Niedzielny tata. Opowieść Gdzie jest moja córka? — powtórzyła Olesia, czując, jak szczęka jej drży, nie wiadomo od strachu, czy od zimna.

Niedzielny tata. Dziennik.

Gdzie jest moja córka? powtarzałem sobie w głowie, czując jak szczękają mi zęby nie wiem, czy z zimna, czy ze strachu.

Zostawiłem Zosię na urodzinach w pokoju zabaw w wielkiej galerii handlowej. Rodziców solenizantki znałem tylko z widzenia, ale zostawiłem dziecko bez obaw nie pierwszy raz uczestniczyła w takim przyjęciu dla dzieci, to przecież normalna sprawa. Tylko dziś się spóźniłem autobus nie mógł przyjechać i czekałem długo. Galeria stała w nieco dziwnym miejscu, wszyscy przyjeżdżali tam samochodami, lecz ja auta nie mam. Więc odprowadziłem Zosię autobusem, wróciłem do domu musiałem przeprowadzić umówione korki, nie mogłem odwołać, potem biegiem z powrotem za nią. Spóźniłem się ledwie piętnaście minut biegłem przez oblodzony parking jak szalony, aż mi dech zapierało. Teraz mama solenizantki, niska dziewczyna z okrągłymi niebieskimi oczami, patrzyła na mnie ze zdziwieniem i powtarzała:

Przecież odebrał ją tata.

Ale Zosia przecież nie ma taty. No, oczywiście, biologicznie gdzieś jest, ale nigdy własnego dziecka nie widział.

Z Anetą poznałem się przypadkiem spacerowałem z przyjaciółką po nadwiślańskich bulwarach, ona skręciła nogę, a chłopaki zaoferowali pomoc. Jak w starych filmach nakłamali, że studiują na Uniwersytecie Warszawskim, że jedna z nas jest córką generała, druga profesora. Po co to zrobili? Młodzi byli, głupi. Gdy okazało się, że jestem w ciąży, a Tomasz dowiedział się, że naprawdę jestem studentką pedagogiki, a mój ojciec jest kierowcą autobusu, wcisnął pieniądze na rozwiazanie problemu” i zniknął.

Aborcji nie zrobiłam nie żałowałam ani razu. Zosia stała się moją partnerką, poważną i rozsądną jak na pięciolatkę, zawsze mogłam na nią liczyć. Gdy uczyłam dzieci, ona bawiła się cicho lalkami, potem razem szłyśmy do kuchni, gotowałyśmy zupę mleczną lub jajko w koszulce, piłyśmy herbatę z ciastkami posmarowanymi masłem. Wielkich pieniędzy nie było, wszystko szło na czynsz ale nie narzekałyśmy ani ja, ani Zosia.

Jak mogliście oddać moją córkę komuś obcemu?!

Głos mi drżał, a w oczach stanęły łzy.

Ale to nie był obcy oburzała się niebieskooka kobieta. Przecież to jej tata!

Mogłam jej powiedzieć, że żadnego taty nie ma, ale nie miało to sensu. Trzeba było biec do ochrony, zerknąć na nagrania kamer…

Kiedy to było?

Około dziesięciu minut temu…

Odwróciłem się i rzuciłem biegiem. Ileż razy tłumaczyłem Zosi nie odchodź z obcymi! Ze strachu nogi miałem jak z waty, głowa kręciła się, kilka razy wpadłem na ludzi w tłumie, ale nawet nie zdążyłem ich przeprosić, bo biegłem dalej. Instynkt kazał mi krzyczeć:

Zosiu! Zosiaaa!

Na food courcie panował tłok i hałas, prawie nikt nie zwracał uwagi na moje krzyki, tylko kilka osób odwróciło się w moją stronę. Łapałem powietrze i myślałem, gdzie najpierw iść? Może on jej jeszcze nie wyprowadził, może…

Tato!

Przez chwilę nie dowierzałem. Moja córka, rozpięta kurteczka, buzia wysmarowana lodami, biegła do mnie, ile tylko sił w nogach. Uściskałem ją tak mocno, jakby została mi tylko ona w świecie, a jeśli ją puszczę, upadnę na podłogę (a może rzeczywiście tak by było). Rozejrzałem się po sali i spojrzałem w oczy mężczyzny. Schludny, krótko ostrzyżony, w śmiesznym swetrze ze śnieżynką i lodem w dłoni. Widząc moje spojrzenie, zrozumiał chyba, czego zaraz się dowie, bo zaczął chaotycznie tłumaczyć:

Przepraszam, to moja wina! Powinienem poczekać przy wejściu, ale bardzo chciałem ukrócić te dzieciaki! No bo one się z niej nabijały! Mówili, że nie ma taty, że ją nikt nie odbierze, bo jest brzydka! Więc podszedłem i powiedziałem: Zosiu, zanim mama przyjedzie, chodź na lody. Przepraszam, nie sądziłem, że tak się wystraszycie…

Trząsłem się. Nie zamierzałem wierzyć nieznajomemu. Ale czy rzeczywiście Zosię przezywali? Spojrzałem jej w oczy, a ona natychmiast zrozumiała moje pytanie, pociągnęła nosem, uniosła brodę.

