Nie ta panna młoda. Walerek był rozchwytywany w całym mieście. Nigdy nie musiał reklamować się w gazetach czy telewizji — jego nazwisko i numer telefonu krążyły z ust do ust, pocztą pantoflową. Prowadzenie koncertów? Bez problemu! Urodziny, chrzciny, wesela? Proszę bardzo! Raz nawet poprowadził zakończenie roku w przedszkolu, zyskując sympatię dzieci i ich mam. Zaczęło się niewinnie — kumplowi odwołał się wcześniej zamówiony wodzirej, więc Walerek złapał za mikrofon. W szkole grał w szkolnych przedstawieniach, chodził do studia teatralnego „Logos”, na uniwersytecie był gwiazdą „Juwenaliów” i kabaretu studenckiego. Spontaniczny występ okazał się sukcesem — już podczas wesela dwoje gości poprosiło go o prowadzenie ich własnych imprez. Po studiach zatrudnił się w jednym z krakowskich instytutów naukowych, zarabiając grosze. Dodatkowy zarobek przy prowadzeniu imprez szybko przebił kilkukrotnie pensję młodszego naukowca, więc po roku rzucił pracę, za odłożone pieniądze kupił sprzęt, założył własną działalność gospodarczą i został profesjonalnym wodzirejem. Zaczął też brać lekcje śpiewu — głos miał nienaganny! Niebawem był już śpiewającym wodzirejem, a nawet śpiewał regularnie jako solista w jednej z restauracji. Aż w końcu Walerkowi stuknęło trzydzieści lat, był niezły z niego przystojniak, miał już ustabilizowaną pozycję, znany jako świetny DJ, wokalista i konferansjer, rozkręcał każdą imprezę. Ożenić się nie spieszył — przecież chętnych nie brakowało, wystarczyło skinięcie palcem. Jednak przyjaciele już dawno byli po ślubach, dzieci rosły, i też zaczęło mu się marzyć spokojne domowe życie. Ale z kim tu się wiązać na poważnie? Dziewczyny, które lgnęły do niego, go interesowały tylko przelotnie. Pragnął mieć tę jedyną, na całe życie. — Trzeba się zapoznać z licealistką, wychować ją pod siebie, a jak skończy 18 lat — ożenić się. Ideał żony gotowy! Zaczął więc celowo przyjmować zlecenia na prowadzanie studniówek i bali maturalnych — wypatrując tej wyjątkowej. Ale współczesne dziewczyny go rozczarowywały, nie były takie, jakich szukał. Ale się nie zniechęcał i jak sam mówił: „polował, czekając na rzadką zwierzynę”. Wtem los postanowił sprawić mu psikusa. Nic nie zapowiadało katastrofy. Zadzwoniła pewna pani — znajomi polecili: — Potrzebny nam prowadzący na wesele. 17 czerwca jest pan wolny? Proszę się spotkać! Spotkali się. I wtedy — jak wspominał Walerek — po raz pierwszy w życiu poczuł: „ziemia usuwa mi się spod nóg”. Kobieta, przedstawiając się jako Ksenia, była zjawiskowa, nigdy nie widział takiej na żywo. Konkretna, rzeczowa, inteligentna. Miała może 25, góra 30 lat? Ale padło w rozmowie, że była harcerką, czyli musiała mieć co najmniej 40! Uzgodnili wszystko, podpisali umowę. Ksenia nie chciała podpisywać — — Wierzę panu, ma pan świetne rekomendacje! Ale Walerek zawsze nalegał na oficjalny kontrakt: — Do skarbówki muszę mieć papiery, kłopotów nie potrzebuję. W duchu myślał, że to „dowód rzeczowy”, by wierzyć, że to wszystko dzieje się naprawdę. Wtedy zadzwoniła jej komórka: — O, już przyjechał mój narzeczony. Podwieźć pana? Walerek podziękował, ale wyszedł ją odprowadzić. Tak zawsze robił, żeby ocenić parę. Tylko tu nie ciekawość, a zazdrość go popędzała. Myślał, że zobaczy zadbanego czterdziestolatka, tymczasem z auta wybiegł dużo młodszy, niż on sam chłopak: — Kseniu, wszystko gra? Ona tylko się uśmiechnęła. Siadła do samochodu, a narzeczony zwrócił się do Walerego: — Pan będzie prowadził nasze wesele? Bardzo się cieszę, Sławek mówił, że jest pan najlepszy! Przepraszam, jestem Robert, narzeczony. Walerkowi najchętniej ręce by opadły — albo by nastrzelał tym rękoma temu całemu Robertowi. Ale ograniczył się do uścisku dłoni: — Walery. Bardzo mi miło. Od tego dnia Walerkowi odechciało się jeść, spać, żyć. Szukał