Chrzęst suchej gałęzi pod stopą własną Wania nawet nie usłyszał. Po prostu cały świat nagle wywrócił się do góry nogami i zawirował w jego oczach kolorowym kalejdoskopem, by za chwilę rozpaść się na miliony jasnych gwiazdeczek, które natychmiast zebrały się w jedną całość w lewej ręce, tuż nad łokciem. — Ała… — Wania chwycił się za zranioną rękę i natychmiast wydał z siebie okrzyk bólu. — Wania! — jego koleżanka Saszka od razu podbiegła do chłopca i upadła przed nim na kolana — boli? — Nie, cholera jasna, przyjemnie! — wydusił przez zaciśnięte zęby, krzywiąc się i jęcząc. Saszka wyciągnęła dłoń i delikatnie dotknęła ramienia Wani. — Zabierz rękę! — wykrzyknął niespodziewanie ostro, rzucając groźne spojrzenie — boli przecież! Nie dotykaj mnie! Wani było podwójnie przykro. Po pierwsze, wyglądało na to, że złamał rękę i najbliższy miesiąc spędzi z nudnym gipsem, znosząc docinki kolegów. Po drugie, sam, z własnej woli, władował się na to drzewo, żeby zaimponować Saszcze swoją sprawnością, siłą i odwagą. Z pierwszą przyczyną dało się jeszcze pogodzić, ale druga doprowadzała go do szału — źle się popisał przed dziewczyną, a ona jeszcze go żałuje! O nie… Wskakując na nogi i podtrzymując bezwładną rękę, Wania zdecydowanym krokiem ruszył w stronę szpitala. — Wania, nie martw się, Wania! — Saszka dreptała obok niego, próbując za wszelką cenę dodać koledze otuchy — wszystko będzie dobrze, Wania! Wszystko będzie dobrze! — Daj mi już spokój — zatrzymał się, zmierzył ją z pogardą i splunął pod nogi — Co będzie dobrze? Rękę złamałem, nie rozumiesz? Głupia jesteś? Idź do domu, już mnie denerwujesz! Po tych słowach ruszył chodnikiem, nie oglądając się na koleżankę, która pozostała nieruchoma, wpatrując się w niego wielkimi szaro-zielonymi oczami i powtarzając wciąż te same słowa: — Wszystko będzie dobrze, Wania… Wszystko będzie dobrze… *** — Panie Iwanie, jeśli nie zobaczymy przelewu w ciągu najbliższej doby, będziemy bardzo zawiedzeni. Tak przy okazji — jutro ma być gołoledź na drogach, więc proszę uważać za kółkiem. Wie pan, auto może wpaść w poślizg, a takie nieszczęścia… to nikogo nie omijają. Wszystkiego dobrego. Głos w słuchawce zamilkł, w gabinecie zapanowała cisza. Iwan rzucił telefon, oparł się ciężko w fotelu, splatając palce na głowie. — No i skąd ja mam wziąć te pieniądze? Ten przelew był zaplanowany dopiero na przyszły miesiąc… Westchnął, chwycił z powrotem komórkę i wykręcił numer. — Pani Olgo, czy dzisiaj możemy przelać naszym partnerom z holdingu pieniądze za dostawę sprzętu? — Ależ… Panie Iwanie… — Możemy czy nie? — Tak, ale wtedy harmonogram bieżących płatności… — Niech to szlag! Później się tym zajmiemy! Proszę przelać dzisiaj pieniądze na konto holdingu. — Dobrze, ale… Potem mogą być problemy z… Iwan nie słuchając nacisnął na rozłącz i z całej siły stuknął pięścią w podłokietnik. — Cholerni krwiopijcy… Coś delikatnie musnęło jego ramię, przez co drgnął i niemal podskoczył na fotelu. — Saszka, prosiłem cię, żebyś nie podchodziła, kiedy pracuję, pamiętasz? Jego żona Aleksandra przytuliła się do jego ucha, głaszcząc go po włosach. — Wania, nie denerwuj się, dobrze? Wszystko będzie dobrze. — Daj już spokój z tym „wszystko będzie dobrze”! Masz tego dość?! Jutro mnie odstrzelą i wtedy też będzie wszystko dobrze? Iwan zerwał się z krzesła, odsunął Saszę brutalnym ruchem, łapiąc ją za ręce. — Co ty tam robiłaś? Barszcz gotowałaś? No to idź i gotuj! Nie denerwuj mnie, bez ciebie i tak mam dosyć! Kobieta westchnęła, ruszyła w kierunku drzwi. Zatrzymała się w progu, spojrzała raz jeszcze przez ramię i szeptała tylko trzy słowa… *** — Wiesz… Leżę tutaj i wspominam całe nasze życie… Staruszek uchylił oczy i spojrzał mętnym wzrokiem na postarzałą żonę. Jej niegdyś piękną twarz pokryły pajęczynki zmarszczek, ramiona opadły, a sylwetka już nie była tak prosta i wdzięczna. Nie puszczając jego dłoni, poprawiła delikatnie wenflon na jego ręce i lekko się uśmiechnęła. — Ile razy wpadałem w kłopoty, byłem na krawędzi życia i śmierci, działy się ze mną straszne rzeczy… zawsze pojawiałaś się ty i powtarzałaś jedno zdanie. Nawet nie wiesz, jak mnie to czasem denerwowało. Chciałem cię czasem zadusić za tę naiwność i powtarzalność — staruszek próbował się uśmiechnąć, ale dostał ataku kaszlu. Po chwili, gdy atak minął, podjął: — łamałem sobie kości, grozili mi śmiercią, traciłem wszystko, wpadałem w tarapaty, z których mało kto wychodził, a ty mi przez całe życie w kółko swoje: „Wszystko będzie dobrze”. I wyobraź sobie, ani razu nie okłamałaś. Jak ty to wiedziałaś? — Wcale nie wiedziałam, Wania — westchnęła staruszka — ty myślisz, że ja tobie mówiłam? To ja siebie tak pocieszałam… Całe życie szaleńczo cię kochałam. Ty byłeś całym moim światem. Jak cierpiałeś, jak coś złego się działo, to mi dusza się przewracała na drugą stronę. Ile ja łez wylałam, ile nocy nie przespałam… I powtarzałam sobie tylko jedno: „Niechby i kamienie z nieba, byleby żył, to wszystko będzie dobrze”. Staruszek na moment przymknął oczy i ścisnął jej dłoń swoją. Słowa przychodziły mu z trudem. — To tak… A ja się na ciebie złościłem. Wybacz mi, Sasieńko. Nie wiedziałem… Przeżyłem całe życie, a o tobie nie myślałem. Ale jestem głupi, co? Staruszka niezauważalnie starła łzę z pomarszczonego policzka i pochyliła się nad mężem. — Wania, nie martw się… Zamarła na sekundę, po czym długo patrząc mu w oczy, położyła głowę na jego nieruchomej piersi, głaszcząc stygnącą dłoń. — Wszystko JUŻ było dobrze, Wanieczku, wszystko JUŻ było dobrze…

