Teściowa do kwadratu – No tego się nie spodziewałem! – zamiast powitania wykrzyknął Eryk, gdy w drzwiach ujrzał niską, żwawą staruszkę w dżinsach, która rozciągnęła cienkie usta w filuternym uśmiechu. Spod zmrużonych powiek błyszczały figlarne oczy. „Babcia Izy, pani Waleria Pietrowna – rozpoznał ją. – Ale jak to, bez zapowiedzi, nawet jednego telefonu…” – Cześć, wnuczku! – uśmiechając się powiedziała, nie wchodząc dalej – Przyjmiesz mnie do domu? – Tak, tak, oczywiście! – speszył się Eryk. Waleria Pietrowna wtoczyła walizkę na kółkach do mieszkania…

No proszę cię! to było pierwsze, co powiedział Bartek, jak tylko zobaczył w drzwiach niską, drobną staruszkę w dżinsach, która zacisnęła cienkie wargi w chytrym uśmiechu. Spod zmrużonych powiek błyskały jej żartobliwe oczy.
Babcia Magdy! Jadwiga Romanowska rozpoznał. Ale jak to bez zapowiedzi, nawet nie zadzwoniła…

Dzień dobry, wnuczku! dalej się uśmiechając, rzuciła. No co, wpuszczasz do mieszkania?
Tak, tak, oczywiście! Bartek szybko się ogarnął. Proszę bardzo.

Jadwiga Romanowska wciągnęła za sobą małą walizkę na kółkach.
Daj mi mocniejszą herbatę! od razu rozkazała, gdy Bartek ją częstował. Magda pewnie pracuje, Ola w przedszkolu, a ty się tak pałętujesz bez celu?

Na przymusowym urlopie jestem z westchnieniem wyjaśnił Bartek. Dwa tygodnie przez potrzeby produkcyjne. Jego wizja dwóch tygodni wakacji właśnie się rozwiała. Zerknął nieśmiało na babcię Magdy: Planuje pani zostać na długo?

No, masz nosa kiwnęła głową, rozwiewając jego nadzieje. Długo.

Bartek znowu jęknął w środku. Jadwigi Romanowskiej praktycznie nie znał. Tylko mignęła mu na ślubie ich z Magdą wtedy przyjechała z innego miasta. Natomiast z opowieści teścia wiedział sporo gdy ojciec Magdy wspominał teściową, robił się cichy i wystraszony. Wyglądało, że ogromnie ją szanuje, aż mu kolana drżą.

Pozmywaj naczynia i ruszaj się. Zaprowadzisz mnie na wycieczkę po mieście, będziesz moim przewodnikiem!
Bartek nawet nie próbował się wykłócać ton jej głosu przypominał mu kaprala z zasadniczej służby. Z takim lepiej nie dyskutować.

Chcę zobaczyć naszą nadwiślańską promenadę! zarządziła babcia. Jak tam najlepiej dojechać? Złapała Bartka pod ramię i już raźno maszerowała po chodniku, rozglądając się z ciekawością.

Najlepiej taksówką, wzruszył ramionami Bartek.

Jadwiga złożyła palce w okrąg i gwizdnęła tak przenikliwie, że pobliska taksówka natychmiast zahamowała.
Ale po co pani tak gwiżdże? Co ludzie pomyślą? marudził Bartek, podsadzając ją na przednie siedzenie.

Nic nie pomyślą, uśmiechnęła się wesoło drobna staruszka. A jeżeli już, to że to ty tak się zachowujesz.

Na te słowa taksówkarz zawył śmiechem razem z Jadwigą Romanowską. Przybili sobie piątkę, jakby byli starymi kumplami, którym dowcip się udał.

Bartek, ty to chłopak cichy i grzeczny, mówiła później babcia, gdy spacerowali bulwarem nad Wisłą. Pewnie twoja babcia taka była, a ja jednak inna. Mój mąż, dziadek Magdy, niech mu ziemia lekką będzie, długo się ze mną oswajał. Dopiero się przyzwyczaił. On to był taki książkowy mol, a tu wpadłam ja. I się zaczęło! Po górach go ze sobą targałam, na paralotni nauczyłam latać taka to była ze mnie diablica. Skoczyć ze spadochronem też musiał! Tylko na lotni nie chciał mnie puszczać, zawsze czekał na dole z Magdą, jak krążyłam nad nim.

Bartek słuchał z podziwem. Magda nigdy mu nie mówiła, że jej babcia była taka narwana i pełna pasji! Wiele mu to tłumaczyło. Jadwiga wpatrzyła się w niego uważnie:
A ty chociaż raz skoczyłeś ze spadochronem?

W wojsku! Czternaście razy odpowiedział z dumą Bartek.
Brawo! Lubię odważnych przytaknęła babcia i mruknęła pod nosem:
Lecimy długo, bardzo długo,
W tym skoku pełnym chmur…

Bartek od razu rozpoznał wojskową piosenkę i dołączył:
A za plecami biała chmura,
I wiatr we włosach znów!

