Powrót Julki do rodzinnego domu: wzruszające spotkanie, niespodziewani goście i nieoczekiwane, świąteczne oświadczyny – historia miłosnych nieporozumień rozgrywająca się między krakowskim technikum, kultową kawiarnią „Hipopotam” nad Wisłą, a rodzinną wsią udekorowaną pachnącymi pierogami babci i błyszczącą choinką

Julia wysiadła z autobusu, a ciężkie torby mocno schwyciła w obie ręce i ruszyła w stronę rodzinnego domu. Jestem w domu! zawołała, otwierając drzwi. Julia, córciu! wszyscy rzucili się jej naprzeciw. Czuliśmy, że przyjedziesz!

Wieczorem, gdy cała rodzina siedziała przy wielkim stole, ktoś zapukał do drzwi. To pewnie sąsiedzi przyszli z życzeniami mama wzruszyła ramionami i poszła otworzyć. Wróciła nie sama, a z gośćmi. Julia zerknęła na ludzi, którzy weszli do pokoju, i nie mogła uwierzyć własnym oczom.

Julia siedziała cicho, z pewną nostalgią, i patrzyła przez okno autobusu, który zabierał ją daleko od rodzinnego Mazowsza. Mocno ściskała wielką, kraciastą torbę na kolanach, pakując jedynie najpotrzebniejsze rzeczy. Mimo to torba była ciężka, bo babcia dorzuciła jeszcze worek świeżych racuchów, które roztaczały po całym autobusie apetyczny zapach domowego ciasta.

Julia nie wytrzymała, odsunęła suwak i wyjęła dwa wypieczone, rumiane racuszki.

Chcesz? zagadnęła chłopaka, który musiał wsiąść wcześniej, w Pułtusku. Bez proszenia oddał jej miejsce przy oknie, czym od razu zyskał jej sympatię.

Pewnie! kiwnął ochoczo, przełykając ślinę.

Jestem Julia przedstawiła się dziewczyna.

A ja Szymon. Na studia jedziesz?

Tak, w naszych okolicach to tylko szkoła rolnicza, a przecież nie jestem traktorzystką.

Ja też na studia odparł Szymon z westchnieniem. Ale lubię życie na wsi.

Do Warszawy jechali cztery godziny. Przez ten czas zdołali nie tylko się poznać, lecz także zaprzyjaźnić. Przed wysiadką wymienili się numerami, po czym każde ruszyło w swoją stronę.

***

Czas minął szybko na zmartwieniach związanych z egzaminami. Zarówno Julia, jak i Szymon, dostali się na wymarzone uczelnie i byli przeszczęśliwi. Stresy przeszły do historii, przed nimi były tylko plany na przyszłość.

Julia, cześć! zadzwonił pewnego dnia nowy kolega. Może uczcimy nasz sukces w jakiejś kawiarni?

Julia bardzo się ucieszyła. Szymon był serdeczny, zabawny i swojski. Nie miał w sobie nic z miejskiego zadufka.

Spotkali się w centrum Warszawy, w kawiarni Hipopotam. Siedząc przy oknie, obserwowali statki sunące po Wiśle, słuchając głosów przewodników dobiegających z daleka.

Ciekawe, czemu ta kawiarnia nazywa się Hipopotam? spytała Julia.

Szymon roześmiał się: Może dlatego, że ludzie, którzy tu przychodzą, nie mogą się oprzeć smakołykom i później wyglądają jak hipopotamy!

Coś w tym jest! zaśmiała się Julia, pochłaniając pączka.

Od tamtej pory wracali na swoje miejsce, umawiając się właśnie tam.

Tego wieczoru po raz pierwszy się pocałowali. Julia zapamiętała ten pocałunek na całe życie był delikatny i namiętny.

Z biegiem czasu stali się sobie bardzo bliscy. Julia czuła, że nikogo na świecie nie ma dla niej ważniejszego od Szymona może poza rodzicami, rzecz jasna!

Julia, przeprowadź się do mnie zaproponował Szymon, gdy byli już na trzecim roku. Latem weźmiemy ślub!

Wygląda to jak zaręczyny, Szymonie? zażartowała.

Chyba tak!

A nie boisz się, że będę ci się plątała pod nogami cały czas? śmiała się Julia, cytując znany polski film.

Plątaj się ile chcesz! roześmiał się chłopak i porwał ją w wir tańca na ulicy.

Julia wróciła do wynajmowanego mieszkania, w którym dzieliła pokój z dwiema innymi studentkami.

Dziś jesteś jakaś inna! Widać, że kipisz szczęściem! Opowiadaj! zagadnęła jedna z przyjaciółek, Weronika.

Dziewczyny! Julia zatańczyła po pokoju. Chyba niedługo się od was wyprowadzam, do Szymona! szczebiotała z radością.

Zaprosisz nas na wesele? ucieszyła się Hanna.

Nie, ślub dopiero latem. Na razie pomieszkamy razem.

Julia, nie rób tego! Do lata tyle czasu, wszystko się może zdarzyć! twierdziła Weronika.

Julia tylko się roześmiała: Weroniko, przecież wszyscy tak teraz robią!

Ja jestem z innej szkoły! Moja mama jest prawniczką, wiem jak się kończą takie niesformalizowane związki obruszyła się Weronika.

Już dobrze, Weroniko, nie obrażaj się! pogodziła się Julia.

