Wnuczka. Historia Olinki, którą odrzuciła matka, a przygarnęła kochająca babcia Ninka – opowieść o sile rodziny, prawdziwej miłości i walce o własny dom w polskiej rzeczywistości

Wnuczka

Olinka od pierwszego oddechu była dla swojej mamy Joanny jak kawałek starej kanapy w dużym pokoju: niby stoi, niby się przydaje, ale jakby jej nie było, to też nikt by nie zapłakał. Mama bardzo lubiła się kłócić z tatą Olinki, a kiedy on odszedł do swojej żony, to już zupełnie odleciała.

Odszedł, tak? Czyli nawet nie zamierzał rzucać tej swojej kwoki! Wykończył mnie nerwowo! Wciąż mnie okłamywał! wrzeszczała do słuchawki. A teraz zostawił mnie z tym swoim bachorem? Wywalę ją przez okno albo zostawię z menelami na dworcu!

Ola zatykała uszy i cichutko płakała. Żal matki przyjmowała całym sobą. Przelewało się przez nią jak przez gąbkę.

Mam kompletnie gdzieś, co zrobisz ze swoją córką odpowiedział w słuchawce Robert, ojciec dziewczynki. Wątpię, żeby była nawet moja. Żegnaj.

Joanna, jak szalona, wrzuciła rzeczy Olinki do reklamówki, dorzuciła dokumenty i wzięła pięcioletnią córkę do taksówki.

No, to ja im wszystkim pokażę! szumiało jej w głowie. Zadumanym głosem podała kierowcy adres.

Celem podróży był dom mamy Roberta pani Janiny pod Warszawą.

Taksówkarz tylko popatrzył spod byka na niegrzeczną, nadętą pannę, która nawet pytań wystraszonej Olinki nie raczyła słuchać.

Mamusiu, muszę siku Ola próbowała nie patrzeć matce w oczy.

Odpowiedź była równie miła, jak twarda poduszka Joasia wrzasnęła tak, że aż taksówkarz o mało co nie zahamował.

U niego na podwórku była wnuczka w podobnym wieku, synowa nosiła ją na rękach, a tu… tu tylko wrzask i rozkaz:

Wytrzymasz! U swojej babci sobie pójdziesz!

Joanna obróciła się do okna, marząc chyba, by zamienić się w byka. Złości aż miała rumieńce na policzkach.

Lżej trochę, mamuśka. Bo zaraz cię wysadzę. Ciebie, nie dziewczynkę. A ją do opieki społecznej.

Co? Zamknij się lepiej! Wielki mi tu obrońca dzieci! Zaraz sama zadzwonię, że patrzysz na moją córkę jak zboczeniec! Komu uwierzą? Tobie, wyleniałemu taksiarzowi, czy mnie zapłakanej matce? Moja córka, moja sprawa. Zamknij papę i jedź!

Chłop zgryzł zęby. Z taką to lepiej nie zadzierać niestety szkoda mu było tej małej.

Po półtorej godziny dotarli do celu.

Zaczekaj, zaraz wrócę! Joasia odwróciła się i natychmiast usłyszała jak taksówkarz dał po gazie.

Na piechotę dojdziesz, jędzo! usłyszała za plecami.

Ona aż splunęła z wściekłości.

Ty, świnio! złapała Olę za rękę i z impetem weszła przez bramkę, kopiąc furtkę.

No proszę, bierzcie! Wasz skarb, róbcie, co chcecie. Synek sam kazał. Ja nie mam z nią nic wspólnego! szczeknęła Joasia swoim ochrypłym głosem i wybiegła z domu, trzaskając drzwiami.

Pani Janina popatrzyła na nią jak na tornado.

Mamusiu! Mamusia! Nie odchodź! rozpłakała się Ola, rozmazując łzy brudnymi paluszkami.

Dziewczynka pognała za matką na ulicę.

Idź do babci! Tam masz teraz mieszkać! wykrzyczała Joanna, próbując wyplątać ręce z uścisku dziecka.

Sąsiedzi wyglądać zaczęli przez okna. Janina łapiąc się za serce dogoniła krzyczącą wnuczkę.

