Powrót Julii do rodzinnego domu na święta: wzruszające spotkanie, niespodziewani goście i propozycja małżeństwa od ukochanego przy rodzinnym stole w magiczną, zimową noc

Julia wysiada właśnie z autobusu, taszcząc ciężkie torby do swojego rodzinnego domu w małej podwarszawskiej miejscowości. Jestem już! woła, otwierając drzwi. Julia, córeczko! wszyscy biegną jej naprzeciw. Czuliśmy, że wrócisz dzisiaj! Wieczorem, gdy cała rodzina siedzi razem przy dużym stole, ktoś puka do drzwi. Pewnie sąsiedzi przyszli na chwilę mama wzrusza ramionami i idzie otworzyć. Wróciła nie sama, a z gośćmi. Julia zerka na nowo przybyłych i przeciera oczy ze zdumienia.

Julia siedzi cicho przy oknie autobusu, który oddala ją od znajomych stron. Na kolanach trzyma dużą, kraciastą torbę, którą mocno obejmuje. Wzięła tylko najpotrzebniejsze rzeczy, a torba i tak okazała się pokaźna, zwłaszcza że babcia upchnęła na wierzchu cały worek jeszcze ciepłych drożdżówek ich zapach rozchodził się po całym autobusie, robiąc wszystkim apetyt.

Nie mogąc się powstrzymać, Julia otwiera torbę i wyciąga dwa złociste, wypieczone rogale.

Chciałbyś? zagaduje chłopaka, który pewnie wsiadł na wcześniejszym przystanku. Sam z siebie ustąpił Julii miejsce przy oknie, czym od razu zdobył jej sympatię.

Jasne! zgadza się z uśmiechem, nie kryjąc zainteresowania.

Jestem Julia przedstawia się.

A ja Szymon! Studiować jedziesz?

Tak, tu nie ma żadnego technikum ani uczelni. Tylko kurs na operatora maszyn, a co ze mnie za traktorzystka.

Ja też na studia! wzdycha Szymon. Ale życie na wsi lubię.

Do miasta mają cztery godziny drogi. W tym czasie rozmawiają, śmieją się, szybko się zaprzyjaźniają. Tuż przed opuszczeniem autobusu wymieniają się numerami telefonów i ruszają do swoich nowych miejsc.

***

Czas nauki i egzaminy minęły szybko. Julia i Szymon dostali się do wymarzonych uczelni i są szczęśliwi. Stresy, niepewności i egzaminacyjny dreszcz już za nimi. Przyszłość jawi się wielka i pełna nadziei.

Julia, hej! pewnego dnia dzwoni do niej Szymon. A może byśmy uczcili nasze studia w jakiejś kawiarni?

Julia się cieszy. Po pierwsze, Szymon jej się podoba z nim wszystko jest proste, radosne, swojskie, bez wywyższania się czy udawania, jak to bywa u niektórych.

Spotykają się w centrum Warszawy w kawiarni o wdzięcznej nazwie Hipopotam. Siedzą przy oknie, patrząc na tramwaje sunące przez miasto i słuchają gwaru przewodników oprowadzających grupy wycieczkowe.

Ciekawe, skąd nazwa Hipopotam? zastanawia się Julia.

Szymon śmieje się: Pewnie dlatego, że jak tu często siadasz i próbujesz tych wszystkich ciast, to potem nie możesz się zmieścić w drzwi!

Chyba masz rację! śmieje się Julia, zajadając sernik z malinami.

Kawiarnia Hipopotam szybko staje się ich ulubionym miejscem spotkań zaczynają sobie mówić: Spotkajmy się w naszym miejscu.

Tamtego wieczoru całują się po raz pierwszy. Julia nigdy nie zapomni tego pocałunku czułego i jednocześnie prawdziwego.

Mijają miesiące, spotykają się regularnie, Julia czuje, że Szymon jest jej najbliższym człowiekiem poza rodziną. To inne uczucie niż do rodziców ale równie mocne.

Julia, a może zamieszkasz ze mną? proponuje Szymon na trzecim roku. A latem weźmiemy ślub!

Ty mi tak oświadczasz się? żartuje Julia.

Można i tak powiedzieć!

Muszę więc zapytać, jak w tym filmie: Nie boisz się, że będę ci ciągle migać przed oczami? śmieje się Julia.

Migaj, ile wlezie! Szymon obraca ją w tańcu na chodniku.

Wraca do wynajmowanego mieszkania, gdzie mieszka z dwiema dziewczynami, cała szczęśliwa.

Julia, coś ty taka dziś rozpromieniona? Pełno w tobie radości! Opowiadaj! pyta Weronika.

Dziewczyny! śmieje się Julia, obracając się w pokoju. Chyba niedługo się wyprowadzam do Szymona!

Czyli zaprosisz nas na wesele? cieszy się Monika.

Ślub planujemy latem. Na razie chcemy razem mieszkać!

