Ivan i Maria – opowieść o miłości, wyborach i polskiej wsi Jan nigdy nie marzył o wyjeździe z rodzinnej wioski do miasta. Uwielbiał otwartą przestrzeń, rzekę, pola i lasy oraz swoich sąsiadów. Postanowił zostać rolnikiem, hodować świnie, sprzedawać mięso i – jeśli szczęście dopisze – rozwinąć biznes. Marzył o zbudowaniu dużego domu, samochód już miał, choć stary i niezbyt reprezentacyjny, a pieniądze po sprzedaży babcinego domu zainwestował w gospodarstwo. Było też inne, skryte marzenie – ożenić się z Marią i uczynić ją gospodynią własnego, wielkiego domu. Już się spotykali, a Maria wiedziała, że interesy Jana jeszcze nie układają się najlepiej, dużych pieniędzy nie ma, a dom dopiero zaczął budować. A Maria była prawdziwą pięknością. Nigdy nie planowała sama do czegoś w życiu dojść. – Po co mi uroda, jeśli nie po to, żeby to mężczyzna zapewnił mi dostatnie życie – mówiła przyjaciółkom. – Trzeba tylko znaleźć takiego, który wszystko weźmie na siebie. Moja uroda dużo jest warta. – Jan buduje dom i ma już samochód, – mówiła jej koleżanka Ania. – Wystarczy poczekać, może jeszcze się rozkręci. – A ja chcę wszystko i od razu – kaprysiła Maria. – Ile jeszcze mam czekać, aż Jasiu się dorobi? Pieniędzy nie ma. Jan kochał Marię, ale wiedział, że jej uczucia nie są takie, na jakie liczył, choć miał nadzieję, że z czasem ona go pokocha. I wszystko układałoby się dobrze, gdyby nie pojawił się w wiosce Tomasz. Przyjechał z kolegą do babci na wakacje. Na lokalne dziewczyny patrzył z góry, w wiejskim klubie wręcz się nudził – do czasu aż zobaczył Marię. Maria początkowo nie zwracała uwagi na przyjezdnego, ale kiedy dowiedziała się, że pochodzi z zamożnej rodziny, a jego ojciec jest znanym urzędnikiem w dużym mieście – od razu przeniosła swoje zainteresowanie na niego. Tomasz był od niej starszy, obycie z kobietami miał spore, mówił pięknie, potrafił się zalecać. Często przynosił Marii kwiaty – wiedziała, że w wiosce takich bukietów się nie kupi, zamawiał z dostawą, doceniła to. Jan widział, że przyjmuje kwiaty, złościł się. – Nie przyjmuj od niego prezentów, po co mnie denerwujesz? – prosił, ale Maria tylko śmiała się z tego. – Co się złościsz, to tylko kwiaty, nie przesadzaj. Jan poszedł nawet do Tomasza ze skargą: – Przestań przynosić Marii kwiaty, to moja dziewczyna i mam wobec niej poważne zamiary. Tomasz jednak tylko wzruszył ramionami, skończyło się na bójce – na szczęście koledzy rozdzielili ich. Ale od tej chwili między Janem a Marią pojawił się mur. Maria go unikała, on czuł się zraniony. Maria wiedziała, że Tomasz przyjechał tylko na miesiąc – potem wyjedzie i wszystko wróci do starego. – Muszę coś wymyślić, żeby zatrzymać Tomasza, wyjechać z nim do miasta. Tu nie ma czego szukać. I trzeba się spieszyć – myślała. Zwabić Tomasza do domu nie było trudno. Rodzice Marii pojechali do miasta na targ. Tak zaplanowała, żeby rodzice zastali ich