Okradasz mojego syna! On nawet nie ma za co kupić żarówki – rodzinne awantury o pieniądze, urodzinowy tablet za dwa tysiące i teściowa, która żąda tysiąca złotych na prezent dla Igora

Okradasz mojego syna, nawet żarówki nie może sobie kupić.

Pamiętam, jakby to było wczoraj, choć minęło już tyle lat. W niedzielny poranek leżałam przykryta grubym pledem na starym kanapie w naszym krakowskim mieszkaniu. Mój mąż, Mirek, pojechał do matki na osiedle Nowa Huta niby po to, żeby wymienić jej spaloną żarówkę w kuchni. Ale przecież dobrze wiedziałam, że powód wizyty jest zawsze ten sam:

Synku, nie zapomniałeś, że dzisiaj imieniny Igorka?

Mirek od zawsze miał lekką rękę do pieniędzy. Ledwo wypłata wpadała mu do kieszeni, już połowy nie było. Na szczęście zawsze najpierw przekazywał mi pieniądze na czynsz, prąd i podstawowe zakupy spożywcze, a resztę przeznaczał na nowe gry komputerowe, klawiatury i całą masę innych gadżetów. Nigdy się o to nie sprzeczałam. Uważam, że lepiej, żeby mąż wieczory spędzał przed komputerem niż w barze z kolegami albo na zabawach po nocach. Zresztą kiedyś wyczytałam w jakiejś gazecie, że pierwsze czterdzieści lat dzieciństwa mężczyzny to dla kobiety najtrudniejsze lata w życiu.

Nie piszę tego, żeby ktokolwiek się nade mną litował. Po prostu chcę pokazać, skąd się biorą wiecznie puste kieszenie Mirka. Ja sama nie miałam tych problemów, potrafiłam nawet regularnie oszczędzać. Często Mirek pożyczał ode mnie, gdy ledwo do pierwszego wystarczało, ale odmowa była pewna zawsze wtedy, gdy potrzebował pieniędzy dla matki, siostrzenic czy swojej siostry.

Oczywiście przypomniało mi się o imieninach Igorka jeszcze tydzień wcześniej, więc kupiłam mu prezent z wyprzedzeniem. Wręczyłam go Mirusiowi jeszcze przed jego wizytą u rodziny, a sama rozsiadłam się wygodnie z herbatą, żeby nadrobić zaległy film. Do teściowej się nie wybrałam od lat żywiłyśmy do siebie wzajemną niechęć.

Cała ta rodzina była przekonana, że nie kocham Mirka, bo nie pozwalam mu wydawać na nich zarobionych pieniędzy, ani nie zgadzam się zostać z dziećmi szwagierki. Kiedyś raz się zgodziłam popilnować dzieci kuzynki przez godzinkę, skończyło się na pół dnia i spóźnieniu do pracy. Ośmieliłam się wtedy wyrazić niezadowolenie, po czym zostałam przez teściową i szwagierkę obgadana jako bezczelna i niewychowana. Od tamtej pory na żadne kolejne prośby nie reagowałam pozytywnie. Nigdy nie przeszkadzało mi jednak, że Mirek szalał z dzieciakami, bo i ja lubiłam ich wygłupy.

Nie minęło dużo czasu, kiedy nagle pod naszym blokiem zatrzymał się stary fiat i do mieszkania wszedł Mirek z całą rodziną i pociechami siostry. Teściowa bez najmniejszego skrępowania przecięła korytarz w płaszczu, po czym wypaliła:

Zdecydowaliśmy, że Igorek na imieniny dostanie tablet, który sam sobie wybrał. Kosztował dwa tysiące. Jesteś winna tysiąc złotych, więc proszę o zwrot.

Może i sprawiłabym chłopcu prezent, ale nie za taką sumę.

Odmówiłam więc wydania pieniędzy. Nawet Mirek poczuł się zobowiązany, żeby wytknąć mi rzekomą skąpstwo! Wtedy włączyłam komputer i razem z Igorkiem w pięć minut wybraliśmy i zamówiliśmy taki gadżet, jakiego sobie zażyczył.

Igorek pobiegł szczęśliwy do mamy, czekającej na korytarzowym krześle. Szwagierka zawsze miała lepkie ręce potrafiła zagubić klucze, parasolkę i znikającą drobnicę z portfeli. Ale mojego gestu nikt z rodziny Mirka nie docenił. Teściowa aż podniosła głos:

Kto cię prosił o kupowanie prezentu?! Miałaś dać mi pieniądze, bo z moim synem żyjesz, a on zawsze jak żebrak, nawet żarówki sam nie kupi. Daj mi tych tysiąc złotych, bo to jego pieniądze!

Wtem zaczęła grzebać w mojej torebce leżącej przy łóżku. Spojrzałam na Mirka i powiedziałam cicho, ale dosadnie:

Masz trzy minuty, by ich stąd wyprosić.

Mirek, zaskakująco stanowczy, od razu podprowadził matkę do drzwi i po prostu wyprosił rodzinę z mieszkania. Trzy minuty akurat tyle wystarczyło.

Dlatego uważam dziś, z perspektywy czasu, że lepiej, iż Mirek wydaje swoje pensje na gry niż miałby oddawać każdą złotówkę mamusi i tej cwanej hałastrze. Przynajmniej wie, na co je wydaje i nikt mu ich już nie odbiera.

A czasem, z rozbawieniem i lekkim żalem, powtarzam sobie w myślach: lepiej by było, gdybym wyszła za sierotę!