Niedzielny tata. Opowieść. Gdzie jest moja córka? — powtórzyła Ola, czując, jak zęby jej szczękają, czy to ze strachu, czy z zimna. Zosię zostawiła na urodzinach, w pokoju zabaw w galerii handlowej. Rodziców solenizantki znała tylko z widzenia, ale zostawiła córkę spokojnie — nie pierwszy raz na takim dziecięcym przyjęciu, to była normalka. Tylko dziś spóźniła się — autobusu długo nie było. Centrum handlowe stało na obrzeżach, wszyscy podjeżdżali samochodem, ale Ola nie miała auta. Więc przywiozła córkę autobusem, wróciła do domu na lekcje — musiała je przeprowadzić, nie mogła odwołać — potem pojechała po córkę. Spóźniła się raptem piętnaście minut — przebiegła po oblodzonym parkingu najszybciej, jak potrafiła, aż zabrakło tchu. A teraz mama solenizantki, niska dziewczyna z okrągłymi niebieskimi oczami, patrzyła na Olę z zaskoczeniem i powtarzała: — Przecież tata ją zabrał. Ale Zosia nie miała taty. A właściwie miała, lecz nigdy go nie widziała. Z Andrzejem Ola poznała się przypadkiem — spacerowała z przyjaciółką nad Wisłą, przyjaciółka skręciła nogę, chłopaki zaoferowali pomoc. I jak w znanym polskim filmie, okłamali, że studiują na UW, że tata jednej jest generałem, drugiej — profesorem. Po co to robili, nie wiadomo, młodość i głupota. Tylko gdy Ola zaszła w ciążę i Andrzej dowiedział się, że ona uczęszcza do pedagogicznego liceum, a jej tata jest kierowcą autobusu, wręczył pieniądze na aborcję i zniknął. Ola nie dokonała aborcji, nigdy tego nie żałowała — Zosia była jej towarzyszką, nieprzeciętnie rozsądną i niezawodną. Zawsze razem świetnie się bawiły, gdy Ola prowadziła lekcje, Zosia cicho bawiła się lalkami, a potem gotowały razem zupę mleczną czy jajko pośrednie, piły herbatę z ciasteczkami, smarowanymi masłem. Pieniędzy nie było za wiele, wszystko szło na wynajem, ale ani Ola, ani Zosia na to nie narzekały. — Jak mogliście oddać moją córkę obcemu? — Ola drżała głosem, a łzy napływały jej do oczu. — Jaki obcy? — zirytowała się niebieskooka kobieta. — Przecież to ojciec! Ola mogłaby jej powiedzieć, że żadnego ojca nie ma, ale co z tego? Trzeba biec do ochrony, zażądać nagrań z kamer i… — Kiedy to było? — Jakieś dziesięć minut temu… Ola błyskawicznie się odwróciła i pobiegła. Ile razy ostrzegała Zosię: nie idź z nieznajomymi! Ze strachu nogi nie słuchały, wszystko przed oczami rozmyte, kilka razy kogoś potrąciła, ale nie przepraszając, biegła dalej. Na ślepo zawołała: — Zosia! Zosiu! Na dużym food courcie było głośno, większość nie zwracała uwagi na jej krzyki, ale kilka osób się obejrzało. Łapczywie łapała powietrze, nie wiedząc, dokąd ruszyć najpierw. Może jeszcze jej nie zabrał… — Mamusiu! W pierwszej chwili nie uwierzyła. Jej córka, w rozpiętej kurtce, z twarzą wysmarowaną lodami, biegła do niej. Przycisnęła ją do siebie tak mocno, jakby puszczenie jej było końcem świata. Spojrzała na mężczyznę: schludny, krótko ostrzyżony, w głupim swetrze ze śnieżynką, z lodem w ręce. Najwyraźniej wyczytał w jej oczach to, co miała mu powiedzieć, bo zaczął tłumaczyć: — Przepraszam, to moja wina! Powinienem był czekać tutaj, ale chciałem zrobić przykrość dzieciakom, które ją zaczepiały. Mówili, że nie ma taty, nigdy po nią nie przyjdzie, bo jest brzydka! Więc postanowiłem ich uciszyć — podszedłem, mówię „córeczko, kupię ci loda, nim mama wróci”. Przepraszam, nie pomyślałem, że