***

Julia uważała, że papier nie jest najważniejszy, że miłość jak ich zdarza się raz na milion. Ale rozterki, po rozmowie z przyjaciółkami, mocno zagościły w jej głowie i odwlekała przeprowadzkę do Szymona.

W końcu nawet i on przestał nalegać i przypominać o tym.

Któregoś grudniowego wieczoru spacerowały po mieście. Bielutki śnieg skrzypiał pod butami, na ulicach błyszczały światełka, a dekoracje świąteczne rozświetlały warszawską noc. Było magicznie, choć mróz dawał się we znaki. Stały akurat naprzeciw kawiarni Hipopotam.

Wejdźmy! Ja z Szymonem lubię tu przesiadywać zaproponowała Julia.

O, czy to nie on właśnie tam siedzi? zimno zauważyła Hanna i wskazała przez okno.

Julia spojrzała: w ich stałym miejscu przy oknie siedział Szymon, a naprzeciw niego młoda dziewczyna, chyba młodsza od nich o kilka lat. Śmiali się, on z czegoś żartował, a ona się beztrosko śmiała.

Julia milcząco odwróciła się.

Chyba wrócę do domu powiedziała cicho.

Idziemy z tobą! zawołały zgodnie Weronika i Hanna.

W domu dziewczyny pocieszały Julię, że to nic nie znaczy, że nie ma powodów do zazdrości, że to pewnie jakieś nieporozumienie… Ale Julia pamiętała, jak Szymon spojrzał na dziewczynę z czułością. No i siedzieli w ich kawiarni, na ich miejscu…

To przecież zdrada myślała Julia.

Przestała odbierać telefony od Szymona, a gdy próbował ją odwiedzić, prosiła współlokatorki, by mówiły, że jej nie ma.

W końcu, przyłapał Julię pod uczelnią, złapał ją za rękę i spytał:

Julia, co się stało? Masz kogoś?

Julia była w szoku, wybuchnęła:

I ty masz czelność pytać, czy mam kogoś? Dobrze, potrafisz odwracać kota ogonem! Puść mnie! Spieszę się na egzamin.

Wyrwała się z jego uścisku i zniknęła za drzwiami. Szymon, zupełnie nie rozumiejąc niczego, poszedł do domu.

***

Julia, po szybkim zaliczeniu sesji, wróciła na święta Bożego Narodzenia do rodzinnego domu na Mazowszu. Pod rodzinnym dachem łatwiej było jej przeżyć żal i rozczarowanie.

Gdy wysiadła z autobusu na przystanku w swoim rodzinnym Zalesiu, poczuła, jak lekko robi się jej na sercu.

Zimny mróz szczypał w policzki, śnieg chrupał pod butami, a drzewa i domy połyskiwały brylantowo pod jasnym, grudniowym słońcem. Z kominów szły równe słupy dymu.

Julia uśmiechnęła się, podniosła torbę z upominkami, które zbierała dla mamy, taty i babci, i ruszyła do domu. Przechodząc przez furtkę, zauważyła, że jodła przy płocie, ta którą posadzili z okazji jej narodzin, wyrosła dumnie i została pięknie przystrojona, jak kiedyś, gdy była dzieckiem.

Wesołych Świąt! powiedziała, przekraczając próg.

Julia, córciu! wszyscy rzucili się jej w ramiona. Czuliśmy, że dziś przyjedziesz!

Ten dzień był pełen radości. Szkoda tylko, że zimowe dni są tak krótkie i już około piątej robiło się ciemno.

Nic nie szkodzi powiedział tata. Zapalimy światełka na choince.

Wieczorem, gdy cała rodzina jadła wspólną kolację przy wielkim dębowym stole, ktoś zapukał.

Mama wzruszyła ramionami: Na pewno sąsiedzi z życzeniami i poszła otworzyć drzwi.

Wróciła nie sama, a z Mikołajem i aniołkiem.

Szymon? zdziwiła się Julia, patrząc uważnie na twarz Mikołaja i jego pomocnicy tej samej dziewczyny, którą widziała przy stoliku w kawiarni. Jak mnie znalazłeś? I o co tu chodzi?

Szymon roześmiał się swoim charakterystycznym, donośnym śmiechem, dziewczyna też.

Twoje koleżanki powiedziały, gdzie cię szukać. A to jest… moja młodsza siostra, Zuzanna!

Siostra? upewniła się Julia.

Tak, siostra! potwierdziła Zuzia. Przecież podobni jesteśmy, jak się dobrze przyjrzysz.

Julia poczuła, jak spada jej z serca ogromny kamień. No proszę, tyle czasu się gryzłam, zamiast po prostu zapytać karciła się w myślach.

Szymon kontynuował: Przy wszystkich, w obecności twojej rodziny i mojej siostry, proszę cię Julia, czy zostaniesz moją żoną? Wyjął małe pudełeczko z pierścionkiem i podał jej.

Oczywiście, że się zgadzam! rzuciła się Szymonowi na szyję Julia. To najpiękniejsze Boże Narodzenie w moim życiu!

A będzie jeszcze wiele najpiękniejszych świąt i nowych lat powiedział Szymon. Tylko obiecaj, że wszelkie nieporozumienia będziemy zawsze omawiać otwarcie!

Obiecuję odparła Julia, szczęśliwa jak nigdy dotąd.