razem. Wiedziała, jaki jest ojciec – twardy i bezpośredni. Oboje rozpaleni leżeli w łóżku, kiedy wrócili rodzice. Maria niedbale narzuciła szlafrok, a Tomasz w pośpiechu zakładał spodnie – w takim stanie znaleźli ich ojciec i matka. – Co tu się wyrabia? – zapytał ojciec z gniewem w głosie. Córka spuściła wzrok, Tomasz przytupywał niespokojnie nogą. – Rozumiem. Tomaszu, od teraz musisz się ożenić z naszą córką, inaczej… załatwię cię, chodź na rozmowę do pokoju. Co tam ustalili – nie wiadomo, ale następnego dnia młodzi pojechali do urzędu stanu cywilnego, a matka Marii już szykowała ich do wyjazdu do miasta. Po wiosce wieść rozeszła się lotem błyskawicy. Jan był załamany, choć starał się nie pokazywać po sobie. Tomasz w duchu przeklinał całą sytuację. – Po co mi to było? Dałem się omotać wiejskiej piękności, a okazała się sprytniejsza niż myślałem. Wpakowała mnie, sprytna dziewczyna. A Maria marzyła o wielkim mieście i szczęściu, no i o pięknym życiu. – Pokocha go, urodzi mu dzieci, jeszcze będzie szczęśliwy, że tak się stało – myślała – tylko jak przyjmą mnie jego rodzice? Na przekór obawom rodzice przyjęli Marię z entuzjazmem. – Masz, Marysiu, czuj się jak u siebie! – powitała ją teściowa Irena, ojciec Tomasza, pan Michał, też był zadowolony. Maria starała się być idealną gospodynią. Mieszkanie duże, czteropokojowe, rodzice mili. Tomasz docenił jej starania, uznał, że nie jest taka wyrachowana, jak początkowo sądził. – Tak, sprytnie mnie złapała, ale chyba szczerze wierzy, że będziemy szczęśliwi – myślał, choć sam w to nie wierzył. To nie była jego bajka. Tomasz zaczął układać w głowie plany na rozrywki po ślubie – kumpli miał w mieście wielu. Tymczasem Maria zaskoczyła go wiadomością przy obiedzie: – Jestem w ciąży, będziemy mieli dziecko! – Gratulacje, Marysiu! – ucieszyła się teściowa, a Tomasz zrozumiał, że teraz nie ma sensu narzekać – dziecko będzie. Odbyło się wesele, rodzice podarowali im mieszkanie z wyposażeniem. Po ślubie Maria widziała, że mąż nie jest zachwycony perspektywą ojcostwa. – Nic to, z pojawieniem się dziecka Tomasz się zmieni, zrozumie, jakie to szczęście – łudziła się. Tomasz pogrążał się w rozrywkach. Żonie tłumaczył: – Taka praca – ciągle delegacje – a ona wierzyła, nie wiedząc czym naprawdę się zajmuje. Nie skarżyła się teściom, że mąż wiecznie poza domem, czasem nie wracał na noc, podobno w delegacjach. Tęskniła – za wioską, przyjaciółkami, rodzicami. Coraz częściej myślała też o Janie. Zaczęła wątpić, czy dobrze wybrała, a na pytanie, czy mąż ją kocha, odpowiadał wymijająco. Irena widziała, że synowa jest smutna – wiedziała, że syn daleki od ideału. Narodziny syna były radosnym wydarzeniem dla wszystkich. Tomasz na początku był wzruszony, ale szybko wrócił do dawnych przyzwyczajeń – dziecięcy płacz, pampersy, nieprzespane noce przyprawiały go o złość. Maria była przemęczona, nie nadążała sprzątać, a