List do Świętego Mikołaja, czyli jak Denis znalazł zgubę w śniegu i spełnił dziecięce marzenia małego Szymka z ulicy Mickiewicza 97

List w śniegu

Damian szedł przez ośnieżony chodnik powoli, a pod butami skrzypiał śnieg jak w dzieciństwie. Wydawało mu się, że czas płynie tu inaczej, miękko i trochę wstecz. W głowie migały obrazy z dawnych zim: zjeżdżanie z górki na tornistrze, wojny na śnieżki, lizanie sopli. To było jak złoty czas, w którym wszystko smakowało inaczej.

Wtem z oparów śniegu dobiegł go dziecięcy szloch. Rozejrzał się przy ławce tkwił chłopiec w ciemnobrązowym płaszczyku i szarej czapce z pomponem, łzy lśniły mu na policzkach niczym rozsypane perełki.

Damian podszedł bliżej, we śnie szedł miękko niczym po pluszowym dywanie.
Chłopcze, zgubiłeś się? Dlaczego płaczesz? spytał, a jego głos wydawał się śpiewać w powietrzu.
Chłopiec odwrócił głowę, spojrzał jak zza firanki śniegu:
List… Zgubiłem list… Niosłem w kieszeni, a potem nagle zniknął, jakby wpadł w szczelinę między światami i znowu zalał się łzami.

Hej, nie płacz, poszukajmy razem. Co to za list? Mama prosiła, żebyś zaniósł na pocztę?
Nie… Ja napisałem. Do Świętego Mikołaja. Mama nie wie…
Oj, niedobrze… Ale dasz radę napisać jeszcze raz…
Ale już nie zdąży dojść… westchnął chłopiec głosem echem oddalającym się w śniegu.
Słuchaj, biegnij do domu, bo mrok zapada szybko. A ja poszukam twojego listu. Zgoda?
Naprawdę? A jak pan znajdzie, to wyśle?
Na pewno! Obiecuję. Święty Mikołaj i tak wszystko wie, zawsze słyszy dzieci. Nawet jeśli list zniknął on już wie, co w nim było…

Chłopiec starł łzy rękawem, wybiegł ze snu jakby go tam nigdy nie było.
Damian jeszcze przez chwilę wędrował, a pamięć wracała: znajdował pod choinką prezenty, wierząc naiwnie, że Mikołaj czytał jego listy, przynosił marzenia zapakowane w kolorowe papierki. To wszystko zdawało się nierealne, a przecież kiedyś było oczywiste.

U niego w domu czekała żona Baśka, przy kuchni krzątała się z obiadem, a syn Kacper jeździł resorakiem po dywanie. Damian kochał rodzinę codziennym, cichym szczęściem, które tylko w snach jest tak proste.

Szedł dalej powoli, zaglądając pod każdy krzak, jakby to była gra planszowa, a on szukał zguby. Nagle dostrzegł róg koperty wystający spod śnieżnej kołdry. Wyciągnął delikatnie tak, to był ten list, rozpoznawalny po dziecięcym bazgrołku.

Papier był rozmiękły, ale Damian ułożył go ostrożnie w torbie, żeby nie rozpadł się na kawałki.
W kuchni światło ciepło padało na ściany;
Basieńko, wiesz? Wracałem i usłyszałem płacz. Na ławce siedział chłopaczek, może ośmioletni, ryczał aż echo niosło po parku. Zgubił list do Mikołaja! Ale szczęśliwie znalazłem. Zajrzymy razem?

Damian wyjął z kieszeni kopertę. Na niej koślawymi zgłoskami napisane: Do Św. Mikołaja od Wojtka Mielczarka.
Otworzyć?
Jasne. I tak nie szłoby dalej niż do pocztowej skrzynki uśmiechnęła się Baśka, choć w oczach miała cień troski.