każdego pretekstu, by zadzwonić do Kseni, usłyszeć jej głos, zobaczyć się. Dzień ślubu się zbliżał, a on wariował. — A co ze swoją wyśnioną licealistką? — podpytywał kumpel. Ale Walerek tylko wzdychał: — Jakie tam licealistki! Ksenia to kobieta idealna, nikogo więcej nie chcę! — To powiedz jej o tym. — radził kolega, a Walerek reagował gwałtownym sprzeciwem. — Zwariowałeś? Przecież wychodzi za mąż, kocha go, po co ma jej się ładować ze swoimi uczuciami? Od czasu do czasu wpadł szeroko uśmiechnięty Robert: — Ksenia prosiła, żeby to przekazać… Walerek aż zgrzytał zębami z wściekłości, ledwo się powstrzymywał przed uszczypliwościami. Myślał nawet, żeby zrezygnować z prowadzenia tego wesela — trudno, niech tracę opinię! Ale wtedy już więcej nie zobaczy Kseni… Boleśnie kapitulował. Dwa dni przed ślubem Ksenia pojawiła się ponownie u Walerego, żeby „dopieścić scenariusz, by wszystko było perfekcyjne”. W biurze był remont, więc spotkali się w mieszkaniu Walerego. Rozmowa zeszła na tematy prywatne, było wesoło. W końcu wszystko ustalone, Walerek zaproponował lampkę szampana: — Za udane wesele. Ksenia z uśmiechem się zgodziła: — Czemu nie! Była jeszcze piękniejsza niż zwykle. Szampan dodał odwagi — w pewnym momencie ją pocałował. A ona… odwzajemniła pocałunek. Potem… świat wywrócił się do góry nogami. Rano Walerek ocknął się, przerażony. Może mu się tylko śniło? Ale poduszka pachniała jej perfumami. To jednak nie był sen! Zadzwonił do Kseni: — Cześć… Ona odebrała jakby nigdy nic: — Cześć! Jak się masz? Przepraszam, że zniknęłam bez słowa, tyle roboty, ślub jutro! — To ślub się odbędzie? — spytał cicho Walery. — Oczywiście! Czemu miałby się nie odbyć? Wszystko super! Czy wszystkie kobiety są takie cyniczne? I ona spokojnie stanie na ślubnym kobiercu po tej nocy? Walerek nie mógł wytrzymać. Zerwać wesele? Ale czy potrzebuje takiej zimnej dranie? W głębi duszy sam sobie uczciwie odpowiadał: potrzebuje. Jakiejkolwiek. Na drugi dzień zjawił się w restauracji wcześnie rano. Dekoratorki kończyły stroić salę, filuternie na niego zerkając. I wtedy… Nie uwierzył własnym oczom — podeszła do niego Ksenia. — Cześć. Zaraz po rejestracji uciekłam, tak bardzo chciałam cię zobaczyć! — uśmiechnęła się promiennie. — Co z tobą, Walery? — Nic nie pojmuję… To była rejestracja? A potem uciekłaś? — No tak, głupi ty mój. Po co miałabym jeździć z młodzieżą? Wolę pobyć z tobą. Nie cieszysz się? — Ale… z jaką młodzieżą? Przecież ty bierzesz ślub? Ksenia przez chwilę patrzyła na niego jak na wariata, po czym wybuchnęła śmiechem. Śmiech miała szczery, zaraźliwy. Walerkowi też wygięły się usta w uśmiechu. — No nie! To moja córka, Ksycha! Studiuje w Gdańsku, wczoraj dopiero przyjechała. — Przestała się śmiać i spojrzała poważnie. — Myślałeś, że ja wychodzę za mąż? I śpię z kimś innym na dwa dni przed ślubem? Ładnie mnie oceniasz! Dopiero wtedy Walerek zrozumiał. Ksenia nigdy nie mówiła „ja” czy „my”, zawsze „panna młoda, pan młody”. Robert zawsze zwracał się do niej per „Ksenia” na „pani”. Jak mógł tego nie zauważyć? Najważniejsze pytanie padło samo: — A ty? Jesteś wolna? Kiedy skinęła głową, natychmiast wybąkał: — Wyjdź za mnie! Proszę… Wesele odbyło się wyśmienicie, konferansjer przerósł samego siebie, goście byli zachwyceni. Młoda para podeszła podziękować: — Dziękujemy! Jeszcze nie wiemy, jak się odwdzięczyć za taki wieczór. — Ja już sama podziękuję, — podeszła Ksenia. — Idźcie, już limuzyna czeka, ja tu wszystkiego dopilnuję. Wieść, że Walerek żeni się z kobietą 9 lat starszą, szybko obiegła rodzinę. Początkowo wszyscy podchodzili z dystansem, ale kiedy zobaczyli pannę młodą, wszyscy zgodnie orzekli: — Jak tu się w taką nie zakochać? Co najciekawsze, Ksenia i jej córka Ksycha urodziły dzieci w odstępie zaledwie dwóch tygodni.

