Podbiegający kelner zaproponował zabrać kotka, lecz dwumetrowy chłop podniósł płaczącego, puszystego malca i posadził go na sąsiednim krześle: — Talerz dla mojego kociego przyjaciela! I najlepsze mięso!

Podbiegający kelner zaproponował, że zabierze kotka, ale rosły, niemal dwumetrowy mężczyzna podniósł płaczącego, włochatego malucha i posadził go na sąsiednim krześle.
Proszę, talerzyk dla mojego kociego przyjaciela! I najlepsze mięso!

Załóżmy dziś coś z pazurem, prawie tak odważnego jak noszą młode polskie czarownice, i idźmy do drogiej restauracji. Pokażmy się i… pooceniajmy panów
Tak stwierdziła jedna z trzech przyjaciółek dyrektorka renomowanego, prywatnego liceum w Warszawie. Z racji zawodu była wygadana i zawsze miała pod ręką wyszukane frazy.

Te czarownice miały po trzydzieści pięć lat. W ich opinii idealny wiek na krótkie spódniczki i odważne bluzki, które podkreślają atuty, zamiast je maskować. Głębokie dekolty, perfekcyjny makijaż pełna gotowość bojowa.

Wybrały lokal godny sytuacji: elegancki, modny i bardzo drogi. Stać je było bez problemu. Zarezerwowały stolik, wygodnie się rozsiadły i natychmiast zaczęły łapać zachwycone spojrzenia od mężczyzn oraz wyraźnie zazdrosne od kobiet.

Rozmowy, jak to zwykle bywa, kręciły się wokół najważniejszego facetów. Marzenia, oczekiwania i lista wymagań. Wszystkie czekały na ideał: wysoki, szczupły, atrakcyjny i oczywiście dobrze sytuowany. Żeby nosił na rękach, spełniał kaprysy, nie zawracał głowy gadaniem i nie dokładał domowych obowiązków. A jeśli jeszcze miałby szlachetne pochodzenie już marzenie.

Tylko nie tacy, jak tamci
Zerknęły na stolik, przy którym siedziało trzech rozbawionych, lekko przy kości panów z łysinami. Na stole piwo, chipsy i sterty kotletów, a rozmowy o piłce nożnej i wędkarstwie. Śmiech był głośny, szczery, nieprzefiltrowany.

Skandal.
Prostactwo.
Okropność.
Wyrok zapadł jednogłośnie: niechlujni, ordynarni, bez śladu szlachetności zdecydowanie nie dla takich świetnych pań. I wtedy stało się coś, co odmieniło całą atmosferę wieczoru.

Do środka wszedł On mężczyzna, który przyjechał najnowszym czerwonym Porsche.
Hrabia Janusz Tarnowski! głośno zapowiedział kelner przy wejściu.
Przyjaciółki usiadły wyprostowane, jak łanie na czatach.

Wysoki, smukły, z elegancką siwizną, w perfekcyjnie skrojonym garniturze, który musiał kosztować fortunę. Diamentowe spinki, śnieżnobiała koszula dopełnienie obrazu.

Oj
Rety
Mmm
Dekolty pogłębiły się dodatkowo, spojrzenia stały się nachalnie zapraszające.

To jest mężczyzna wyszeptała jedna.
Hrabia, przystojny i milioner dorzuciła druga. A ja od dziecka marzę o wyjeździe na Mazury…
Trzecia milczała, ale jej oczy mówiły więcej niż słowa.

Po kilku minutach zaproszono je do stołu hrabiego. Szedł poważnie, oceniając innych gości z wyższością, a zwłaszcza trio od piwa.

Hrabia okazał się świetnym rozmówcą, snuł opowieści o rodzie, zamkach pod Krakowem i kolekcji obrazów. Napięcie wśród pań rosło każda wiedziała, że tylko jedna zostanie zaproszona dalej.

Na chwilę odciągnęły uwagę potrawy: homary, owoce morza i drogie, stare polskie wino. Jadły, rzucając hrabiemu zalotne spojrzenia, snując fantazje dalekie od kulinariów. Na policzki wystąpiły rumieńce, wyglądały zjawiskowo.

Hrabia tryskał humorem i zabawiał historiami z wyższych sfer, a przyjaciółkom coraz mniej zależało na konkretnym planie na wieczór.

Restauracja miała mały ogródek. Z sali pięknie pachniało jedzeniem, więc zapach dotarł i tam. Niedługo potem wśród stolików przemknął chudy, głodny, szary kotek. Przysiadł tuż przy stopach hrabiego, szukając zainteresowania.

Na próżno.

Twarz hrabiego wykrzywiło obrzydzenie. Bez wahania odepchnął kotka nogą. Maluch przeleciał kilka metrów i uderzył w nogę stołu właśnie tego, przy którym siedzieli trzej kumpelowie od piwa. Chwila ciszy.

Nienawidzę brudnych, bezdomnych stworzeń wycedził hrabia. W moim pałacu są tylko rasowe chartów i najlepsze konie.
Kelner pospiesznie zapewnił:
Zaraz się tym zajmiemy, przepraszamy

Kelner już podszedł do piwnego stolika, lecz jeden z panów góra chłop wstał, twarz czerwona, pięść zaciśnięta, koledzy trzymali go za rękaw.

Bez słowa podniósł kotka, posadził go na krześle.
Talerz dla mojego małego przyjaciela! ryknął. I najsmaczniejsze mięso! Natychmiast!
Kelner zbledł i pobiegł na zaplecze. Rozległy się oklaski.

Jedna z czarownic podeszła do olbrzyma i rzuciła:
Przysuń się. I zamów mi whisky.

Hrabia oniemiał.

Po chwili do stołu dołączyły dwie pozostałe przyjaciółki, rzucając hrabiemu pogardliwe spojrzenie.

Z restauracji wychodzili już w innym składzie. W jednej grupie był mężczyzna, kobieta i szary kotek.

Minął czas. Dziś pierwsza z przyjaciółek jest żoną właśnie tego olbrzyma właściciela dużej warszawskiej spółki inwestycyjnej. Dwie pozostałe wyszły za jego przyjaciół, znanych prawników. Wesela były w jeden weekend.

W dziewczęcych życiorysach wszystko się zmieniło: pieluchy, gotowanie, sprzątanie. Niemal równocześnie każda urodziła córeczkę.

A żeby odetchnąć i raz na jakiś czas spotkać się w ulubionej restauracji, w soboty wysyłają panów na mecz albo ryby, zamawiają opiekunki i zbierają się na babskie pogaduchy. O czym? O mężczyznach rzecz jasna.

A hrabiego Janusza Tarnowskiego rok później zatrzymała policja. Głośna sprawa oszust matrymonialny, który naciągał ufne kobiety.

Prawdziwym mężczyznom to nie grozi.

Mówię o tamtych trzech z brzuszkami, łysinami, bez blasku i pozorów, lecz z sercem szlachetnym i bez skazy.

Tak właśnie.

Bo inaczej być nie może.