Trzask suchej gałązki pod swoją nogą Jasiek nawet nie usłyszał. Świat nagle wywrócił się do góry nogami, roztańczył w oczach jak kolorowy kalejdoskop i już po chwili rozpadł na tysiące błyszczących gwiazdek, które zbiły się razem w jego lewej ręce tuż powyżej łokcia.

O matko Jasiek złapał się za bolącą rękę i natychmiast zawył z bólu.

Jasiek! jego przyjaciółka Malwinka dopadła do niego błyskawicznie, po czym uklękła przy chłopcu. Bardzo boli?

Nie, no wcale, cud-miód! wydusił przez zęby, skrzywiony z bólu.

Malwinka wyciągnęła dłoń i bardzo delikatnie dotknęła jego ramienia.

Zostaw! warknął niespodziewanie ostro, patrząc na nią groźnie. Boli, nie ruszaj!

Jaśkowi podwójnie było przykro. Po pierwsze, najpewniej złamał rękę i spędzi najbliższy miesiąc w gipsie, znosząc drwiny kolegów. Po drugie sam, z własnej woli, wspiął się na tę starą lipę, chcąc zaimponować Malwince swoją zręcznością, siłą i odwagą. Z pierwszym powodem mógłby się jeszcze pogodzić, ale druga sprawa doprowadzała go do szału. Skompromitował się przed dziewczyną, a ona teraz jeszcze go lituje! No nie poderwał się, przytrzymując bezwładną rękę i ruszył zdecydowanie w stronę szpitala.

Jasiek, nie martw się Malwinka podążała tuż obok, próbując jakoś go pocieszyć. Wszystko będzie dobrze, zobaczysz

Daj mi spokój zatrzymał się i rzucił jej pogardliwe spojrzenie, splunął na chodnik. Co ma być dobrze? Rękę sobie złamałem, głupia jesteś? Idź do domu, mam cię dosyć!

I odszedł, nawet się nie oglądając, zostawiając Malwinkę z szeroko rozdziawionymi, szaro-zielonymi oczami, powtarzającą po cichu:

Wszystko będzie dobrze, Jaśku Wszystko będzie dobrze
***
Panie Janie Wiktorowiczu, jeśli w ciągu dwudziestu czterech godzin nie zobaczymy przelewu, będziemy bardzo rozczarowani. Swoją drogą, zapowiadali na jutro gołoledź, proszę uważać za kierownicą. Sam pan rozumie na śliskiej drodze łatwo o nieszczęścia Życzymy wszystkiego dobrego.

Głos w słuchawce ucichł, wokół zapadła cisza. Jan odrzucił telefon na biurko, wsparł głowę na dłoniach i oparł się oparciu krzesła.

Skąd ja mam wziąć te pieniądze? Ten przelew był przewidziany dopiero za miesiąc

Wypuścił powietrze, sięgnął znów po telefon i wystukał numer.

Pani Olgo Wacławowo, możemy dziś przelać naszym partnerom pieniądze za sprzęt?

