Mój mąż prowadzi bardzo intensywną korespondencję z byłą koleżanką z pracy, Heleną, mimo że od lat jest szczęśliwie żonaty – czy taka przyjaźń z kobietą powinna niepokoić żonę w Polsce?

Szarawe światło sączyło się przez zasłony naszego mieszkania w centrum Krakowa, odbijając się w milczeniu od starych drewnianych mebli odziedziczonych po dziadkach. Siedziałam przy kuchennym stole z filiżanką mocnej, parującej kawy, której smak już dawno przestał mnie rozgrzewać. Mój mąż, Janusz, krzątał się w drugim pokoju, jak zwykle rozmawiając przez telefon. Jego głos niósł się lekko, pogodnie typowo dla niego.

Czasem naprawdę myślę, że los mi sprzyjał Janusz jest wspaniałym mężem. Odpowiedzialny, dowcipny, czuły. Jest we mnie zakochany, o mnie dba. Ale, niestety, ideały z bajek nie pojawiają się w realnym Krakowie. Janusz miał jedną cechę, która coraz bardziej dawała mi się we znaki: był, niestety, za bardzo otwarty, za bardzo towarzyski. Z każdym umiał zamienić kilka słów, roześmiać się, wysłuchać do końca.

I właśnie przez to, granica naszej prywatności zaczęła mi się wydawać rozmyta. Janusz od lat wymienia się mailami z byłą koleżanką z pracy, Małgorzatą. Ona, już dawno po ślubie, mieszkała teraz z mężem w Wiedniu ale jej obecność w naszym życiu trwała nieprzerwanie. Nazwisko Małgorzaty od czasu do czasu pojawiało się w naszym domu, na ekranie jego komórki, w cichych wiadomościach wysyłanych nawet późnym wieczorem.

Zawsze, gdy Janusz miał do opowiedzenia jakąś ciekawą anegdotę z pracy, do głowy przychodziły mu od razu dwie osoby: ja i Małgorzata. Głupio się czułam, wiedząc, że niektóre decyzje, nawet te dotyczące naszej rodziny, konsultował także z nią. Często słyszałam, jak przez telefon żartuje, dzieli się planami na wakacje, komentuje wyniki ekstraklasy, opowiada o tym, co ugotowałam na kolację a na końcu cicho się śmieją, jakby byli tylko we dwoje przy jednym stole.

Przyznaję: Janusz nie ukrywał tych rozmów, a w wymienianych wiadomościach nigdy nie znalazłam nic niestosownego. Jednak dla mnie samo to, że tak bardzo chce dzielić się swoim życiem z inną kobietą, budziło protest w sercu. Był dla mnie wzorem męża sprząta, gotuje, zarabia nie najgorzej. W weekendy rezerwuje bilety do Starego Teatru, czasem wpadniemy razem do Nowej Huty na koncert jazzowy, nie brakuje nam wspólnych wieczorów przy grzanym winie… a mimo to gdzieś w cieniu zawsze tkwiła ta znajomość.

Moje myśli zaczęły krążyć wokół zazdrości. Przecież nigdy nie miałam pretensji o jego koleżanki z biura, o wspólne obiady w stołówce, nawet o dawne flirty z czasów liceum. Jednak Małgorzata była inna, bo jej miejsce wydawało się bezpieczne, niewinne, a jednocześnie, z czasem, coraz bardziej nie do zniesienia.

Wpatrywałam się w brązowe pierścienie na powierzchni kawy i pytałam sama siebie: Czego mi brakuje? Co ona mu daje, czego ja nie potrafię? Dlaczego potrzebuje tej obecności, tej rozmowy, tej kobiecej życzliwości, która przecież powinna być moim atrybutem?

A Janusz wszedł do kuchni z telefonem w ręku, spojrzał na mnie serdecznie, jakby zupełnie niczego nie zauważył. Uśmiecham się, nie chcąc pokazać, jak wielka burza szaleje we mnie. W tej ciszy nasz dom zdawał się czekać na odpowiedź czy w tej zwykłej, polskiej codzienności jest miejsce na taką przyjaźń? Czy jestem gotowa ją zaakceptować, czy też powinnam ją zatrzasnąć za drzwiami naszego życia, zanim cichy żal zmieni się w gniew?