A co tam! Teraz też mam tatę!

Mężczyzna rozłożył ręce, ja dalej nie mogłem wydusić słowa.

No chodźmy w końcu wyszeptałem. Późno już, autobus zaraz odjedzie.

Zaczekajcie! zrobił krok do przodu, niepewnie machnął ręką. Może was podwiozę? Skoro tak wyszło… Nie myślcie sobie, nie jestem wariatem! Nazywam się Artur. Jestem w porządku! Tam siedzi moja mama, może potwierdzić!

Wskazał kobietę w fioletowych lokach, pochyloną nad książką.

Jak wam wygodnie, podejdźmy do niej ona mnie poleci jak najlepszego!

Pewnie mruknąłem gniewnie, choć miałem ochotę go potraktować siarczystym klapsem. Dziękuję, damy sobie radę!

Tato… Zosia pociągnęła za rękaw. Niech wszyscy widzą, że tata nas odprowadza!

Przy pokoju zabaw stały jeszcze solenizantka z mamą i inna dziewczynka, imienia nawet nie pamiętam. W oczach córki była taka prośba, a ja sam byłem zbyt roztrzęsiony, by iść po lodzie z nią piechotą. Zdecydowałem…

Dobrze powiedziałem krótko.

Super! Tylko uprzedzę mamę!

Maminsynek” pomyślałem z przekąsem. W tym momencie fioletowowłosa pani pomachała do mnie, a ja szybko się odwróciłem. Jakie to wszystko było głupie!

Po drodze starałem się nie patrzeć na Artura, ale nie mogłem nie zauważyć, jak delikatny był wobec Zosi. Ona śpiewała jak skowronek nigdy jej nie widziałem tak szczęśliwej. Ale kiedy zatrzymaliśmy się pod domem, nagle spoważniała.

Już nigdy się nie zobaczymy? zapytała cicho Artura, zerkając na mnie.

Poczułem jego wzrok pytał o zgodę. Chciałem już powiedzieć nie”, ale widząc jej smutną twarzyczkę, nie mogłem. Spojrzałem na Artura, skinąłem głową.

Jeśli mama pozwoli, możemy w weekend iść do kina na bajkę. Byłaś już kiedyś w kinie?

Naprawdę? Nie, nie byłam! Mamo, mogę iść z tatą do kina?

Zrobiło mi się niezręcznie, więc sam zacząłem trajkotać.

Dobrze, Zosia, pozwolę na dwa warunki. Po pierwsze musisz zrozumieć, że mówić do obcego tato” nie wypada, mów wujek Artur”, dobrze? Po drugie na bajkę pójdę z wami, bo pamiętasz, co ci mówiłem? Nie wolno chodzić nigdzie z nieznajomymi, nawet jeśli wydają się mili!

Ja jej to też mówiłem! dorzucił Artur. O tym, że nie wolno chodzić z obcymi.

Więc mogę iść?

Powiedziałem już tak.

Hurra!!!

Rozumiałem, że powinienem szybko skończyć tę farsę, ale nie mogłem. Miałem tylko Zosię na świecie. Jak dobrze by było z kimś się poradzić… Na przykład z mamą. Pamiętam ją słabo zginęła, gdy byłem pięciolatkiem, tak jak teraz moja córka. Chłopiec wpadł do przerębla, nikt nie odważył się wejść, a ona weszła. Chłopca uratowała, sama zachorowała. W tydzień zmarła miała cukrzycę, problemy ze zdrowiem od lat. I Zosia też ma cukrzycę, przez co wiecznie się zamartwiam przecież to ja przekazałem jej te geny.

Do następnego weekendu miałem mnóstwo przemyśleń. Okazało się, że martwiłem się niepotrzebnie wszystko rozwinęło się zupełnie inaczej, bo do kina Artur przyszedł z własną mamą.

By nikt nie pomyślał, że jestem dziwakiem, niech mama świeci przykładem zaśmiał się.

Tyś właśnie dziwak rzuciła jego mama z takim uśmiechem, że od razu widać, jak bardzo go kocha.

