Na kresach tego lata Pracując w bibliotece miejskiej, Dana uważała swoje życie za zwyczajne i nudne. Mało kto dziś przychodzi po książki, wszyscy siedzą w internecie. Przekładała tomy na półkach, dziwiąc się czasem, że przeczytała już prawie wszystko: romanse, filozofię… Aż w wieku trzydziestu lat nagle uświadomiła sobie, że te wszystkie romantyczne historie jakoś ją ominęły. Wiek słuszny, czas myśleć o rodzinie, uroda – raczej nie rzucająca się w oczy, praca mało płatna. Mimo to nawet nie rozważała zmiany – wszystko jej odpowiadało. Do biblioteki zaglądali głównie studenci, czasem uczniowie wyższych klas, sporadycznie emeryci. Ostatnio odbył się wojewódzki konkurs zawodowy i ku własnemu zaskoczeniu Dana wygrała główną nagrodę – dwutygodniowy, opłacony wyjazd nad Bałtyk. – Super, pojadę na pewno! – z entuzjazmem ogłosiła przyjaciółce i mamie. – Przecież z mojej pensji na takie wakacje nie byłoby mnie stać! Lato dobiegało końca. Dana spacerowała brzegiem sopockiej plaży, ludzi było mało – większość schroniła się w kawiarniach, bo dziś Bałtyk falował wyjątkowo mocno. Był to jej trzeci dzień nad morzem. Miała ochotę pomyśleć, pomarzyć w samotności. Wtedy zobaczyła, jak fala strąciła z molo chłopaka wprost do wody. Nie zastanawiając się, pobiegła na ratunek. Choć nie była świetną pływaczką, od zawsze potrafiła utrzymać się na wodzie. Morze raz pomagało jej spychać chłopaka ku brzegowi, raz jednak odciągało znów w głąb. W desperacji Dana dociągnęła nastolatka niemal do płytkiej wody i stanęła na nogach. W przemoczonym, letnim sukience przyjrzała się uratowanemu. – Przecież to tylko dzieciak, pewnie z czternaście lat, może odrobinę więcej, za to wyższy ode mnie – pomyślała, pytając: – Czemu rzuciłeś się do wody przy takiej pogodzie? Chłopak podziękował krótko i oddalił się chwiejnym krokiem. Dana wzruszyła ramionami i popatrzyła za nim. Rano, kiedy wstała w hotelowym pokoju, pogoda była przepiękna, niebo czyste, morze uspokojone – jakby przepraszało za wczorajsze sztormy. Po leniwym śniadaniu poszła na plażę, potem wybrała się do parku, gdzie wstąpiła do strzelnicy. W szkole zawsze świetnie strzelała, lecz pierwszy strzał poszedł w próżnię, drugi trafił w środek. – Synu, patrz jak to się robi! – usłyszała za sobą głos mężczyzny. Odwróciła się i z zaskoczeniem zobaczyła swojego „wczorajszego” nastolatka. Chłopak zamrugał ze wzruszenia i Dana od razu zrozumiała, że ojciec nic nie wie o wczorajszym incydencie. Dana lekko się uśmiechnęła. – Może pokaże pani nam prawdziwy pokaz? – zaproponował wysoki, sympatyczny mężczyzna, przedstawiając się: Anton. – Żeńka zupełnie nie potrafi strzelać, a ja… Cóż, wstyd się przyznać, też nie. Po wystrzelaniu całej serii, poszli razem na spacer, potem lody, przejażdżka na Diabelskim Młynie. Dana czekała, aż dołączy mama chłopaka, ale nikt się nie zjawił – Anton i Żenia wyglądali na duet nierozłączny i pogodny, jakby nikogo więcej nie potrzebowali. Anton okazał się świetnym rozmówcą i z minuty na minutę coraz bardziej się Dany podobał. – Dana, jesteś tu długo na urlopie? – Pierwszy tydzień, jeszcze drugi w zapasie. – Skąd przyjechałaś, jeśli można spytać? Okazało się, że wszyscy troje mieszkają w tym samym mieście – Poznaniu. Roześmiali się razem z tej przypadkowej bliskości. Kolejne dni były cudowne: wspólne spotkania na plaży, rozmowy, wycieczki, spacery do późnego wieczora. Dana chciała porozmawiać z Żenią na osobności – miał w sobie jakąś stoicką powagę i coś go wyraźnie martwiło. Okazja nadarzyła się, gdy pewnego ranka na plażę przyszedł tylko on. – Tata zachorował, ma gorączkę – oznajmił ze zmieszaną miną. – Pozwolił, żebym przyszedł, jeśli obiecałem, że będę cię słuchać. Zadzwoniła do Antona, ten wyjaśnił sytuację i poprosił, by miała oko na syna. Żenia po wspólnej kąpieli rzucił nagle: – Wie pani, jest pani prawdziwą przyjaciółką. Dziękuję, że nic nie powiedziała pani tacie o tej fali… Sam się pogubiłem, nie spodziewałem się, że zniosą mnie wody. Po chwili milczenia Dana zapytała ostrożnie o mamę. Chłopiec chwilę się wahał, ale postanowił opowiedzieć. Okazało się, że rodzice Żeni się rozeszli – mama zakochała się w koledze z pracy i pewnego dnia odeszła do innego. Anton wrócił do zdrowia i następne dni spędzili już we trójkę. Wspólne śniadania, spacery i rozmowy na długich wieczornych posiadówkach przeplatały się czułością, której Dana od dawna pragnęła. Trzy dni przed końcem urlopu Anton i Żenia wracali już do Poznania, Dana miała jeszcze dwa dni nad Bałtykiem. Lato się kończyło, a przyszłość nabierała sensu i koloru. Anton obiecał odebrać ją z lotniska, Żenia patrzył z dumą i radością, marząc by Dana została z nimi na zawsze. I już niedługo Dana przeprowadziła się do Antona i Żeni, ku wyraźnej uldze i szczęściu całej trójki. Na kresach tego lata… wszystko się dopiero zaczęło.