gotować – tym bardziej. Tomaszowi coraz częściej chciało się uciec z domu. Szybko zauważył, że po ślubie dawne znajomości „na boku” zaczęły się urywać. – Co z żonatego? Nikomu o żonie nie opowiadał, wiedział: bez wykształcenia, wieśniara. – Gdzie ją kogokolwiek zatrudnię, jak syn podrośnie? Co z niej za żona – sprzątaczka albo handlara? Lepiej już łożyć na alimenty. Miał stałą kochankę – Kasię, z własnym mieszkaniem i pieniędzmi, nie chciała dzieci. Tam odpoczywał, imprezował. – Kasiu, gdybyś wiedziała, jak mnie wkurza domowy bałagan… Żony nie kocham, syn mnie denerwuje. Owszem, Maria ładna, ale wieś to wieś, nigdzie z nią nie pójdę, jak nic nie widziała poza swoim gospodarstwem. Maria zaczęła rozumieć, że życie u boku Tomasza nie będzie takie, o jakim śniła. Domyślała się, że ma inną. Bywało, że wracał z zapachem damskich perfum i śladami szminki na koszuli. Coraz częściej się denerwował, na syna nie zwracał uwagi, potrafił nakrzyczeć, a nawet się zamachnąć. Żyli w napięciu, czekając, aż rodzina się powiększy… Nie wytrzymała – zadzwoniła do mamy. A ta odpowiedziała: – Nikt cię nie zmuszał do ślubu z Tomaszem, sama podjęłaś decyzję. Myśleliśmy, że pójdziesz za Jana. Wybrałaś inaczej – pij własne piwo, jak się napijesz, wracaj, ale tym razem na stałe… Maria była przygnębiona, podczas snu męża zajrzała mu do telefonu. Treść wiadomości z Kasią była tak dosadna, że odebrało jej mowę… Poskarżyła się teściowej, na co ta odparła: – Jak pomyślisz o rozwodzie, pamiętaj – dziecko zostanie z nami. Wiesz, jakie mamy wpływy. Tomasz, jaki by nie był, to ojciec, jest bogaty, ma osobne mieszkanie. Może dziecku dużo zapewnić. A ty? Bez wykształcenia, pracy, mieszkania… Syn gorączkował, ząbkował, Tomasz miał dość płaczu, a Kasia już czekała. Pisała: „Daj im coś na spanie, usną szybko, to co ci dałam.” Tomasz poszedł do łazienki, telefon zostawił. Maria przeczytała wiadomość. Przestraszyła się. – Co jeśli da nam to „coś na sen”… Póki mąż kąpał się, zadzwoniła do Jana i opowiedziała o wszystkim. – Przyjadę po was i zabiorę na wieś. – Teściowie grożą, że odbiorą mi syna. – Nie bój się, tylko cię straszą. Spróbuj się uspokoić, utul synka, niech mąż wyjdzie, a ty daj mi znać, będę blisko. Maria utuliła synka, położyła się udając, że śpi. Słyszała, jak mąż zagląda do pokoju, potem wyszedł. Szybko zebrała rzeczy, zadzwoniła do Jana. Przyjechał niezwłocznie, zabrał ją do swojego domu. Tomasz wrócił dopiero następnego dnia, zorientował się, że nie ma żony i dziecka. Zadzwonił do rodziców. – Tu ich nie było, synu – odparła Irena. – Uciekać mogli, teraz trzeba na policję… – Nie, mama, proszę, nie dzwoń. Nawet lepiej, że uciekła. Mam dość. Błagał, aż się zgodziła. Minęło trochę czasu. Jan i Maria pobrali się tuż po jej rozwodzie, mieszkali w dużym domu i niebawem oczekiwali powiększenia rodziny. Maria zrozumiała wreszcie, że to właśnie Jan jest jej szczęściem.