Oczywiście, gdy Artur szedł po popcorn z Zosią, jego mama naprawdę go zareklamowała.

Możesz mówić mi po imieniu, dobrze? On też dorastał bez ojca. Cztery razy byłam mężatką, ostatni mąż ideał! Artur całkiem do niego podobny. Tylko los okrutny nie zdążył potrzymać syna na rękach. Zmarł nagle na serce. Rodziłam przedwcześnie, nie wiem, jak dałam radę. Pierwsi mężowie pomagali Dlaczego dziwnie patrzysz? Z pierwszym do dziś utrzymuję kontakt, drugi był nie po naszej stronie, a trzeci za bardzo kochał kobiety. Starali się zastąpić Arturowi ojca, ale ojciec to ojciec. Dlatego tak przejął się Zosią jego też w szkole wyśmiewali. Ile ja się nabiegałam do wychowawców! Bez skutku! Na siłę udowadniał, że jest mężczyzną, raz omal nie zginął

Ciekawe z niej była kobieta. Nie wysoka, szczupła, fioletowe włosy, kostium od Chanel i Doncovą w ręku. Polubiłem ją od razu.

Uwierz mi, Artur nic złego nie zamierza, on po prostu ma złote serce mrugnęła do mnie. I widzę, że Tobie też się spodobał.

Zrumieniłem się. Jeszcze tego brakowało! Czułem, że nie powinienem tego zaczynać, ale tak żal mi było Zosi

Po filmie wyciągnąłem pieniądze za bilety, lecz Artur potrząsnął głową.

Jak zabieram dziewczyny do kina, to płacę sam!

Tego też nie lubiłem zawsze płaciłem za siebie, od nikogo nie zależałem. A że mu się spodobałem? Głupota.

Gdy nas odwoził do domu, Zosia spytała:

Tato, gdzie pójdziemy następnym razem?

Zosiu! napomniałem ją.

Zosia wesoło zakryła buzię dłońmi.

Myślę, że moglibyśmy odwiedzić Muzeum Zoologiczne. Co ty na to?

Super! Mamo, idziemy?

Idźcie beze mnie powiedziałem szorstko. Weźcie panią Helenę, wspominała, że uwielbia motyle.

Pierwszy wysiadłem z auta. Chciałem szybko zakończyć tę dziwną sytuację. Usłyszałem jeszcze, jak Artur mówi do Zosi:

Gdy mama nie słyszy, możesz mówić tata.

Tak Zosia zyskała niedzielnego tatę. Czasem chodziłem z nimi, czasem puszczałem Zosię samą, jeśli dołączała Helena nigdy nie przestałem traktować Artura jako obcego, choć Zosia za każdym razem opowiadała zachwycona, jak fajny jest i ile rzeczy z nim razem robią. Trudno nie ulec takim emocjom, ale nie pozwalałem im rosnąć. Przecież w życiu nie bywa tak łatwo: książę na białym koniu nie podjeżdża pod dom. Jeszcze jego matka nieustannie wychwalała syna sam zacząłem się zastanawiać, co z nim nie tak? Czy taka kobieta swatałaby syna zwykłej kobiecie?

Serce powoli miękło. Artur był bardzo delikatny czekoladki zostawiał mi na półce przy drzwiach, zawsze pytał o zgodę, zanim zaprosił Zosię gdzieś, próbował łapać mój wzrok w samochodzie. Najbardziej polubiłem Helenę była świetną rozmówczynią! Gdyby Artur nie był jej synem, z nią bym się poradził.

Któregoś dnia zadzwonił. Chciał mówić o kinie. Zosia podbiegła, szepnęła:

To Artur?

I usiadła obok.

Tak, Zosia chętnie pójdzie odpowiedziałem automatycznie.

Zaczekajcie Zapraszam Zosię, ale też Ciebie. Żebyśmy poszli razem. Ty i ja.

W tle zamek Heleny.

No, wreszcie!

Mamo, przestań podsłuchiwać! Ojej, przepraszam! Tylko ona zawsze słucha.

Zosia zapytała szeptem:

On prosił cię na film?

Zaśmiałem się.

Ty też lubisz podsłuchiwać. Słuchaj Artur… Ja…

Tylko nie mów „nie”! Proszę! Jedna szansa, będę księciem na białym koniu!

O oczach powiedz, Artur, o oczach nie odpuszczała Helena. Oczy jak jej mama

Nagle poczułem zimno. O co jej chodzi?

Artur pokłócił się z matką, potem powiedział:

Muszę wyjaśnić, Olesiu. Przyjadę, dobrze?