Na progu tego lata

Pracując w bibliotece w Toruniu, Danuta uważała swoje życie za monotonne. Odwiedzających było coraz mniej, niemal wszyscy szukali informacji w internecie. Od czasu do czasu przekładała książki na półkach, strzepując z nich kurz. Jednak praca miała jedną poważną zaletę Danuta przeczytała setki powieści: od romansów po filozoficzne eseje. I nagle, w okolicach trzydziestki, dotarło do niej, że sama nigdy nie zaznała tej wielkiej miłości, o której tyle czytała.

Czas był odpowiedni wiek już nie taki młody, rodziny się nie dorobiła, wygląd miała raczej przeciętny, zarobki niewielkie. Nie myślała jednak o zmianie pracy; akceptowała swoje warunki. Bibliotekę odwiedzali głównie studenci, czasem uczniowie i emeryci.

Ostatnio wzięła udział w konkursie zawodowym na poziomie wojewódzkim. Sama nie wierzyła własnym oczom, gdy wygrała główną nagrodę opłacony dwutygodniowy wyjazd nad Bałtyk.

Ale świetnie! Muszę jechać! opowiadała podekscytowana koleżance oraz mamie. Przecież za moją pensję nie pojechałabym nigdzie daleko. Trafił mi się los na loterii.

Lato powoli dobiegało końca. Danuta szła wzdłuż pustej plaży w Krynicy Morskiej; dziś morze szalało szczególnie, a większość turystów skulona była w kawiarniach. To już trzeci dzień jej pobytu nad morzem. Postanowiła samotnie pospacerować brzegiem, oddać się myślom i marzeniom.

Nagle kątem oka zauważyła, jak z molo chłopaka zmyła ogromna fala. Bez chwili zastanowienia ruszyła mu na pomoc. Na szczęście zdarzenie było blisko brzegu Danuta nie była mistrzynią pływania, ale od dziecka dobrze trzymała się na wodzie.

Fale raz pomagały, raz oddalały ją z chłopakiem od brzegu, lecz w końcu jakoś się udało. Stojąc po pas w wodzie, w rozklejonym już przy ciele sukience, spojrzała na chłopaka uważniej.

Przecież to jeszcze nastolatek, myślała, może czternaście lat, wysoki, nawet trochę wyższy ode mnie.

Dlaczego chciałeś się kąpać w taką pogodę? spytała.

Chłopak tylko podziękował i, chwiejąc się, odszedł bez słowa. Danuta z lekkim wzruszeniem ramion patrzyła za nim. Następnego ranka, budząc się w swoim pokoju, uśmiechnęła się promiennie. Pogoda dopisywała, słońce świeciło, a morze kusiło spokojną, lazurową toń. Całkiem inaczej niż wczoraj. Czuła, jakby morze chciało przeprosić ją za tamte fale.

