List do Świętego Mikołaja – Opowieść o zagubionym liście, dziecięcych marzeniach i wielkiej magii ludzkiej dobroci w zimowej Warszawie

List

Piotr szedł z pracy, śnieg przyjemnie skrzypiał pod butami, a on, nie wiedzieć czemu, wracał myślami do czasów dzieciństwa. Zjeżdżanie na tornistrze z górki, bitwy na śnieżki, lizanie sopli to były złote lata…

Nagle usłyszał płacz dziecka. Rozejrzał się i zauważył na ławce chłopca w brązowym płaszczu i szarej czapce. Chłopiec płakał tak głośno, że aż całą twarz miał mokrą od łez.

Piotr podszedł do niego.

Chłopcze, zgubiłeś się? Czemu płaczesz?

Zgubiłem list… Niosłem w kieszeni, a potem patrzę i nie ma go, zaszlochał znowu.

No już, nie płacz, pomogę ci poszukać. A jaki to list? Mama kazała wysłać na pocztę?

Sam napisałem. Do Świętego Mikołaja Mama nie wie

Oj, niedobrze Ale spokojnie, napiszesz jeszcze raz

Ale on już nie zdąży do niego dojść

Słuchaj, idź szybko do domu, już ciemno się robi, a ja poszukam twojego listu. Zgoda?

Dobrze Ale na pewno pan wyśle, jak pan znajdzie?

Na pewno! Obiecuję. Wiem, że Święty Mikołaj zna wszystkie dziecięce życzenia. Nawet jak nie znajdę, to i tak przyniesie ci coś…

Chłopiec otarł twarz rękawem płaszcza i pobiegł.

Biedak, tyle serca włożył, a tu taka klapa…

Piotr uśmiechnął się, przypominając sobie, jak dawniej znajdował prezenty pod choinką i wierzył, że to Mikołaj spełnił jego życzenia. To było dawno temu…

Niedługo jego synek też zacznie pisać listy do Mikołaja, ale póki co ma dopiero cztery lata i jeszcze nie potrafi…

Piotr ruszył dalej, patrząc pod nogi, ale niczego nie zauważył. Szkoda tego chłopca, pewnie na coś bardzo liczył

Nagle dojrzał róg koperty wystający ze śniegu. Ostrożnie wyciągnął ją za róg. Tak, to ona!

Papier był wilgotny, Piotr delikatnie schował list do torby, żeby go nie porwać.

W domu żona Wioletta szykowała kolację, a synek Marek bawił się samochodzikami. Piotr kochał swoją rodzinę, z radością wracał do przytulnego mieszkania.

Wioletto, wyobraź sobie, idę dzisiaj ulicą, a na ławce chłopak jakieś osiem lat płacze jak bóbr. Mówi, że zgubił list do Świętego Mikołaja. I patrz, znalazłem go! Zobaczymy, co napisał…

Piotr wyjął kopertę. Dziecięcym pismem było napisane: Do Świętego Mikołaja, od Kacpra Nowaka.

Otworzymy? Ciekawe, co chciał…

Jasne. Przecież ten list i tak dalej nie poszedłby…

Piotr rozłożył zeszytową kartkę na kratkę, złożył na pół i zaczął czytać na głos:

„Święty Mikołaju, pisze do Ciebie Kacper Nowak, ul. Mickiewicza 19. Mam dziewięć lat i chodzę do trzeciej klasy. Lubię grać w piłkę i biegać z kolegami.

Mieszkam z mamą Jolą i babcią Krystyną. Niedawno przeprowadziłyśmy się do starego domku, bo dobrzy ludzie pozwolili nam tu mieszkać.

Kiedyś mieszkaliśmy z tatą w innym mieście. Tata pił wódkę i bił mamę. Często mi też się obrywało. Mama z babcią Krystyną to jego mama płakały, ja razem z nimi. Było nam źle z tatą. Dlatego uciekłyśmy i wzięłyśmy babcię ze sobą.