Chodź, kochanie… chodź, moja jagódko łzy leciały jej po zgiętych kościach policzkowych. Przecież nic o niej nie wiedziała! Robert o nieślubnej córce nawet nie pisnął. Nie bój się, nie skrzywdzę cię. O, napiekę ci racuchów! Mam nawet śmietanę.

Przy furtce Janina jeszcze zobaczyła, jak Joanna złapała okazję do miasta i po niej została tylko chmura kurzu. Nigdy potem już o niej nie słyszeli. Wnuczkę Janina przyjęła jednak z radością, jak dar z nieba. W jednej chwili była pewna swoja, kochana! Przecież cała jak jej synek Rysiek! Co to zjeżdżał do niej ze stolicy raz na ruski rok.

Wychowam cię, Olinko. Postawię na nogi, dam, ile zdołam!

I tak ją wychowywała w miłości i pielęgnacji, odprowadziła do pierwszej klasy, aż czas pomknął jak pędzący pociąg Intercity.

Już jedenasta klasa, zaraz matura. Olinka wyrosła na prawdziwą piękność dobrą, empatyczną i mądrą dziewczynę, oczytana jak Marysia z Sienkiewicza. Marzyła, by iść na studia lekarskie, ale na razie świecił tylko medyczny technikum.

Szkoda, że tata nie chce mnie znać wzdychała Ola, tuląc Janinę na schodach tarasu, gdzie lubiły wieczorami patrzeć na zachód słońca.

Janina gładziła jej miękkie włosy.

Co mogła powiedzieć? Jej syn, pan Rysiek, odciął się kompletnie od córki. Żył szczęśliwie z pierwszą żoną i ukochanym synem, a Olinki nienawidził przy każdej okazji wyzywał ją od łachmaniar, jak tylko pojawiał się na wsi.

Sam ty łachmaniara! nie wytrzymała kiedyś Janina. Przylatujesz tylko jak dostaję emeryturę. Całe życie żona pracuje, ty pracujesz, a od matki wyciągasz każdy grosz. Idź stąd, Rysiu! Lepiej wcale nie przyjeżdżaj!

Tak, mamo? Zobaczysz jeszcze. Umrzesz, nie przyjadę nawet na pogrzeb!

Rysiek wskoczył z synkiem Wackiem do auta i odjechał, rzucając nienawistne spojrzenia Olinki. I rzeczywiście więcej się nie pokazał.

Niech go sąd Boży rozliczy, Olesiu westchnęła Janina. Chodź, wypijemy herbatkę, jutro odbierasz świadectwo!

Lato minęło szybko między grządkami, i przyszła pora wyprawić Olę do miasta na naukę.

Sami z bałaganem nie damy rady, poprosimy sąsiada Witka, żeby nas podrzucił do akademika mówiła Janina, oddech krótki, serce grało już nie tak jak dawniej… Trzeba było załatwić sprawunki, póki jeszcze głowa funkcjonuje.

Pod internatem długo tuliły się z Olą.

Kochanie, ucz się, ile możesz. Dalej już liczyć będziesz tylko na siebie. Stara jestem, już niewiele mi zostało…

Ola ukryła łzy, nerwowo podcierając nos.

Przestań, babciu! Jaka tam stara po prostu jesteś piękna kobieta w pełni sił!

Janina uśmiechnęła się. Pożegnała się z Olą i poprosiła sąsiada, by podjechać z nią do notariusza. Sprawa załatwiona, dusza spokojna, wróciła do siebie na wieś.

Ola jeździła w weekendy do babci. Martwiła się o zdrowie Janiny, uczyła się pilnie, śniła o medycynie. Była pewna, że swoją wiedzą przedłuży babci życie o co najmniej sto lat.

Potem coraz rzadziej. Poznała kolegę z klasy, Szymona. Chłopak miły, ambitny, też pchał się do wyższej, a babci tylko radość w oczach.

Po dyplomie technikum i po ślubie oboje mieli dwadzieścia lat.

Na weselu w przytulnej knajpce, od strony panny młodej była tylko babcia.