Wyjaśnienia rzeczywiście były mi potrzebne… Szedłem z kąta w kąt, aż przyjechał, a Zosia jakby wyczuła, usiadła rysować.

Powinienem był powiedzieć od razu zaczął Artur. Chciałem, ale za bardzo mi się spodobałaś. Nie chciałem, żebyś myślała, że to przez mamę. Twoją mamę. I bałem się, że mnie znienawidzisz. Przecież zginęła przez mnie

Mówił chaotycznie, skakał z wątku na wątek, patrzył błagalnie. A ja trząsłem się, jak gdy wyobraziłem sobie, że Zosia zniknęła.

Wybaczysz mi?

Nie powiedziałem ani słowa, tylko wydusiłem:

Muszę pomyśleć.

Mamo, no wybacz tacie

Artur spojrzał prosząco, przypominając o zasadach. Powtórzyłem:

Potrzebuję czasu. Muszę przemyśleć.

Chciałem zadać milion pytań, ale nie umiałem. Za to potem zadzwoniła Helena od niej dowiedziałem się wszystkiego.

On nie wiedział, że twoja mama nie żyje chroniłam go jako dziecko. Potem przypadkiem mu powiedziałam i Artur postanowił was odnaleźć. Chciał się z Tobą skontaktować, zaproponować pomoc, ale najpierw wyszła sytuacja z Zosią, potem ty On zakochał się od pierwszego wejrzenia! Bał się, że źle zrozumiesz. Nie obwiniaj go chciał udowodnić chłopakom, że jest mężczyzną, choć nie miał ojca. Wszyscy bali się wejść na lód, a on wszedł i…

Heleny nie dało się złościć, broniła syna nawet w najgorszych sprawach. A Zosia przekonywała mnie coraz mocniej:

Mamo, przecież on jest dobry! I kocha ciebie, sam mi powiedział! Naprawdę może zostać moim tatą, prawdziwym, rozumiesz?

Rozumiałem. Ale… czy to było właściwe?

Minął prawie miesiąc, nie mogłem z nim porozmawiać. Nie odbierałem telefonów, nie czytałem wiadomości. Im dłużej zwlekałem, tym bardziej tęskniłem. Ale to stawało się coraz trudniejsze.

Zosia obudziła mnie w nocy płakała, narzekała, że boli ją brzuszek. Już wieczorem narzekała, myślałem, że to przez kwaśny kefir. Teraz była rozpalona nawet termometr był zbędny.

Trzęsącymi rękami zadzwoniłem po pogotowie, potem nie wiem dlaczego po Artura.

Przyjechał razem z karetką. W domowych spodniach, rozczochrany. Pojechał z nami do szpitala, uspokajał i powtarzał, że wszystko będzie dobrze, sam drżącym głosem.

Zapalenie otrzewnej to będzie dobrze, zobaczysz! Wszystko się uda, na pewno!

Sam złapałem go za rękę nie wiem, czy żeby go uspokoić, czy siebie. W poczekalni było zimno, nie wzięliśmy cieplejszych rzeczy. Siedzieliśmy tak blisko siebie, ogrzewając się nawzajem.

Pierwszy rzucił się do lekarza, wypytywał o operację. Ja siedziałem jak sparaliżowany. Jeśli coś stanie się Zosi, nie przeżyję…

Ale wszystko skończyło się dobrze. Lekarze wykonali swoją pracę doskonale, a Zosia była dzielna walczyła o życie, chociaż sytuacja była krytyczna.

Jakby dobry anioł ją chronił powiedział lekarz. Szepnąłem: dziękuję, mamo!

Artur długo dziękował lekarzowi, a ten kazał nam odpocząć do Zosi i tak nie można było wejść, była na intensywnej terapii.

Podwiózł mnie pod klatkę, oczekiwałem, że poprosi o wejście, ale milczał. Powiedziałem więc:

Świta. Ja zrobię ci kawę. Chcesz wejść?

I zrozumiałem, że naprawdę chcę, aby wszedł. I żeby już został. Na zawsze.

Zosia zdrowiała niespodziewanie szybko wszyscy lekarze i pielęgniarki to zauważyli.

Bo mam mamę i tatę odpowiadała każdemu.

Nikt poza mną i Arturem nie rozumiał, dlaczego taka jest szczęśliwa.

Dziś wiem jedno. W życiu czasem wydarza się coś niezwykłego, gdy najmniej się tego spodziewasz. Najważniejsze jednak nie zamykać się na czyjąś dobroć bo miłość może znaleźć nas w najbardziej zaskakujący sposób.