Ta melodia przekroczyła barierę nieśmiałości już nie czuł się przy niej skrępowany.

Przydałby się odpoczynek i coś na ząb. Zobacz, tam chyba niezły grillmaster stoi, czujesz ten zapach? zaproponowała Jadwiga.

Przy grillu siedział ciemnowłosy mężczyzna o zawadiackim spojrzeniu, który z wprawą nadziewał pachnące mięso na szpikulce. Wyglądał, jakby nie miał skrupułów, by ten sam nóż użyć i do ukrojenia mięsa, i do walki na noże! Aż się człowiekowi chciało wrzasnąć Hej! i zatańczyć po kaukasku.

Ledwo usiedli przy plastikowym stoliku, Jadwiga błysnęła oczami i odśpiewała czystym głosem:
Na zdrowie, panie grilowy,
Może kiedyś na weselu?

Grillmaster zerknął zdumiony, poczuł flow i już śpiewali razem:
Może kiedyś na tej sali
Weźmiesz mikrofon, hej!

Proszę się częstować, szanowna pani z szerokim uśmiechem położył na stole półmisek szaszłyków, chrupiący chlebek i pęczek świeżej natki. Przyniósł dwa kieliszki zimnej śliwowicy i oddalił się z ukłonem.

Na aromat mięsa przyczłapał spod krzaków bury kotek i spojrzał na nich wielkimi oczami.
O, ty mi tu właśnie pasujesz ucieszyła się Jadwiga. Chodź kociaku! Poprosiła pana od grilla: Panie, dałby pan świeżej wątróbki dla naszego nowego przyjaciela?

Gdy kotek zajadał miseczkę mięska, Jadwiga zwracała się z wyrzutem do Bartka:
Macie przecież córeczkę! Jak wy chcecie ją nauczyć dobrego serca, jeśli w waszym domu nie ma kota? Ten maluch musi z wami zostać!

Po spacerze babcia wykąpała znajdę, a Bartka wysłała z listą po zapasy dla nowego domownika. Kiedy wrócił objuczony żwirem, miseczkami, drapakiem i legowiskiem, w domu aż aż huczało od śmiechu. Magda i Ola wczepione w babcię, która szczęśliwa całowała je po głowach. Kotek, nazwany Leosiem, siedział na oparciu kanapy i z fascynacją patrzył na nowych ludzi.

To dla ciebie, Olu, letni komplecik z szortami, a dla ciebie, Magdo… Nic tak nie podnosi kobiety w oczach męża jak koronowe figi śmiała się babcia przy rozdawaniu prezentów.

Przez cały następny tydzień Ola nie chodziła do przedszkola. Co rano znikały z domu z babcią na piesze wędrówki i wracały na obiad zmęczone, ale przeszczęśliwe.
A w domu czekał na nie Bartek i kociak Leonek. Wieczorami dołączała Magda i cała czwórka wychodziła na spacer, zabierając kota w transporterze.

Pewnego wieczoru Jadwiga poważnie poprosiła Bartka:
Muszę z tobą pogadać, Bartku. Jutro już wyjeżdżam. Po moim wyjeździe daj Magdzie to podała mu kartkę w kopercie. To mój testament. Mieszkanie i wszystko zostawiam jej, a tobie bibliotekę, którą mój mąż zbierał przez całe życie. Tam są arcyrarytasy z autografami bardzo znanych ludzi…

Ale po co, pani Jadwigo!? Bartek już chciał protestować, ale przerwała mu stanowczo:
Magdzie nic nie mówiłam, ale tobie powiem serce mi już szwankuje i wszystko może się nagle skończyć. Trzeba być gotowym, tyle.

Ale tak sama pani będzie? oburzył się Bartek. Trzeba, żeby ktoś przy pani był!
Zawsze ktoś jest blisko mnie uśmiechnęła się. Poza tym, córka i twoja teściowa mieszka tuż obok w innym mieście. A ty dbaj o Magdę i wychowaj dobrze Olę. Dobry z ciebie chłopak, porządny. Przecież ja dla ciebie to taka teściowa do kwadratu! klepnęła go po plecach i wybuchła śmiechem.

Może jednak jeszcze pani zostanie, choć na chwilę? Bartek rzucił cicho z nadzieją.

Babcia z wdzięcznością się uśmiechnęła i pokręciła głową.
Wszyscy wyszli ją odprowadzić, nawet Leonek wyglądał na smutnego na rękach Oli.

Jadwiga wsunęła palce do ust i znowu zagwizdała! Taksówka zahamowała z piskiem.

No, to dawaj, zięciu, odstaw mnie na dworzec! zarządziła, całując Magdę i Olę na do widzenia, po czym usiadła z przodu.

Taksówkarz oniemiały patrzył na babcię, która zatrzymała go tym wyjątkowym gwizdem.
Co się dziwisz? mruknął Bartek. Jeszcze nie widziałeś porządnej kobiety z temperamentem?

Drobna, siwiutka babcia znowu się roześmiała i przybiła Bartkowi piątkę, aż zadźwięczało po całym aucie.