pani się tak przestraszy… Ola mu nie wierzyła — obcym nie ufała. Ale czy naprawdę dokuczali Zosi? Zerknęła córce w oczy — ta od razu zrozumiała pytanie; pociągnęła nosem, podniosła brodę. — I co z tego! Teraz mam też tatę! Mężczyzna nieporadnie rozłożył ręce, Ola milczała. — Chodźmy — w końcu wydusiła. — Już późno, spóźnimy się na autobus. — Chwileczkę! — mężczyzna zrobił krok, niepewnie machnął ręką. — Może podwieźć was do domu? No skoro tak wyszło… Nie, proszę nie myśleć! Nie jestem żadnym dziwakiem! Mam na imię Artur. Jestem w porządku! Tam siedzi moja mama, może potwierdzić! Wskazał kobietę o fiołkowych lokach siedzącą za stolikiem, wpatrzoną w książkę. — Jeżeli pani chce, podjdziemy do niej, najlepiej mnie zarekomenduje! — Nie wątpię — burknęła Ola, która wciąż miała ochotę porządnie potraktować nieznajomego. — Dziękuję, ale same się przejdziemy! — Mamo… — Zosia szarpnęła jej puchową kurtkę. — Niech wszyscy zobaczą, że tata nas odwozi! Przy pokoju zabaw stała jeszcze solenizantka z mamą i jakaś dziewczynka, której imienia Ola nie pamiętała. W oczach córki tyle błagania, a lód na parkingu — ciężko iść w takim stanie. Ola zdecydowała. — Dobra — rzuciła. — Świetnie! Już, tylko uprzedzę mamę! „Maminsynek”, pomyślała złośliwie Ola. Kobieta z fiołkowymi włosami pomachała jej życzliwie, Ola szybko odwróciła się. Co za dziwna sytuacja! W drodze do domu starała się nie patrzeć Arturowi w oczy, ale nie dało się nie zwrócić uwagi, jak delikatnie rozmawia z Zosią. Ta trajkotała jak szalona, Ola nigdy jej takiej nie znała. Jednak gdy stanęli pod blokiem, Zosia nagle spoważniała. — Już więcej się nie zobaczymy? — cicho spytała Artura, zerkając na mamę. Ola poczuła na sobie jego wzrok, wyczytała pytanie. Miała już powiedzieć „nie, Zosiu, to niegrzeczne”, ale widząc jej smutną buzię, nie mogła. Spojrzała na Artura, kiwnęła. — Jeżeli mama pozwoli, mogę zaprosić cię kiedyś do kina na bajkę. Byłaś kiedyś w kinie? — Naprawdę? Nie, nigdy nie byłam! Mamo, mogę iść z tatą do kina? Ola poczuła się bardzo niezręcznie, więc zaczęła tłumaczyć: — Zosiu, pozwolę ci, ale pod dwoma warunkami. Po pierwsze — nie nazywaj obcego tatą, mów „wujek Artur”, dobrze? Po drugie — do kina pójdę z wami, bo co ci mówiłam? Nie można chodzić z obcymi, nawet jeśli są mili! — Ja jej też mówiłem, że nie wolno chodzić z obcymi — wtrącił Artur. — Więc mogę? — Powiedziałam przecież — tak. — Hurra!!! Ola wiedziała, że powinna od razu zakończyć te głupoty, ale nie mogła. Nikogo prócz Zosi nie miała na świecie. Gdyby tylko miała z kimś się poradzić… Z mamą? Słabo ją pamiętała — zginęła, gdy Ola miała pięć lat, tyle co Zosia. Chłopak wpadł do przerębla, nikt nie chciał wejść, ona weszła. Uratowała chłopca, sama… Zmarła na powikłania — miała cukrzycę, i tak zdrowie było słabe. Zosia też miała cukrzycę, co bardzo martwiło Olę — to przecież ona przekazała te geny. Do kolejnej niedzieli Ola wiele przemyślała, ale nie potrzebnie się martwiła — wszystko potoczyło się inaczej, niż myślała, bo Artur przyprowadził mamę do kina. — Żeby pani nie myślała, że coś ze mną nie tak, mama mnie zareklamuje — uśmiechnął się. — Ty właśnie jesteś dziwny — powiedziała jego mama z taką czułością, że widać było, że syna ubóstwia. I rzeczywiście, gdy Artur poszedł z Zosią po popcorn, jego mama ją „zareklamowała”. — Wyobraź sobie… możemy być na „ty”? On też wychowywał się bez taty. Cztery razy miałam męża, ostatni był ideałem! Po prostu wzór, Artur cały w niego. Tylko los chciał inaczej — nie zdążył potrzymać syna w ramionach. Zawał. Urodziłam wcześniej, nie wiem jak przeżyłam. Wcześniejsi mężowie pomagali… O co ta mina? Z pierwszym mam świetne relacje, drugi był… no, nie naszym typem, a trzeci za bardzo kochał kobiety, zawsze mu było mało. Starali się zastąpić Arturowi ojca, ale ojciec to ojciec. Dlatego tak pokochał Zosię — jego też przezywali w szkole. Bidny, ile razy szłam do nauczycieli, wszystko na darmo! Czego on nie robił, głupoty na zakład, byle udowodnić chłopakom… raz prawie zginął… Kobieta była barwna. Niska, szczupła, fiołkowe włosy, za to w żakiecie Chanel i z kryminałem w dłoni. Ola ją bardzo polubiła. — Nie myśl, że ma złe intencje, po prostu dobry z niego człowiek — mrugnęła do niej. — A ty, widzę, też mu się spodobałaś. Ola się zarumieniła. Tego jeszcze brakowało! Czuła, żeby nie zaczynać, ale żal jej Zosi… Po filmie podała Arturowi pieniądze za bilety, ale on odmówił. — Zapraszam do kina, ja płacę! Oli się to nie spodobało — zawsze płaciła za siebie i nie chciała być zależna. A że się jej spodobała? Głupoty, tak się nie zdarza. Gdy dojechali pod blok, Zosia zapytała: — Tato, gdzie pójdziemy następnym razem? — Zosiu! — zganiła Ola. Ta śmiesznie zakryła usta. — Może wybierzemy się do Muzeum Zoologicznego — Artur udawał, że nie zauważył jej pomyłki. — Co ty na to? — Świetnie! Mamo, idziesz? — Idźcie beze mnie — odparła sucho Ola. — Weźcie ze sobą panią Katarzynę, mówiła, że uwielbia motyle. Pierwsza wysiadła z auta, chciała już to zakończyć. I kątem ucha usłyszała, jak Artur mówi do Zosi: — Jak mama nie słyszy, możesz mówić na mnie „tata”. Tak Zosia dostała „niedzielnego tatę”. Czasem Ola chodziła z nimi, czasem pozwalała Zosi samej, jeśli była z nimi pani Katarzyna. Uważała Artura za obcego i podejrzanego, choć Zosia ciągle zachwycona opowiadała, jaki jest zabawny i ciekawy. Niewiele trzeba było, by się tym zarazić, ale nie pozwalała uczuciom się rozwinąć: przecież nie tak to w życiu, że nagle przyjeżdża rycerz na białym koniu. Jeszcze jego mama tak go wychwalała, aż Ola się zastanawiała — co z nim jest nie tak? Czy taka kobieta swatałaby syna skromnej nauczycielce? Ale z czasem serce Oli miękło. Artur robił to delikatnie — zostawiał jej czekoladkę na półce pod drzwiami, zawsze pytał o zgodę, zanim zaprosił Zosię gdzieś, łapał jej wzrok w samochodzie. Ale najbardziej lubiła panią Katarzynę — okazała się cudowną rozmówczynią! Gdyby Artur nie był jej synem, właśnie ją prosiłaby o radę. Pewnego dnia zadzwonił, mówił coś o kinie. Zosia od razu wskoczyła, szeptem zapytała: — To Artur? I usiadła szczęśliwa obok. — Tak, oczywiście, Zosia się ucieszy — odpowiedziała rutynowo. — Ale… Ja zapraszam nie tylko Zosię, panią też… w sensie, razem, we dwójkę. W tle rozległ się głos pani Katarzyny: — No, wreszcie! — Mamo, przestań podsłuchiwać! Przepraszam, Ola… Proszę wybaczyć. Ona zawsze wszystko słyszy. Zosia szepnęła: — On zaprosił cię do kina? Ola się rozśmiała. — Ja też mam uszy. Proszę posłuchać, Artur… Ja… — Tylko nie odmawiaj, błagam! Tylko jedna szansa, obiecuję być księciem z bajki! — O tych oczach powiedz, Artur! — nie dawała za wygraną pani Katarzyna. — O tym, co mówiłeś, że ma oczy swojej mamy… Jakby