Po śniadaniu wybrała się na plażę, rozłożyła koc i wystawiła twarz ku słońcu. Pod wieczór, zachęcona przyjemnym lenistwem, wybrała się do pobliskiego parku, gdzie zauważyła strzelnicę. Przypomniała sobie, że w liceum i na studiach nieźle strzelała, lecz pierwszy strzał oddała niecelnie. Drugi już trafił w punkt.

No widzisz, synu, tak się strzela! rozległ się nagle za nią głos dorosłego mężczyzny. Danuta odwróciła się ku jej zdumieniu przed nią stał nastolatek z wczoraj.

W oczach chłopaka błysnęło przerażenie rozpoznał Danutę. Ona jednak od razu zorientowała się, że ojciec nie ma pojęcia o wczorajszym zdarzeniu. Uśmiechnęła się lekko.

Może pokaże nam pani, jak się celnie strzela? zaproponował wysoki, sympatyczny mężczyzna. Bartek zupełnie nie potrafi, przyznam, i ja też nie mam czym się pochwalić dodał z szerokim uśmiechem.

Po zabawie w strzelnicy udali się wszyscy razem na lody, po czym wsiedli na diabelski młyn. Danuta sądziła, że zaraz dołączy do nich matka Bartka, lecz obaj zachowywali się tak, jakby nikogo się nie spodziewali.

Ojciec chłopaka, przedstawiający się jako Antoni, okazał się ciekawym rozmówcą. Z każdą godziną Danuta czuła, że coraz bardziej go lubi.

Danuta, długo już pani tu wypoczywa?

To mój pierwszy tydzień. Został mi jeszcze drugi.

Mieszkamy na co dzień w Toruniu. Pani też?

Zaskoczyło ich wszystkich, że mieszkają w tym samym mieście. Roześmiali się szczerze.

Cóż za przypadek! W Toruniu nigdy się nie spotkaliśmy, a tutaj, proszę Antoni uśmiechał się do Danuty coraz cieplej.

Bartek w rozmowie czuł się już swobodnie, chyba zrozumiał, że Danuta nie zamierza mówić ojcu o wczorajszym incydencie. Żegnali się późnym wieczorem Antoni i Bartek odprowadzili Danutę pod hotel i umówili się na następny dzień na plaży.

Danuta dotarła następnego dnia na plażę pierwsza. Znajomi się spóźniali czekała blisko godzinę.

Dzień dobry usłyszała znajomy głos. Przepraszamy, Danusiu, tłumaczył się Antoni, siadając obok. Proszę wierzyć, po prostu zaspałem, zapomnieliśmy nastawić budzika.

Tato, idę popływać rzucił Bartek i pobiegł do wody.

Danuta zawołała w popłochu:

Stój, przecież nie umiesz pływać!

Kto, ja? zdziwił się ojciec. Przecież bierze udział w zawodach pływackich w szkole!

Danuta niepewnie zamilkła. Może się pomyliła tamtego dnia Może tylko tak jej się wydawało.

W kolejnych dniach wszystko układało się jak w bajce. Spotykali się codziennie na plaży, rozstawali się późnymi wieczorami, jeździli na wycieczki. Danuta coraz częściej myślała, że chciałaby porozmawiać z Bartkiem sam na sam. Czuła, że coś go martwi. Już wiedziała, że Antoni i Bartek mieszkają w sąsiednim pensjonacie.

Okazja nadarzyła się niespodziewanie. Pewnego dnia na plażę przyszedł sam Bartek.

Dzień dobry. Tata dziś chory, gorączkuje opowiedział. Pozwolił mi pójść, powiedziałem, że zaopiekujesz się mną uśmiechnął się. Przepraszam, że tak zadecydowałem, ale nie chcę siedzieć sam w pokoju hotelowym.

Bartku, podaj numer do taty, zadzwonię do niego poprosiła. Chłopiec podyktował numer.

Dzień dobry, Antoniu. Słyszałam, że się pan rozchorował. Spokojnie, przypilnuję Bartka, przecież to rozumny chłopak. Odwiedzę pana popołudniu obiecała Danuta.

Wyszedłszy z wody, Bartek położył się obok na leżaku i po chwili stwierdził:

Wie pani, jest pani świetną kumpelą.

Skąd taki wniosek? uśmiechnęła się.

Dzięki, że wczoraj nie powiedziała pani tacie, co się stało. Naprawdę zniosło mnie z molo falą. Na chwilę spanikowałem.

Daj spokój odparła życzliwie Danuta. Po chwili dodała: A twoja mama? Dlaczego jesteście tu tylko we dwóch?

Bartek milczał chwilę, jakby zastanawiał się, czy mówić i z namysłem opowiedział jej dorosłym głosem swoją historię.