Ostrożnie rozprostował papier w kratkę i zaczął czytać na głos, a słowa jakby unosiły się nad stołem niczym lekka mgła:

Drogi Święty Mikołaju! Pisze do Ciebie Wojtek Mielczarek z ulicy Kościuszki 7. Mam dziewięć lat, chodzę do trzeciej klasy. Lubię grać w piłkę i biegać po podwórku z chłopakami.
Mieszkam z mamą Martą i babcią Jolą. Dopiero się przeprowadziliśmy do starego domku, bo mili ludzie pozwolili nam tu mieszkać.
Wcześniej mieszkaliśmy z tatą w innym mieście. Tata pił wódkę i bił mamę. Często i mnie się obrywało. Mama z babcią Jolą, to jest mama taty, płakały codziennie, a ja razem z nimi. Uciekłyśmy z babcią.
Święty Mikołaju, chciałbym poprosić o nową pracę dla mamy. Teraz myje podłogi, ale bolą ją plecy i nie powinna się schylać. Spraw też, proszę, żeby mama dostała nowe sukienkę, bo stara już się rozdarła. Mama jest bardzo wysoka i szczupła, i bardzo ładna!
Dla babci proszę o tabletki na bolące kolana. Babcia ma problem z chodzeniem, choć wcale nie jest stara. I marzy o ciepłym, frotte szlafroku, bo ciągle marznie. Jest malutka i chudziutka.
A ja marzę o pięknej choince z lampkami i kolorowymi ozdobami. Dawniej mieliśmy choinkę, wszyscy się cieszyliśmy, aż tata nie zniszczył jej po pijaku
Bardzo na Ciebie czekam, drogi Święty Mikołaju!
Wojtek Mielczarek.

W pokoju zapadła cisza, a słowa wisiały w powietrzu jak płatki śniegu. Baśka miała w oczach łzy jak krople rosy.
Boże… jakie to wzruszające… Biedny dzieciak… Uciekli od pijaka, nie mają pieniędzy, a chłopiec prosi tylko o choinkę dla siebie, wszystko inne dla mamy i babci Tak rzadko spotyka się teraz dzieci, które myślą o innych.

Widać, życie ich nie rozpieszczało mruknął Damian. I zobacz, kobieta nie zostawiła teściowej, zabrała ją ze sobą. Dobrzy ludzie.
Damian, a może spełnimy jego marzenie, co? Jak myślisz?
To byłoby coś pięknego, Basieńko. Przecież wiesz, jak mój ojciec pił, ile przeżyliśmy… Mama nigdy nie umiała odejść, dopóki ojciec nie umarł, nie byłyśmy wolne

U mnie w pracy szukają kogoś na recepcję, mogę zaproponować Marcie przypomniał sobie Damian. Lepsza pensja, nie musi zginać się przy szorowaniu.
Zadajmy sobie trochę trudu pożyczymy od Iwonki i Krzysztofa kostiumy Mikołaja i Śnieżynki i odwiedźmy Wojtka z prezentami! Niech dziecko uwierzy w cuda.
Kupię babci leki na stawy, takie jak sama biorę, i frotte szlafrok, taki cieplutki, oraz sukienkę dla mamy. Cena nie musi być wysoka, byle ładnie wyglądała. Jeszcze są przedświąteczne promocje.
Mamy oszczędności, Damian. Zróbmy coś dla ich rodziny, naprawdę.

Zgadzam się! Zawsze byłaś dobra, Basieńko…

Damian przytulił ją, a w powietrzu zawisła miękka, nierealna radość, która możliwa jest tylko we śnie.

Następnego dnia Baśka kupiła prostą, ale elegancką ciemnozieloną sukienkę, szlafrok frotte w pudrowym różu, tabletki dla babci, torbę cukierków, mandarynek i ozdobne bombki. Damian, na wszelki wypadek, kupił jeszcze tani smartfon bo może chłopiec nie ma własnego telefonu.

Uprosili Iwonkę i Krzysztofa o wypożyczenie kostiumów Świętego Mikołaja i Śnieżynki na wieczór. Kupili też niewielką, pachnącą choinkę dla Wojtka i siebie. Upakowali prezenty do worka, a Damian umieścił drzewko w bagażniku. Malutki Kacper został u babci.

Dom, do którego jechali, stał pochylony, z płotem ledwie trzymającym się ziemi. W oknie paliło się światło są w domu…
Damian wziął choinkę, Baśka worek po cichu weszli do ogrodu i zapukali do drzwi.

