarze i pielęgniarki to zauważyli.

To dlatego, że mam mamę i tatę powtarzała z dumą.

Nikt, poza Olą i Adamem, nie rozumiał, dlaczego dziewczynka tak się z tego cieszy.