Ale panie Janie Wiktorowiczu

Możemy czy nie?

Tak, ale wtedy nie dotrzymamy terminów innych płatności

Trudno, potem się tym zajmiemy. Przelejcie na konto spółki dziś.

Dobrze, ale potem

Jan nie czekał, rozłączył się gwałtownie i uderzył pięścią w podłokietnik.

Cholerni krwiopijcy

Nagle coś miękko dotknęło jego ramienia, drgnął, aż podskoczył w fotelu.

Aleksandro czy nie prosiłem, żebyś nie wchodziła, gdy pracuję? Prosiłem?

Jego żona Aleksandra pochyliła się, musnęła ustami ucho i przejechała dłonią po jego włosach.

Janku, nie denerwuj się, proszę. Wszystko się ułoży.

Masz już dość tych twoich wszystko się ułoży! Rozumiesz?! Jutro mnie załatwią, to i tobie będzie dobrze?!

Jan zerwał się z miejsca, chwycił Aleksandrę za ramiona i odepchnął od siebie.

Co tam robiłaś? Rosół gotowałaś? Idź, gotuj dalej! Nie denerwuj mnie, sam mam dosyć!

Kobieta westchnęła i skierowała się do wyjścia. W drzwiach zatrzymała się, obejrzała i z cicha wyszeptała trzy słowa.
***
Wiesz co Tak sobie leżę i przypominam nasze życie

Staruszek przymknął oczy i spojrzał niewyraźnie na swoją postarzałą żonę. Dawniej piękną twarz poprzecinały sieci zmarszczek, ramiona jej opadły i już nie trzymała się tak prosto jak kiedyś. Trzymając go za rękę, poprawiła delikatnie cewnik kroplówki i uśmiechnęła się cicho.

Jak wpadałem w jakieś tarapaty, byłem na granicy życia i śmierci, działy się najgorsze rzeczy Ty zawsze przychodziłaś i powtarzałaś jedno i to samo. Nawet nie wiesz, jak mnie to wkurzało. Chciałem cię udusić za tę twoją naiwność i upór staruszek spróbował się uśmiechnąć, ale zalał go długi kaszel. Kiedy już się uspokoił, mówił dalej: Łamałem sobie ręce, nogi, grozili mi nie raz, wszystko traciłem, tonąłem, a ty całe życie mówiłaś: Wszystko będzie dobrze. I ani razu nie okłamałaś, wyobrażasz sobie? Skąd ty wiedziałaś?

Ja nic nie wiedziałam, Jaśku westchnęła staruszka. Myślisz, że to do ciebie mówiłam? To sama siebie pocieszałam. Ciebie, wariacie, przez całe życie kochałam jak głupia. Ty byłeś moim życiem. Jak tobie było źle, jak cię los nie oszczędzał, to i mnie serce pękało. Ile łez wylałam, ile nocy nie przespałam Powtarzałam tylko sobie: Choćby niebo miało się walić, dopóki On żyje, wszystko będzie dobrze.

Staruszek przymknął oczy i ścisnął jej dłoń.

To tak A ja jeszcze miałem do ciebie żal. Wybacz mi, Saszko. Przeżyłem życie i nawet o tobie nie myślałem. Głupi jestem, co?

Staruszka szybkim ruchem otarła łzę i pochyliła się nad jego twarzą.

Janku, nie martw się

Zamarła na chwilę, długo patrzyła mu w oczy i powoli oparła głowę o jego nieruchomą pierś, głaszcząc spokojnie stygnącą dłoń.

Wszystko BYŁO dobrze, Jasieńku, wszystko BYŁO dobrzePrzez chwilę panowała cisza, jakby cały świat zatrzymał oddech, a czas zgubił swój rytm. Gdzieś daleko za oknem, na drzewie przed domem, przez gałęzie bezlistnej lipy przeleciał szpak, rozpraszając na moment szarówkę. Staruszka pogładziła Jaśka po policzku, nie odrywając wzroku od jego twarzy.

Nagle poczuła pod palcami delikatny ruch drobne drżenie, ledwie zauważalne, może tylko wyobrażone. Uśmiechnęła się przez łzy. W jej głowie rozkręciła się karuzela dawnych wspomnień zapach lipowych kwiatów w dzieciństwie, śmiech z podwórka, bandaż na złamanym przed laty łokciu, pierwszy pocałunek na schodach, potem długie lata burzy i słońca Wszystko to było jej światem, choć czasem wydawało się nie do zniesienia. Wszystko to było ich wspólnym dobrze.

Odetchnęła głęboko, pozwalając, by łza spłynęła w kąt uśmiechniętych ust.

Wszystko będzie dobrze, Janku wyszeptała raz jeszcze, a w tej chwili nieba rzeczywiście niebo się nie zawaliło. Gdzieś za oknem zaszeleścił wiatr, gałązki lipy zadrgały i przez szybę do pokoju wlała się smuga ciepłego światła. I przez ułamek sekundy, który trwał całą wieczność, wszystko właśnie takie było: ciche, pogodne, spokojne po prostu dobrze.