ktoś oblał Olę zimną wodą. Nie rozumiała — co mama do tego? Artur coś krzyknął do matki, potem powiedział: — Ola, zaraz przyjadę i wszystko wyjaśnię. Mogę? Tłumaczenie by się przydało… Ola chodziła tam i z powrotem, aż przyjechał, a Zosia — jakby czuła — siadła do rysowania. — Powinienem był od razu się przyznać — powiedział Artur od razu. — I chciałem, ale bardzo mi się spodobałaś… Bałem się, że pomyślisz, że to przez mamę. Twoją mamę, znaczy. Bałem się, że mnie znienawidzisz. Przez mnie… ona zginęła… Mówił nieskładnie, skakał z tematu na temat, patrzył błagalnie. Ola trzęsła się — jak tamtego dnia, gdy myślała, że Zosia zaginęła. — Wybaczysz mi? Ola nie wydusiła ani słowa, z trudem wykrztusiła: — Muszę to przemyśleć. — Mamo, no, wybacz tacie… Artur zrobił wielkie oczy do Zosi, przypominając umowę. I spojrzał jeszcze raz na Olę. Ona powtórzyła: — Muszę to przemyśleć, wiesz? Chciała zadać mu milion pytań, nie mogła wydusić ani słowa. Ale gdy zadzwoniła pani Katarzyna, dowiedziała się wszystkiego. — On nie wiedział, że ona zginęła — chciałam go chronić. A potem się wydało, więc Artur postanowił was odnaleźć. Tamtego wieczoru chciał się poznać i pomóc, ale najpierw wyszło z Zosią, potem ty… On się zakochał od pierwszego wejrzenia! Bał się, że go nie zrozumiesz. Próbował chłopcom udowodnić, że jest mężczyzną, mimo że nie ma ojca. Wszyscy bali się wejść na lód, a on wszedł i… Pani Katarzyna nie naciskała, ale broniła syna. A Zosia — naciskała. — Mamo, on jest dobry! I kocha cię, sam mi powiedział! Może być moim tatą, prawdziwym, rozumiesz? Ola rozumiała. Ale to było… Nie tak? Minął miesiąc, a Ola nie mogła z nim porozmawiać. Nie odbierała, nie czytała SMSów. Im dłużej zwlekała, tym bardziej chciała zadzwonić. Ale to stawało się coraz trudniejsze. W nocy obudziła ją Zosia — płakała, bolał ją brzuszek. Wczoraj narzekała, ale Ola zwaliła na kefir. Teraz Zosia płonęła, nie trzeba było nawet termometru. Drżącymi rękami wybrała numer pogotowia, a potem — sama nie wie dlaczego — Artura. Przyjechał razem z karetką. W domowych spodniach, zaspany, z włosami w nieładzie. Jechał do szpitala z nią, uspokajał, obiecywał, że będzie dobrze. Choć sam drżał głosem. — Zapalenie otrzewnej — to przecież nie taki straszny — powtarzał. — Wszystko będzie dobrze, na pewno! Ola sama chwyciła go za rękę — czy by go uspokoić, czy siebie. W poczekalni było chłodno, nie zabrali nic ciepłego, więc siedzieli blisko, ogrzewając się nawzajem. Do lekarza pobiegł pierwszy, wypytując o operację. Ola siedziała nieruchomo, nie śmiała się ruszyć. Gdyby coś jej się stało, nie przeżyłaby… Ale wszystko skończyło się dobrze. Lekarze i pielęgniarki spisali się na medal, Zosia była dzielna — walczyła o życie, choć sytuacja była krytyczna. — Jakby dobry anioł jej pilnował — powiedział lekarz, a Ola wyszeptała: dziękuję, mamo! Artur podziękował lekarzowi, który kazał im wracać do domu — do Zosi nie wpuszczą, jest w reanimacji, rodzice powinni odpocząć. Odwiózł ją pod blok, Ola czekała, aż się wprosi, ale milczał. Wtedy powiedziała: — Już świta. Chcesz, zapraszam na kawę. Zrozumiała, że naprawdę chce, żeby został. Na zawsze. Zosia wracała do zdrowia zaskakująco szybko — wszyscy lekarze to zauważyli. — Bo teraz mam i mamę, i tatę — mówiła. Nikt, oprócz Oli i Artura, nie wiedział, dlaczego dziewczynka cieszy się tak bardzo…