Jesteś dla mnie nie tylko najukochańszą babcią. Jesteś moją mamą i tatą naraz. Przez te wszystkie lata dawałaś mi serce, troskę i dach nad głową. głos Olinki zadrżał, łza wyszła spod oka Kocham cię, babciu. Dziękuję ci za wszystko!

Klęknęła przed Janiną i przytuliła się do niej. Była jej wdzięczna za wszystko i nie wyobrażała sobie, że kiedyś jej zabraknie.

Goście aż się popłakali. Wzruszenie zamiotło całą salę.

Wstań, Olesiu, nie rób mi obciachu szepnęła Janina.

Co ty, babciu! wykrzyknął Szymon, sadzając Janinę centralnie przy sobie jesteś teraz głową naszej rodziny! Witaj w bandzie! pokazał całą swoją rozbudowaną familię.

Toasty lały się za zdrowie Janiny i szczęście młodych.

Niedługo potem Janina zaczęła podupadać na zdrowiu, jakby wraz z wykonaniem swojego obowiązku zgasła. Ola z Szymonem, na zmianę, kursowali z miasta na wieś, łącząc to z nauką na studiach.

Pewnego razu staruszka wzięła wnuczkę za dłoń.

Kiedy mnie zabraknie, zwalą się na ciebie sępy syn i jego żonka. Ale ty się nie bój. Spisaliśmy z notariuszem wszystko jak trzeba, jeszcze parę lat temu. Dom twój. Po mojej śmierci sprzedasz z Szymkiem, kupicie sobie mieszkanie.

Ola zapłakała. Głosu nie mogła wydobyć.

Po tej rozmowie Janina żyła jeszcze półtora roku. Umarła we śnie, spokojna, pod opieką wnuczki.

Tak jak przewidziała, po czterdziestu dniach zjawili się sępy z miasta.

Wynoś się! rzucił Robert. Mamy nie ma, to twoje mieszkanie nie jest. Przestań tu mieszkać.

Ola patrzyła na tę gromadkę ojca, jego nową żonę, przyrodniego brata Wacka, który już kombinował, jak tu sprzedać dom i kupić furę. Wpół byczek, wpół cwaniak.

Szymon właśnie wrócił ze sklepu.

A to kto? Z kochankiem tu się szlajasz? zagrzmiał Robert.

Jestem mężem Olinki, a pan to kto? Jakoś nie przypominam sobie znajomych tego typu.

Wynocha! ryknął Robert.

Po pierwsze, kultura osobista by się przydała. Po drugie, Olinka jest tu właścicielką okazać może akt darowizny, panie Robert!

Jaki akt?! zająknął się Robert.

Rysiu, ona twoją matkę czymś zaczarowała! Do sądu z tym!

Tak tego nie zostawię! Udowodnię, że nie jesteś moją córką i nie masz tu prawa!

Szykuj się do wyprowadzki, przybłędo! syknął braciszek, bo już widział swoje auto odpływające sprzed nosa.

Wyszli, zostawiając po sobie zimny powiew. Ola usiadła na podłodze i zasłoniła twarz dłońmi, łzy spływały bez końca.

Czym im zawiniłam? Tata nigdy mi nawet czekoladki nie dał. Teraz jeszcze dom by mi odebrali…

Przecież dobrze im się żyje. Szymon, to jedyna rzecz, jaka mnie łączy z babcią!

Szymon bez słowa ją przytulił.

Jutro wystawiamy dom na sprzedaż. Inaczej nie dadzą ci spokoju. Przypomnij sobie słowa Janiny z testamentu dom jest, by był na nowy start w mieście.

Wiem, ale nie sądziłam, że tak szybko do tego dojdzie… Tu całe moje dzieciństwo!

Dom sprzedali błyskawicznie znaleźli się bogaci kupcy, zawsze marzyli o wiejskiej posiadłości. Nawet się nie targowali.

Gospodarstwo było duże, sad owocowy, dom z cegły, z okien widok na sosnowy las, a w ogrodzie stała altanka opleciona winogronem. Bajka.

Ola i Szymon kupili przytulne mieszkanie w centrum. Wkrótce spodziewali się dziecka wyczekanego i kochanego.

Wieczorami Ola myślami szukała rozmowy z babcią: Dziękuję Ci, Janinko, dałaś mi życie….