Kto tam? otworzyła wysoka, jasnowłosa kobieta Marta.
Na widok Mikołaja zamarła z wrażenia.
My nie zamawialiśmy takiej wizyty… Pewnie ktoś się pomylił z adresem…
Tu mieszka Wojtek Mielczarek?
Tak, to mój syn…

Mamo, kto przyszedł? zza drzwi wybiegł Wojtek w niebieskich dresach i swetrze.
O rety Święty Mikołaj! krzyknął, stając w pół kroku.
Witaj, Wojtku! Dostałem twój list, przyszliśmy z moją wnuczką Śnieżynką, by cię odwiedzić!
Mamo, mamo, mówiłem ci że znajdzie mój list! Tamten pan rzeczywiście go odnalazł i wysłał, jak obiecał! Fantastycznie! Wchodźcie! chłopiec aż podskakiwał z radości.

Marta, trochę speszona, zaprosiła ich do środka. Z pokoju wyszła babcia Jola, niewysoka, drobna kobieta. Na widok pachnącej choinki oczy Wojtka rozjaśnił wielki blask.
To nasza choinka? Cudowna Pachnie świętami!

Tak, Wojtku, każde dziecko powinno mieć piękną choinkę. Ozdoby i lampki przywieźliśmy, udekorujesz ją potem razem z mamą i babcią. Ale są jeszcze inne niespodzianki. U nas, u Mikołaja, trzeba jednak najpierw coś zaśpiewać lub wyrecytować.

Damian postarał się przybrać głos niskiego, świątecznego dziadka.
Wojtek aż się zapowietrzył z wrażenia i nic nie mógł sobie przypomnieć.
Ale Damian puścił mu oko.
Sroka mi przyniosła, że jesteś dobrym chłopakiem: kochasz mamę i babcię, pomagasz im i dobrze się uczysz w szkole. Za to właśnie są prezenty pod choinkę! Wyciągaj z worka co dla ciebie.

Wojtek spojrzał pytająco na mamę, ta kiwnęła głową.
Ostrożnie rozwiązał wstążkę i zaczął wydobywać podarki: szlafrok dla babci, pięknie zapakowany, z czerwonym kokardą.
To dla ciebie, babciu! Tak pisałem w liście!
Babcia autentycznie się wzruszyła.
Nigdy w życiu nie miałam takiego… głos miała miękki jak śnieg za oknem.

Zaraz sukienka dla mamy i tabletki dla babci. Obie kobiety patrzyły zdumione na górkę prezentów, nie mogąc wydobyć słowa, jakby to wszystko działo się na granicy jawy i snu.

Wreszcie Wojtek wyciągnął ogromną torbę pełną cukierków i mandarynek, na wierzchu leżało pudełko z nowym smartfonem.
To dla mnie? Mój własny telefon?! Super! Święty Mikołaju, dziękuję! Tak się cieszę… Wierzyłem, że jesteś i nie zawiodłem się! zawołał Wojtek, aż łzy szczęścia popłynęły mu po policzkach niczym krople na szkle.

Zdrówka i szczęścia dla Was! Musimy już lecieć dalej…
Damian i Basia zebrali pusty worek, a Wojtek z zachwytem próbował otworzyć pudełko od telefonu.
W drzwiach pojawiły się mama i babcia.
Kim wy jesteście? Jak się o nas dowiedzieliście?
Znalazłem list Wojtka. Postanowiliśmy spełnić jego marzenie. Przyjmijcie od nas to serca. Macie wspaniałego syna.
Oto znalazłem jego list i zostawiam też wizytówkę u nas w pracy potrzebny jest ktoś na recepcję. Jeśli panią to zainteresuje…

Dziękuję To takie niezwykłe Wojtek dosłownie czekał na cud i przyszedł, dzięki wam

Wracali do domu w ciszy. Radość wypełniała auto, choć za oknem trwał śnieżny sen. Czasem więcej szczęścia daje dawanie, niż branie prezentów zwłaszcza, gdy widzi się prawdziwą radość dziecka.
Na podarunki nie było szkoda ani jednej złotówki. Pieniądze wrócą, ale takich uczuć nie można kupić za żadne polskie złote, nawet w najdziwniejszym śnie.