Janek nigdy nie miał ciągot do wyjazdu ze swojej wsi do miasta. Lubił szeroką przestrzeń, rzekę, pola, lasy i sąsiadów, z którymi można było pogadać o wszystkim nawet o tym, czemu kury przestały się nieść. Postanowił zostać gospodarzem, zaczął hodować świnie, mięso sprzedawał do skupu, a jeśli szczęście dopisze, to rozwinie biznes i kupi sobie kiedyś nowszego passata. Póki co miał tylko starą skodę, a pieniądze po sprzedaży chaty po babci zainwestował w swoją hodowlę.

Miał jeszcze jedno marzenie ożenić się z Małgosią i zrobić z niej królową swego nowego domu. Już się spotykali, a Małgosia widziała, że z tym biznesem Janek tak średnio wielkich pieniędzy nie ma, a dom dopiero zaczyna się budować.

Ale ona była piękna. W głowie jej się nie mieściło, żeby samodzielnie coś w życiu osiągnąć.

Po co mi uroda dana, niech to mąż się o mnie troszczy. Wystarczy znaleźć takiego, co wszystko ogarnie. Moja uroda tanio nie chodzi powtarzała koleżankom.

Janek buduje dom i ma auto, zawsze trochę poczekać można, może się chłopak rozwinie mówiła jej przyjaciółka Halinka.

Ale ja chcę wszystko od razu! kręciła noskiem Małgosia Ile można czekać, aż Jasiu zacznie zarabiać On nie ma pieniędzy!

Janek kochał Małgosię, choć widział, że z jej strony raczej kalkulacja niż miłość, ale naiwnie liczył, że w końcu go pokocha. Wszystko szło swoim torem, aż pewnego razu do ich wsi przyjechał Patryk. Przyjechał z kolegą na wakacje do babci. Na wiejskie dziewczyny patrzył z politowaniem, w remizie nudził się potwornie aż do momentu, w którym pojawiła się piękna Małgosia.

Małgosia początkowo nawet nie spojrzała na przybysza, aż dowiedziała się, że jest z bogatej rodziny, a jego ojciec to znany urzędnik w Warszawie. Wtedy od razu zmieniła front. Patryk był starszy i miał już doświadczenie z dziewczynami, umiał się zachować, mówił takie rzeczy, że każdej nóżki miękły. Przynosił Gosi kwiaty i to takie, co na wsi nawet we śnie nikt nie widział, chyba musiał je zamawiać przez Internet. Punkt dla niego.

Janek widział, że Gosia przyjmuje kwiaty od Patryka i się wściekał.

Nie bierz od niego tych bukietów, co mnie denerwujesz? mówił z wyrzutem.

No co ty, to tylko kwiatki, nie panikuj odpowiadała śmiejąc się.

Janek nie wytrzymał i podszedł do Patryka:

Nie dawaj Gosi kwiatów, to moja dziewczyna i mam na nią plany!

Patryk nie miał zamiaru słuchać. Wywiązała się przepychanka, na szczęście koledzy Janka ich rozdzielili. Ale od tej pory między Jankiem a Małgosią przeszła czarna kotka. Ona go unikała, on się obraził.

Tymczasem Małgosia się rozmyślała: Patryk siedzi tu tylko miesiąc, potem wraca do miasta i po sprawie. Ale pomyślała:

Muszę coś wymyślić, żeby go przy sobie zatrzymać i wyjechać z nim do Warszawy. Szybko trzeba grać bo tu na wsi tylko świnie i kury.

Zwabić Patryka do domu nie było trudno. Rodzice pojechali do miasta na targ. Wszystko wyreżyserowała idealnie, żeby rodzice ich przyłapali. Oboje rozpaleni, w łóżku, ona w szlafroczku, on w samych bokserkach i wtedy wracają rodzice.

Co tu się dzieje? ryknął ojciec, patrząc na nich spod krzaczastych brwi.

Córka spuściła wzrok, Patryk nie wiedział gdzie się podziać.

Prosta sprawa. Patryk, teraz to musisz się ożenić z naszą córką zagrzmiał tata inaczej będziesz miał większy problem niż myślę.

Co się działo w pokoju ojca, nikt się nie dowie, ale następnego dnia młodzi pojechali do urzędu złożyć papiery, a mama Małgosi już szykowała ją do wyjazdu do stolicy.