Gdzie jest moja córka? powtórzyłam, czując jak zęby uderzają o siebie – czy to ze strachu, czy z chłodu.

Klarę zostawiłam na urodzinach, w pokoju zabaw w centrum handlowym. Rodziców jubilatki znałam tylko z widzenia, ale zostawiłam córkę spokojnie nie pierwszy raz była na takim dziecięcym przyjęciu, to przecież normalne. Tylko że dziś się spóźniłam autobus długo nie przyjeżdżał. Centrum stoi w okropnym miejscu, wszyscy przyjeżdżają tam samochodami, a ja samochodu nie mam. Odprowadziłam więc Klarę autobusem, potem wróciłam do domu miałam umówione korepetycje, nie mogłam odwołać i znowu autobusem po nią. Spóźniłam się raptem piętnaście minut; pędziłam przez oblodzony parking na złamanie karku, aż zabrakło mi tchu. Teraz matka jubilatki, niska dziewczyna z okrągłymi niebieskimi oczami, patrzyła na mnie z zaskoczeniem i powtarzała:

Przecież ojciec ją odebrał.

Ale Klara nie miała ojca. A raczej ojciec istniał, ale mojej córki nigdy nawet nie zobaczył.

Wojtka poznałam przypadkiem spacerowałam z koleżanką po bulwarze, ona skręciła kostkę, chłopacy zaoferowali pomoc. Jak w jakimś starym polskim filmie, ściemniali, że studiują na UW, a ich tatusiowie to jeden generał, drugi profesor. Po co to mówili nie wiem, młodzi były, głupi byli. Kiedy zaszłam w ciążę i Wojtek dowiedział się, że jestem studentką pedagogiki, tata kierowcą autobusu, wręczył mi pieniądze na zabieg i zniknął.

Nie zgodziłam się na aborcję i nigdy tego nie żałowałam Klara była moją druhną, nad wiek rozsądną i niezawodną. Śmiech miałyśmy zawsze, nawet gdy prowadziłam lekcje, Klara cicho bawiła się lalkami, potem razem szłyśmy do kuchni robić zupę mleczną albo jajka na miękko, popijałyśmy herbatę z ciasteczkiem posmarowanym masłem. Z pieniędzmi krucho, wszystko szło na wynajem mieszkania, ale dumne nie byłyśmy, nie narzekałyśmy.

Jak mogłaś oddać moją córkę obcemu?

Głos mi drżał, do oczu napłynęły łzy.

Przecież nie obcemu oburzała się niebieskooka kobieta jej ojcu!

Mogłam jej tłumaczyć, że żadnego ojca nie ma, ale czy byłby z tego pożytek? Trzeba biec do ochrony, żądać nagrań z kamer…

Kiedy to było?

Z dziesięć minut temu…

Odwróciłam się i pobiegłam. Ile razy powtarzałam Klarze nie idź z nikim obcym! Ze strachu nogi odmówiły posłuszeństwa, obraz rozmywał się przed oczami, parę razy na kogoś wpadłam, nawet nie przeprosiłam, biegłam dalej. Instynktownie zaczęłam wołać:

Klara! Klaraaa!

Na dużej hali gastronomicznej było głośno, mało kto zwrócił uwagę, ale parę osób obejrzało się. Łapczywie łapiąc powietrze, myślałam, gdzie przede wszystkim pójść? Może jeszcze jej nie zabrał, może…

Mamusiu!

Przez sekundę nie wierzyłam oczom. Moja córka, w rozpiętej kurteczce, z buzią wymazaną lodami, pędziła w moją stronę. Ścisnęłam ją tak mocno, jakby miała zniknąć, gdybym puściła (może i by zniknęła?), a oczy wbiłam w mężczyznę obok. Schludny, krótko ostrzyżony, w idiotycznym swetrze ze śnieżynką i lodem w ręku. Zobaczył w moich oczach, co chciałam mu wygarnąć i zaczął się tłumaczyć:

Przepraszam, to moja wina. Powinienem czekać tu na panią, ale tak mnie zirytowało, jak te dzieci ją dokuczały! Wyzywali ją, że nie ma taty, że nigdy po nią nie przyjdzie, bo jest brzydka! Chciałem im utarć nosa powiedziałem: córciu, mama zaraz będzie, chodź na lody. Wybaczy pani, nie wiedziałem, że się tak przestraszy…

Trzęsłam się. Nie zamierzałam wierzyć obcemu. Ale czy naprawdę dokuczali Klarze? Spojrzałam jej w oczy, i od razu zrozumiała pytanie pociągnęła nosem, podniosła dzielnie brodę.

No i co! Teraz mam też tatę!

Mężczyzna rozłożył nerwowo ręce, ale ja wciąż nie mogłam wydusić ani słowa.

Chodźmy w końcu wykrztusiłam. Jest późno, spóźnimy się na autobus.

Proszę moment! rzucił mężczyzna, niepewnie machając dłonią Może podwiozę? W takiej sytuacji… Niech pani nie myśli, nie jestem żadnym wariatem. Mam na imię Jakub. Jestem w porządku! Tam siedzi moja mama, ona potwierdzi!