Obca narzeczona

Bartek to był taki gość, na którego wszyscy mieli chrapkę. Nigdy nie dawał żadnych ogłoszeń, czy to w lokalnych gazetach, czy w internecie, a jednak jego nazwisko i numer telefonu przekazywane były dosłownie pocztą pantoflową. Potrzeba prowadzącego na koncert? Nie ma sprawy. Chrzest, urodziny, wesele? Super! Nawet raz poprowadził bal przebierańców w przedszkolu dzieci go uwielbiały, a ich mamy to już w ogóle!

Wszystko zaczęło się banalnie. Najlepszy kumpel się żenił, a zamówiony wcześniej wodzirej nie dojechał, bo, jak się później okazało zabalował i słuch po nim zaginął. Nie było czasu szukać innego, więc Bartek chwycił za mikrofon.

Jeszcze w liceum grywał w kółku teatralnym, później kontynuował przygodę z aktorstwem w studenckim kabarecie na Uniwersytecie Warszawskim. Zadanie wyszło mu wtedy fenomenalnie, a już na tej samej sali bankietowej dostał dwie kolejne propozycje żeby poprowadził czyjeś wesele i czterdziestkę.

Po studiach zatrudnił się w Instytucie Naukowym w Warszawie, zarabiał grosze. Pierwsze zarobione w nowej branży złotówki totalnie mu się spodobały, łapał każde zlecenie, a satysfakcję miał nie tylko finansową. W ciągu roku zarabiał już na imprezach dziesięć razy więcej, niż jako asystent naukowy roznosiło go z radości.

Po roku Bartek podjął decyzję rzucił pracę w instytucie, kupił porządną aparaturę za oszczędności, założył działalność gospodarczą i oficjalnie został konferansjerem. Uczył się też śpiewu, bo głos miał świetny, a słuch jeszcze lepszy. Szybko stał się śpiewającym wodzirejem i trzy razy w tygodniu śpiewał w restauracji przy Nowym Świecie.

No, i masz! Trzydziestka stuknęła, Bartek przystojny, nie najgorzej sytuowany, w Warszawie znany jako fajny konferansjer, DJ i nie najgorszy piosenkarz. Kawaler, bo i po co się wiązać, skoro dziewczyny się do niego przylepiają? Do wyboru, do koloru! Jednak zaczęło mu czegoś brakować wszyscy kumple zakładali rodziny, dzieci się rodziły, a on coraz częściej myślał o własnym, spokojnym kącie i rodzinie. Sęk w tym, że nie miał z kim. Przygodne znajomości do niczego poważniejszego go nie ciągnęły, chciał jedną jedyną kobietę na wieczność.