Gazeta Wiejska już cała huczała, ludzie szeptali pod sklepem, a Janek chodził jak cień, ale udawał, że nic się nie stało.

Patryk w środku siebie klął na czym świat stoi:

Po co ja tu przyjechałem, dałem się wciągnąć tej ślicznotce, a ona wcale nie taka, na jaką wyglądała. Sprytna i wyrachowana.

A Małgosia marzyła o szczęściu i pięknym życiu w Warszawie.

Pokocham go, urodzę mu dzieci, jeszcze szczęśliwy będzie, że tak wyszło tylko nie wiem czy jego rodzice mnie zaakceptują.

Ale, na przekór jej lękom, rodzice przyjęli Gosię z otwartymi ramionami.

Wreszcie zwykła dziewczyna stwierdziła pani Ewelina nie taka, co tylko na pieniądze leci.

Wchodź, Małgosiu, rozgość się uśmiechał się pan Mieczysław.

Małgosia naprawdę się starała być perfekcyjną gospodynią. Mieszkanie duże, czteropokojowe, rodzice byli mili można się było przyzwyczaić. Nawet Patryk doszedł do wniosku, że może dama z niej nie taka przebiegła.

No z tym ślubem mnie zaskoczyła, trzeba przyznać, ale może naprawdę wierzy, że będziemy szczęśliwi myślał Patryk, chociaż sam raczej w to nie wierzył. No dobrze, niech tak będzie. Nie pyta, nie drąży, pewnie coś czuje, ale do wsi wracać nie chce.

Patryk snuł plany, jak po ślubie zaczną się zabawy, bo w mieście miał znajomych pod dostatkiem, a dziewczyn nigdy tam nie brakowało. Tylko że Małgosia podczas kolacji przy rodzicach wytrzeszczyła oczy i mówi:

Jestem w ciąży. Będziemy mieć dziecko

Gratulacje, Małgosiu! W końcu będziemy mieli wnuka! zakrzyknęła Ewelina, a Patryk szybko zrozumiał, że na narzekanie za wcześnie już za późno.

Po niedługim czasie odbył się ślub. Rodzice sprezentowali im mieszkanie z pełnym wyposażeniem. Po wszystkim Małgosia zauważyła, że Patryk wcale nie wariuje ze szczęścia.

Cóż, jak już pojawi się synuś, to Patryk zrozumie jakie to szczęście myślała sobie, nie mając pojęcia, jak bardzo się myli.

Po ślubie Patryk rzucił się w wir rozrywek. Wmawiał żonie:

Taka praca, ciągłe delegacje Małgosia wierzyła, bo niby skąd miała wiedzieć, jakie są realia.

Rodzicom się nie żaliła, że męża wiecznie nie ma, a czasem nawet i nocy nie spędza w domu. Czekała na niego, gotowała obiadki, sprzątała i tęskniła. Najbardziej tęskniła za wsią, koleżankami, rodzicami, a coraz częściej wspominała Janek.

Zaczynała już wątpić, czy podjęła dobrą decyzję, a na pytanie czy mąż ją kocha, odpowiadał wymijająco. Ewelina widziała, że synowa smutna i dobrze wiedziała, że jej syn nie jest materiałem na męża stulecia.

Narodziny synka to była wielka radość dla wszystkich. Nawet Patryk przez chwilę był wzruszony ale niedługo. Płacz, pieluchy, brak snu szybko go zirytowały. Żona zmęczona, nie daje rady gotować czegoś ekstra, nie ma czasu. Patryk marzył, żeby gdzieś uciec.

Poza tym stwierdził, że wszystkie jego dawne znajome jakby nagle się odwróciły.

No, z żonatym to już nie to samo.

Nikomu nie opowiadał o rodzinie. Wiedział, że Małgosia to dziewczyna po zawodówce, ze wsi.

No i co ja z nią zrobię? Do pracy przyjmą ją co najwyżej do sprzątania, może do warzywniaka przecież reputacja rodziny spadnie. No więc sam muszę ciągnąć wszystko. Chyba bym taniej na alimentach wyszedł.