Julia, nie rób tego! Do lata daleko, wszystko może się wydarzyć! Po co wam to? zauważa Weronika.

Julia odpowiada śmiechem: Weroniko, nie dramatyzuj. Wszyscy tak żyją!

Widzisz, ja nie akceptuję takich wolnych związków. Mama prawniczka już wiem, jak takie historie się kończą… Weronika się uraża.

Oj, Weroniko, nie złość się przeprasza Julia.

***

Julia uważa, że w tych komentarzach o cywilnych związkach jest dużo przesady, że pieczątka w dowodzie to nie wszystko, a jej uczucie do Szymona to prawdziwy skarb. Jednak słowa koleżanek zostają jej w głowie, odwleka przeprowadzkę.

Szymon także przestaje naciskać.

W grudniowy wieczór dziewczyny spacerują po Warszawie. Śnieg biały, miejski blask, świąteczne dekoracje nastrój świetny, choć zimno, aż marzną palce. Akurat znajdują się obok Hipopotama.

Wejdźmy! Szymon i ja lubimy tu siedzieć! proponuje Julia.

Tak, tylko… chyba Szymon tam właśnie siedzi zauważa Monika, wskazując.

Julia spojrzała Szymon, jak zwykle, przy oknie, naprzeciw niego młoda blondynka, kilka lat młodsza. Rozmawiają, żartują, śmieją się.

Julia milknie.

Chyba wrócę do domu mówi cicho.

Zostań, pójdziemy z tobą wołają Weronika i Monika.

W mieszkaniu zapewniają Julię, że nie warto się zamartwiać, to pewnie jakieś nieporozumienie. Ale Julia pamięta spojrzenie, uśmiech Szymona w ich kawiarni, przy ich stoliku…

To jak zdrada… myśli.

Nie odbiera telefonów od Szymona, unika go, prosi, by koleżanki chroniły jej obecność.

Któregoś dnia, spotkawszy ją na uczelni, Szymon łapie ją za rękę: Julia, co się dzieje? Masz kogoś?

Julia aż otwiera oczy ze zdumienia:

Ty śmiesz pytać, czy mam kogoś? Świetnie! Umiesz przenieść winę! Zostaw mnie, spóźnię się na egzamin.

Wyrwała rękę i zniknęła za drzwiami uczelni. Szymon, kompletnie skonfundowany, wraca do siebie.

***

Julia, po zaliczonej sesji, wyjeżdża na święta Bożego Narodzenia do domu. Wydaje się jej, że pod dachem rodziców łatwiej przeżyje żal.

I faktycznie wszystko wydaje się lepsze, kiedy wysiada na przystanku w rodzinnej miejscowości.

Wirujący śnieg osiada na policzkach, pod nogami skrzypi, drzewa błyszczą w słońcu. Kominy domów puszczają dym w powietrze Julia czuje, jak bardzo tęskniła.

Z uśmiechem bierze torbę z prezentami dla mamy, taty i babci i idzie do domu. Wchodząc, widzi swoją choinkę przy płocie jakby większa i piękniejsza niż kiedyś, ozdobiona jak za czasów dzieciństwa.

Wesołych Świąt! mówi, wchodząc do środka.

Julia, córeczko! wszyscy rzucają się jej w ramiona.

To dzień pełen radości. Szkoda tylko, że zimowe dni są tak krótkie.

Ale to nic, zaraz zapalimy światełka na choince pociesza tata.

Wieczorem, gdy siedzą przy stole, ktoś puka do drzwi.

Mama wzrusza ramionami: Sąsiedzi pewnie i idzie otworzyć.

Wchodzi nie sama a z Mikołajem i jego pomocnicą.

Szymon? Julia patrzy z niedowierzaniem na Mikołaja i dziewczynę tę samą, którą widziała z nim w kawiarni. Jak mnie znalazłeś? Co to wszystko znaczy?

Szymon rozpromienia się, jego śmiech rozbrzmiewa jak zawsze.

Twoje koleżanki powiedziały mi, gdzie Cię szukać. A chciałbym Ci przedstawić moją młodszą siostrę, Elżbietę!

Siostrę? pyta Julia.

Tak! potwierdza Elżbieta. Spojrzyj, jesteśmy podobni.

Julia czuje ulgę kamień spada jej z serca. Tyle czasu wyobrażałam sobie, martwiłam się, zamiast po prostu zapytać! karci się w myślach.

Szymon kontynuuje: W obecności Twoich bliskich i mojej rodziny, proszę Cię, Julia, abyś została moją żoną! Wyjmuje małe pudełko z pierścionkiem i podaje Julii.

Oczywiście! Zgadzam się! Julia rzuca mu się na szyję. To będą najwspanialsze święta mojego życia!

Będzie jeszcze wiele magicznych świąt, Julia. Bylebyśmy każdy problem rozmawiali od razu! dodaje Szymon.

Zgoda! uśmiecha się Julia, a ich Nowy Rok nabiera nowego sensu.