Wiesz co śmiał się do kolegi trzeba sobie wychować żonę od małego! Szkołę skończy, potem osiemnastka i od razu ślub. Będzie ideał!

Zaczął nawet brać zlecenia na studniówki i połowinki, z nadzieją, że może tam wypatrzy jakąś wyjątkową nastolatkę. Ale dzisiejsze dziewczyny kompletnie go rozczarowały miały zupełnie inne priorytety niż on sobie wyobrażał. A Bartek, jak sam mówił, polował na białego kruka. I wtedy los postanowił sobie z niego zażartować.

Przez jakiś czas nie działo się nic nadzwyczajnego. Pewnego dnia zadzwoniła kobieta.

Dzień dobry, potrzebujemy prowadzącego na wesele. Czy 17 czerwca ma pan wolne? Super! Czy możemy się spotkać?

Spotkali się w kawiarni na Krakowskim Przedmieściu. Według Bartka, to wtedy pierwszy raz w życiu poczuł, co znaczy ziemia usunęła mi się spod nóg. Kobieta przedstawiła się jako Urszula. Piękna, inteligentna, opanowana, wiedziała czego chce przy tym niesamowicie ujmująca. Bartek z zachwytem patrzył na nią myśląc: nie dość, że śliczna, to jeszcze mądra!. Na oko dałby jej dwadzieścia pięć lat, może trochę więcej, ale kiedy zaczęli rozmawiać, wspomniała, że była harcerką w latach 80… czyli minimum czterdziestka!

Dogadali szczegóły, podpisali umowę, chociaż Urszula kręciła nosem:

Po co papiery? Zaufam panu, dostaliśmy o panu świetne opinie!

Bartek jednak zawsze z umową, bo potem łatwiej z urzędem skarbowym. A sam przyznał, że być może zamiast formalności, po prostu chciał mieć dowód, że Urszula nie jest snem.

W pewnym momencie zadzwonił jej telefon:

O, pan młody już na mnie czeka. Podrzucić pana gdzieś?

Bartek podziękował, ale odprowadził Urszulę do samochodu miał w zwyczaju obserwować parę młodą i wyczuć ich relację. Tym razem jednak kierowała nim zazdrość. Pan młody zaskoczył Bartka spodziewał się faceta koło czterdziestki, a tu z auta wyskoczył chłopak, młodszy od niego.

Ula, wszystko gra?

Jasne! odpowiedziała śmiejąc się.

Chłopak podszedł do Bartka:

Pan będzie wodzirejem na naszym weselu? Słyszałem, że pan jest najlepszy! Sławek dużo o panu opowiadał. Robert jestem, pan młody!

Najchętniej Bartek by wtedy obił temu Robertowi twarz, żeby zniknęło z niej to szczęście, ale wyciągnął rękę i odpowiedział:

Bartek. Miło mi poznać.

Od tego dnia przepadł. Cały czas szukał wymówki, żeby zadzwonić do Urszuli, usłyszeć jej głos, umówić się na spotkanie chociażby pod pretekstem wesela. Termin zbliżał się nieubłaganie, a Bartek był coraz bardziej rozbity. Kumpel, któremu się wyżalił, śmiał się złośliwie:

A co ze swoją koncepcją idealnej żony-licealistki?

Daj spokój, już o tym nie myślę. Urszula jest idealna i nikogo innego nie chcę.

No to jej to powiedz doradził kolega.

Żartujesz? Przecież ona wychodzi za mąż! Kocha go! Co miałabym u niej robić z takim zamętem w głowie?

Od czasu do czasu uśmiechnięty Robert wpadał do Bartka z jakąś wiadomością:

Urszula prosiła, żebym coś przekazał

Bartek w takich momentach aż kipiał ze złości.

Nawet chciał odmówić prowadzenia wesela, nie bacząc na reputację, byle nie oglądać Urszuli. Ale wiedząc, że wtedy już jej nigdy nie zobaczy, jednak się łamał.