Tymczasem Patryk miał stałą kochankę Kasię. Miała własne mieszkanie, pieniądze, dzieci mieć nie chciała bajka. Tam odpoczywał, zabawiał się, jeździli za miasto na imprezki.

Kasiu, gdybyś ty wiedziała, jak mnie ten domowy syf wkurza. Żony nie kocham, syn mnie drażni. Małgosia ładna, ale typowa wieś. Wstyd pokazać się z nią gdzieś w towarzystwie, bo ona tylko swoje krowy i zieleń zna

Małgosia powoli odkrywała, że z Patrykiem szczęścia nie będzie. Przeczuwała, że ma inną. Wrócił raz z zapachem damskich perfum, na koszuli ślady szminki. Patryk coraz bardziej nerwowy, na syna nie zwracał uwagi, na nią krzyczał, czasem się zamachnął.

Zadzwoniła do mamy. Usłyszała tylko:

My cię do Patryka nie pchaliśmy. Myśleliśmy, że za Janka wyjdziesz, sama sobie życie wybrałaś. To teraz sobie jedz tę kaszę, jak się najesz, to możesz wrócić, ale już na dobre.

Małgosia czuła się zmiażdżona, a na domiar złego kiedyś w nocy zajrzała do telefonu Patryka i zobaczyła jego rozmowy z Kamilą. Zaniemówiła.

Płakać poszła do teściowej, ale ta tylko stwierdziła:

Jesteś żoną mojego syna i matką jego dziecka. Pamiętaj: jak pomyślisz o rozwodzie, to syna i tak ci nie oddam. Mój mąż ma znajomości sąd jasno oceni: ojciec dobrze zarabia, ma własne mieszkanie, perspektywy, a ty co? Bez wykształcenia i zawodu, i pieniędzy.

Maluch miał gorączkę, a Patryk miał dość jego płaczu. W tym czasie od Kasi spływały esemesy, żeby przyjechał wcześniej. Odpisał, że przyjedzie, jak synek zaśnie, a żona padnie. Kasia mu odpisała: Podaj im to, co ci zostawiłam szybciej zasną!

Patryk poszedł pod prysznic, telefon zostawił na stole. Gdy przyszła wiadomość od Kasi, Małgosia odczytała i się przeraziła.

A jeśli naprawdę im coś da? Może chce się nas pozbyć!

Gdy tylko wrócił do łazienki, zadzwoniła do Janka i wszystko mu wyznała.

Przyjadę po was i zabiorę do siebie obiecał Janek.

Jego rodzice grożą, że zabiorą mi syna

Nie bój się, tylko cię straszą. Spróbuj się uspokoić, utul synka, jak zaśnie i daj znać, będę w okolicy.

Małgosia tuliła synka aż zasnął, sama też się położyła i udawała, że śpi. Usłyszała, jak Patryk przyszedł sprawdzić, potem wyszedł z domu. W tej chwili szybko spakowała kilka rzeczy i zadzwoniła do Janka. Ten przyjechał błyskawicznie, zabrał ją prosto do siebie na wieś.

Patryk wrócił dopiero następnego wieczoru mieszkanie puste, żony i syna nie ma. Zatelefonował do mamy.

Nie było u nas Małgosi z dzieckiem. Myślisz, że uciekła? Może zadzwonić na policję?

Nie trzeba, mamo, nie dzwoń, nawet się cieszę, że się zmyła. Już miałem ich dość. Niech sobie żyje, jak chce! długo przekonywał matkę, w końcu dała spokój.

Minęło trochę czasu. Janek i Małgosia wzięli ślub po jej rozwodzie. Zamieszkali w dużym domu, a niedługo potem szykowali się już do powiększenia rodziny. Małgosia wreszcie zrozumiała: to Janek był jej szczęściem.