Wskazał kobietę z fioletowymi lokami przy stoliku, wpatrzoną w książkę.

Jeśli pani chce, możemy do niej podejść, poleci mnie lepiej niż Google!

Nie wątpię syknęłam, mając ochotę sprzedać mu kuksańca. Dzięki, poradzimy sobie.

Mamo… Klara szepnęła, łapiąc mnie za rękaw. Niech widzą, że tata nas odwozi!

Przy pokoju zabaw stała jubilatka z mamą i jeszcze jakaś dziewczynka. W oczach Klary błagała mnie o zgodę, a iść po lodzie w takim stanie było wyczynem. Podjęłam decyzję.

Dobrze rzuciłam krótko.

Super! Tylko powiem mamie, już idę.

Maminsynek skwitowałam w myślach. Jego mama pomachała mi serdecznie, szybko odwróciłam wzrok. Co za absurd!

W drodze nie patrzyłam Jakubowi w oczy, lecz zauważyłam, jak delikatnie rozmawia z Klarą. Ta śpiewała jak skowronek, nie do poznania! Gdy zatrzymaliśmy się pod blokiem, Klara nagle zmarkotniała.

Już się nie zobaczymy? zapytała Jakuba szeptem, zerkając na mnie.

Poczułam, że na mnie patrzy, czeka na pozwolenie. Już miałam powiedzieć nie, Klara, to niegrzeczne, ale na jej smutną minę nie umiałam. Spojrzałam na Jakuba, kiwnęłam.

Jeśli mama pozwoli, możemy w weekend pójść do kina na bajkę. Byłaś kiedyś w kinie?

Naprawdę? Nigdy nie byłam! Mamo, mogę iść z tatą do kina?

Poczułam niezręczność, aż sama zaczęłam trajkotać.

Klara, zgodzę się, ale dwa warunki. Po pierwsze nie nazywaj obcego pana tatą, mów pan Jakub, rozumiesz? Po drugie idę z wami, bo pamiętasz co mówiłam nigdy nie chodzimy z obcymi, choćby wydawali się mili!

Ja jej też tłumaczyłem, że nie wolno chodzić wtrącił Jakub.

Czy mogę iść?

Przecież mówię tak.

Hurra!!!

Rozumiałam, że powinnam wszystko przeciąć, ale… nie umiałam. Nie miałam nikogo poza Klarą. Gdybym mogła się kogoś poradzić! Na przykład mamy. Słabo ją pamiętam zginęła, gdy miałam pięć lat, tyle samo, co ma Klara. Chłopiec wpadł do przerębla, nikt nie odważył się wskoczyć, a ona ratowała. Chłopca ocaliła, sama… Złapała zapalenie, zmarła w tydzień miała cukrzycę, i masę problemów zdrowotnych już wcześniej. Klara też ma cukrzycę, za to boję się najmocniej wiem, że to moje geny.

Do weekendu rozmyślałam bez końca, ale okazało się martwić bez sensu wszystko potoczyło się inaczej, bo do kina Jakub przyprowadził swoją mamę.

Żebyś nie myślała, że jestem jakiś dziwny, mama może mnie zareklamować zażartował.

Wariat z ciebie, synku rzuciła ona z taką czułością, że natychmiast wyczułam, jak go uwielbia.

Gdy Jakub zabrał Klarę po popcorn, kobieta rzeczywiście zaczęła mnie reklamować.

Możemy mówić na ty? On też wychował się bez ojca. Ja byłam cztery razy zamężna, ostatni mąż typ idealny! Jakub cały w niego. Ale los okrutny nie zdążył potrzymać syna w ramionach. Zawał. Urodziłam przed czasem, nie wiem jak przeżyłam. Pierwsi moi mężowie pomagali… Patrzysz tak? Do dziś jesteśmy w dobrych relacjach pierwszy mnie nadal kocha, drugi lubi facetów, a trzeci za bardzo kocha kobiety. Starałam się, by Jakub miał ojców-zastępców, lecz ojciec to ojciec. Dlatego tak przejął się Klarą jego też dręczyli w szkole. Ile chodziłam do nauczycieli bez skutku! Gotów był dokonywać głupich wyczynów na przekór, raz nawet prawie przypłacił życiem…

Bardzo interesująca kobieta: niska, chuda, fioletowe włosy, kostium Chanel, książka Chmielewskiej w ręku. Polubiłam ją od razu.