Dwa dni przed weselem Urszula znów odwiedziła Bartka, żeby, jak sama powiedziała, wygładzić scenariusz i mieć wszystko dopięte na ostatni guzik. Biuro Bartka akurat przechodziło remont, więc spotkali się u niego w mieszkaniu, na Powiślu. Dużo żartowali, śmiali się, poruszali przeróżne tematy, byli w świetnym nastroju. W końcu, kiedy już dokończyli plany, Bartek zaproponował lampkę szampana:

Za idealne wesele!

Czemu nie! odpowiedziała wesoło Urszula.

Szampan dodał odwagi, a Urszula była piękniejsza niż zwykle. Bartek ją pocałował. I ku swojemu zaskoczeniu ona odwzajemniła pocałunek. Dalej już wszystko potoczyło się samo…

Bartek obudził się następnego ranka. Leżał na łóżku, rozejrzał się. Czy to wszystko mu się przyśniło, czy naprawdę przeżył najlepszą noc życia? Uchylił poduszkę była na niej jej delikatna woń perfum. Czyli jednak naprawdę

Cały w rozterkach zadzwonił do Urszuli:

Cześć

Cześć! Jak się czujesz? Przepraszam, ale musiałam się wymknąć wiesz jak to jest, masa spraw na głowie, jutro wesele!

Czyli wesele się odbędzie? zapytał przytłumionym głosem.

No jasne! Czemu miałoby się nie odbyć? Wszystko gra!

I nagle Bartek poczuł się jak dziecko we mgle. Czy każda kobieta jest aż tak cyniczna? Jak ona spojrzy panu młodemu w oczy? Skręcał się z bezsilności.

Na drugi dzień zjawił się w restauracji wcześniej. Dziewczyny dekoratorki kończyły już stroić salę i uśmiechały się do niego ukradkiem. I wtedy zobaczył Urszulę.

Cześć. Zaraz po ślubie cywilnym uciekłam, bo chciałam cię zobaczyć powiedziała rozpromieniona.

Czekaj… czyli byłaś na rejestracji małżeństwa, a potem uciekłaś?

No tak, przecież z młodymi nie będę jeździć po mieście, wolę być z tobą. Chyba się nie gniewasz?

Z którymi młodymi? To nie ty wychodzisz za mąż?

Urszula przez chwilę patrzyła na niego zdziwiona, a potem wybuchła takim szczerym śmiechem, że Bartek nie mógł się nie uśmiechnąć.

Oczywiście, że nie! To moja córka, Kasia! Studiuje w Gdańsku i właśnie przyleciała na własny ślub powiedziała w końcu poważniej. A ty co, naprawdę myślałeś, że to ja wychodzę za mąż?

I dwa dni przed ślubem spałabym z innym? Miłe masz o mnie zdanie!

Wtedy Bartek zrozumiał, że Urszula ani razu nie powiedziała ja, zawsze mówiła młodzi lub narzeczeni. Robert też zawsze mówił do niej przez pani, nigdy Ula. Ale gapa z niego, że nie zauważył wcześniej!

I wreszcie zebrał się na odwagę:

A ty? Jesteś wolna? zapytał trochę nieśmiało. Gdy skinęła głową, wypalił: Wyjdź za mnie! Proszę

Wesele było genialne, Bartek dał z siebie wszystko jako prowadzący, a goście byli zachwyceni.

Kasia i Robert podeszli się pożegnać:

Bardzo dziękujemy! Niesamowity wieczór!

Ja już panu podziękuję osobiście wtrąciła się z uśmiechem Urszula. Idźcie już, wasza limuzyna czeka, a ja przypilnuję wszystkiego do końca.

Wieść, że Bartek żeni się z kobietą o dziewięć lat starszą, szybko rozniosła się po rodzinie. Najpierw wszyscy byli ostrożni, ale gdy poznali Urszulę, zgodnie stwierdzili:

W takiej nie da się nie zakochać!

Urszula i Kasia urodziły swoje dzieci w odstępie dwóch tygodni.