Antoni często wyjeżdżał służbowo; Bartek zostawał wtedy z mamą, Martą. Długo mieli opinię szczęśliwej rodziny. Ale okazało się, że to tylko pozory.

Pewnego dnia Antoni powiedział żonie:

Wysyłają mnie na szkolenie do Warszawy na trzy tygodnie! Po powrocie może awansuję szef coś wspominał.

Antoni odniósł wrażenie, że Marta wręcz się cieszy. Dwa dni po jego wyjeździe Marta powiedziała Bartkowi:

Synek, dziś wpadnie do nas kolega z pracy, Artur, ze swoją córką Magdą. Muszę popracować z nim nad projektem. Ty się zajmij jego córką, jest troszkę starsza od ciebie.

Magda okazała się rezolutną dziewczyną. Po krótkiej rozmowie w pokoju Bartka zaproponowała:

Chodźmy na spacer po parku, trzeba się trochę rozerwać.

Marta wręczyła Bartkowi dwieście złotych i uśmiechnęła się:

Oczywiście, idźcie się zabawić! Musisz postawić Magdzie lody.

Spacerowali kilka godzin. Z Magdą dobrze się rozmawiało, chociaż bywała złośliwa i Bartek był od niej wyższy. Tak minęły trzy tygodnie.

Tuż przed powrotem ojca Magda oznajmiła:

Słuchaj, dobrze, że twój ojciec wraca, bo strasznie mi się już znudziło odciągać cię z domu. Mam własne życie, a z twoim ojcem umówiłam się, że zatrzymam cię poza domem, gdy nasi rodzice „się bawią”. Moi już dawno rozwiedzeni, teraz tylko walczą o mieszkanie

Bartek poczuł się nieprzyjemnie. Nie wiedział, czy powinien wierzyć Magdzie. Jednak z każdym dniem widział, że mama traktuje ojca z dystansem. W końcu nie mógł już tego znieść postanowił wyznać prawdę ojcu. Akurat stał się świadkiem awantury między rodzicami.

Tak, zdradzam cię. I co zrobisz? rzuciła Marta.

Po prostu złożę pozew o rozwód odpowiedział Antoni. Bartek zostanie ze mną przecież ci nie zależy

Proszę bardzo odpowiedziała z chłodem Marta. Będę miała inną rodzinę.

Bartek przeczekał awanturę w swoim pokoju; słyszał jak mama mówiła ojcu, że już dawno spotyka się z Arturem za jego plecami i od jutra się wyprowadza.

W sobotę zwlekł się niechętnie z łóżka, wiedząc, że mama pakuje walizki, a ojciec udaje, że pracuje. W końcu usłyszał, jak drzwi za Martą zamknęły się mocno. Antoni, próbując wyjaśnić synowi sytuację, usłyszał tylko:

Tato, nie musisz mi niczego tłumaczyć. Wszystko wiem, chciałem sam ci powiedzieć. Kocham cię i nam będzie razem dobrze.

Synu, ty już jesteś dorosły odpowiedział ze wzruszeniem Antoni, głaszcząc chłopca po głowie. Jeśli chcesz, utrzymuj kontakt z mamą, ale pamiętaj, ona odeszła ode mnie, a ty zawsze możesz na mnie liczyć.

Na razie jednak Bartek nie chciał widywać matki. Razem z Danutą udali się po południu do Antoniego, po drodze kupili trochę świeżych owoców. Antoni był już znacznie pogodniejszy i obiecał, że już jutro pojawi się z nimi na plaży.

Trzy dni później Antoni i Bartek wracali do Torunia, Danuta zostawała jeszcze na dwa dni. Lato gasło. Na progu tego lata żegnali się, jednak Antoni obiecał odebrać Danutę z lotniska. Bartek śmiał się szeroko.

Danuta nie planowała niczego na siłę po prostu promieniała. Bez końca czytała serdeczne wiadomości od Antoniego, który wyznawał, że już za nią tęskni i bardzo czeka. Wkrótce Danuta przeprowadziła się do mieszkania Antoniego i Bartka. Wydawało się, że najbardziej z tego powodu cieszył się syn za ojca, za siebie i za Danutę.

Zrozumiała, że życie potrafi zaskakiwać nawet wtedy, gdy już przestajemy w nie wierzyć. Czasem warto pozwolić sobie na odrobinę nadziei; przecież szczęście może nas znaleźć właśnie wtedy, gdy zupełnie się go nie spodziewamy.