Nic złego nie wymyśli, dobry chłopak z niego mrugnęła. I ty mu wpadłaś w oko.

Spłonęłam rumieńcem. Tego tylko brakowało! Wiedziałam, że powinnam nic nie zaczynać, ale żal mi było Klary…

Po filmie podałam Jakubowi pieniądze za bilety, ale odmówił.

Zapraszam panie do kina, płacę!

To też mi się nie spodobało zapracowałam na niezależność, nie lubię, gdy ktoś płaci za mnie. A to, że mu się podobam… bzdura, tak nie bywa.

Po drodze Klara spytała:

Tata, a gdzie pójdziemy następnym razem?

Klara! upomniałam ją.

Żartobliwie zakryła usta.

Moglibyśmy odwiedzić Muzeum Zoologiczne Zuziu, co myślisz?

Super! Mamo, idziemy?

Idźcie sami rzuciłam chłodno. Weźcie panią Helenę, wspominała, że uwielbia motyle.

Wyskoczyłam z auta pierwsza, miałam dość tej farsy. Uchem złapałam, jak Jakub mówi Klarze:

Gdy mama nie słyszy, możesz mówić tato.

Tak właśnie Klara zyskała niedzielnego tatę. Czasem chodziłam z nimi, czasem puszczałam Klarę, jeśli dołączała pani Helena wciąż uważałam Jakuba za obcego i podejrzanego, chociaż Klara za każdym razem opowiadała z zachwytem, jaki wesoły i fajny jest Jakub. Chciałam zarazić się tym uczuciem, ale nie mogłam: przecież w życiu nie ma czegoś takiego, że ni stąd ni zowąd pojawia się rycerz z bajki. Jeszcze ta mama tak rozgłasza jego zalety od razu się zastanawiałam, co z nim nie tak? Kto by próbował swatać syna zwykłej nauczycielce?

Ale serce miękło. Jakub robił to z taktem zostawiał mi czekoladki na półce przy wyjściu, zawsze pytał o moje zdanie, zanim zaproponował Klarze wycieczkę, próbował złapać mój wzrok w samochodzie. Najbardziej polubiłam Helenę świetna rozmówczyni! Gdyby Jakub nie był jej synem, właśnie z nią bym się radziła.

Pewnego dnia zadzwonił, zaczął coś o kinie. Klara natychmiast przybiegła szepnęła:

To Jakub?

I rozsiadła się szczęśliwa.

Tak, Klarcia się ucieszy powiedziałam odruchowo.

Chwileczkę… To ja zapraszam Klarę i panią, chciałbym żebyśmy poszli razem. We dwoje.

W tle odezwała się Helena:

No, w końcu!

Mamo, przestań podsłuchiwać! Oj, przepraszam. Pani Olu, przepraszam. Zawsze słucha!

Klara szepnęła:

On zaprosił cię do kina?

Zaśmiałam się.

Ja też to słyszę. Jakub… ja…

Tylko nie odmawiaj! Daj mi szansę, obiecuję być prawdziwym rycerzem!

Powiedz o oczach, Kuba, powiedz o oczach! nie ustępowała Helena. Powiedz jej, co mówiłeś mi wtedy, że ma oczy jak jej mama…

Poczułam się, jakby ktoś oblał mnie zimną wodą. Nic nie rozumiałam mama?

Jakub coś krzyknął do matki, potem powiedział:

Olu, zaraz przyjadę, wszystko wyjaśnię. Mogę?

Wyjaśnień potrzebowałam… Krążyłam po pokoju, zanim dotarł, Klara niby coś wyczuwała siadła do rysowanej laurki.

Powinienem był powiedzieć od razu zaczął. Chciałem, tylko… spodobałaś mi się… Nie chciałem, żebyś sądziła, że to przez mamę. Twoją mamę, znaczy. Bałem się, że mnie znienawidzisz. Ona zginęła przez mnie…

Mówił chaotycznie, przeskakiwał z tematu na temat, patrzył błagalnie. Trzęsłam rękami, tak jak wtedy gdy sądziłam, że Klara zniknęła.

Wybaczysz mi?

Nie powiedziałam ani słowa przez cały ten czas, wydusiłam:

Muszę to przemyśleć.

Mamo, no, wybacz tacie…

Jakub zrobił duże oczy do Klary, przypominając jej o umowie. Spojrzał na mnie; powtórzyłam:

Potrzebuję czasu. Muszę pomyśleć, rozumiesz?

W głowie miałam milion pytań, ale nie mogłam wykrztusić żadnego. Za to Helena wyśpiewała szczegóły.

On nie wiedział, że ona umarła chroniłam jego psychikę. Potem przypadkiem się wydało, i Kuba postanowił cię znaleźć. Wtedy chciał podejść, zaproponować pomoc, ale najpierw wyszło jak z Klarą, potem ty… On się w tobie zakochał od pierwszego wejrzenia! Bał się, że się pomyłkowo zrozumiesz. Nie obwiniaj go to on chciał udowodnić chłopakom, że jest mężczyzną, choć nie ma ojca. Wszyscy bali się wejść na lód, a on wszedł i…

Helena nie naciskała, ale była pełna wyrozumiałości dla syna. Klara naciskała bardzo!

Mamo, on dobry! I ciebie kocha, powiedział mi! Może być moim prawdziwym tatą, rozumiesz?

Rozumiałam. Ale jakby nie wypadało?

Minął niemal miesiąc, a nie byłam w stanie z nim porozmawiać. Nie odbierałam, nie czytałam SMS-ów. Im dłużej zwlekałam, tym bardziej chciałam zadzwonić. Ale to wydawało się coraz nierealne.

Klara obudziła mnie w nocy płakała, skarżąc się na ból brzucha. Już wieczorem się żaliła, uznałam to za zły kefir. Teraz czułam, że płonie termometr był zbyteczny.

Drżącą ręką wykręciłam numer do pogotowia, potem nie wiem czemu do Jakuba.

Przyjechał razem z karetką. W domowych spodniach, rozczochrany, nieprzytomny. Pojechał z nami do szpitala, uspokajał, powtarzał, że będzie dobrze. Ale głos mu drżał.

Przecież to nie aż tak straszne powtarzał. Wszystko będzie dobrze!

Sama złapałam go za rękę czy dodać mu odwagi, czy sobie? Na izbie przyjęć było chłodno, nie mieliśmy ciepłych ubrań, siedzieliśmy bardzo blisko, grzejąc się nawzajem.

Do lekarza ruszył pierwszy, pytając jak operacja. Ja siedziałam, bojąc się poruszyć. Jeśli coś stanie się Klarze, nie wytrzymam.

Ale wszystko się udało. Lekarze spisali się świetnie, Klara walczyła dzielnie, choć według medyka była w stanie krytycznym.

Jakby dobry anioł ją chronił powiedział lekarz, a ja szepnęłam: dziękuję, mamo!

Jakub długo dziękował lekarzowi, on odprawił nas do domu Klary i tak nie można odwiedzać, jest w OIOM-ie, a rodzicom potrzebny odpoczynek.

Podwiózł mnie pod blok. Spodziewałam się, że poprosi by wejść, ale milczał. Wtedy powiedziałam:

Już świta. Chcesz, chodź, ugotuję kawę.

I odkryłam, że naprawdę chcę go u siebie. Na zawsze.

Klara wracała do zdrowia zadziwiająco szybko wszyscy lekarze i pielęgniarki to zauważali.

Bo mamę i tatę mam tłumaczyła.

A nikt, poza mną i Jakubem, nie wiedział, czemu moja córka cieszyła się tak bardzoŚmiałam się wtedy przez łzy. Klara siedziała na kolanach Jakuba, opowiadała mu o motylach, które pewnie zobaczy, jak tylko wróci ze szpitala. Wiedziałam już, że nie chcę więcej uciekać ani przed własnym strachem, ani przed szczęściem.

Kiedy nadszedł dzień wypisu, Klara wybrała najlepszą sukienkę. Na parkingu czekała na nas Helena z wielkim balonem w kształcie serca i filcowym kotkiem dla Klary. Jakub trzymał mnie za rękę i rozumiałam, że ta dłoń jest już moją ostoją. Po raz pierwszy w życiu, wracaliśmy do domu jako rodzina.

W windzie Klara szepnęła:

Mamo, wiesz co sobie życzyłam w szpitalu?

Co, skarbie?

Żebyśmy zawsze byli razem, w trójkę. Bo to jest lepsze niż bajki.

Chyba właśnie wtedy uwierzyłam, że czasem los bywa łaskawy daje drugą szansę nawet tym, którzy już dawno przestali na nią liczyć. Klara wtuliła się w nas oboje, a ja poczułam, że teraz naprawdę wszystko może się ułożyć.

Cisza popołudnia w domu pachniała cynamonową herbatą, śmiechem i obietnicą, że niczego nie muszę się już bać. Może nie każda historia zaczyna się od szczęśliwego zakończenia ale nasza właśnie tak się kończy.