Mikołaju, chciałbym, żebyś pomógł mamie znaleźć nową pracę. Mama sprząta, ale nie powinna się schylać, bo boli ją kręgosłup. I jeśli możesz, spraw mamie sukienkę, bo stara już jest podarta. Mama jest wysoka i szczupła. I bardzo ładna!

A dla babci proszę o leki na kolana. Babci trudno chodzić, choć nie jest jeszcze taka stara. Marzy o ciepłym szlafroku, bo jej zimno. Babcia jest mała i drobna.

A ja marzę o pięknej choince z lampkami i kolorowymi bombkami. Kiedyś mama stawiała nam choinkę i mieliśmy święta. Dopóki tata nie upił się i nie przewrócił choinki…

Czekam na Ciebie, Święty Mikołaju.

Kacper Nowak.”

Piotr skończył czytać, spojrzał na żonę. Wioletcie zaszkliły się oczy.

Boże, jakie to wzruszające Biedny chłopak Uciekli przed pijakiem i teraz na nic nie starcza. A taki dobry, jasny list dziś już rzadko się zdarza, żeby dziecko prosiło coś dla mamy, dla babci I zobacz, dla siebie poza choinką nic nie poprosił…

Widać, ile przeszli I matka nie zostawiła teściowej, zabrała ją ze sobą podkreślił Piotr. Wiesz co, a jeśli byśmy spełnili jego marzenie, Wioletto? Co myślisz?

To byłoby piękne, Piotrze. Wiesz, że mój tata pił, wiem jak to jest Żałuję, że mama nigdy nie miała odwagi odejść. Dopiero gdy zmarł, zaznałyśmy spokoju

W mojej firmie szukają recepcjonistki, mogę polecić Jolę. Płaca przyzwoita, sprzątać nie trzeba przypomniał sobie Piotr.

Poprosimy Kowalskich o stroje Mikołaja i Aniołka, przebierzemy się i pójdziemy do tego Kacpra? Niech chłopak uwierzy w cuda, zróbmy mu święta!

Kupię babci tabletki na stawy są jak te, co lekarz przepisywał mojej mamie, skład podobny. Do tego szlafrok, a dla mamy sukienkę wygląda na to, że nosi rozmiar jak ja. Poszukam czegoś ładnego i wygodnego teraz przed świętami są wyprzedaże.

Mamy trochę oszczędności. Może oddajmy trochę dobra innym, Piotr, jak sądzisz?

Z całego serca jestem za. Jesteś wspaniałą kobietą, Wioletto

Piotr objął żonę. Jakie to szczęście, gdy myśli i serca spotykają się w jednym domu.

Następnego dnia Wioletta kupiła prostą, ciemnozieloną sukienkę, miękki, różowy szlafrok, leki na stawy, a także czekoladki, mandarynki i bombki. Piotr dołożył tani, ale porządny smartfon pomyślał, że Kacper z pewnością go nie ma.

Umówili się ze znajomymi, od których pożyczyli stroje Świętego Mikołaja i Aniołka. Piotr kupił też niewielką, pachnącą choinkę.

Przebrani, z workiem prezentów, ruszyli pod wskazany w liście adres. Synek Marek został tego wieczoru u babci.

Stara, zaniedbana chatka, krzywy płot. W jednym oknie świeciło się światło ktoś był w domu.

Piotr wziął choinkę, Wioletta duży worek, zapukali.

Kto tam? otworzyła wysoka, jasnowłosa kobieta, na oko trzydziestoparoletnia zapewne Jola.

Zobaczywszy Mikołaja, zaniemówiła.

Yy… nie zamawiałyśmy nikogo… Chyba się pan pomylił…

Czy tu mieszka chłopiec Kacper Nowak?

Tak, to mój syn…

Mamo, kto tam? w korytarzu pojawił się chłopiec w dresie.

Święty Mikołaj!

Cześć, Kacprze! Dostałem twój list i oto jestem z Aniołkiem! Przyjmiesz gości?

Mamo, mamo, widzisz, dotarł mój list! Ten pan go znalazł i wysłał, jak obiecał! To cud! Wejdźcie! zawołał Kacper.

Jola się uśmiechnęła i wpuściła ich do domu. Do korytarza wyszła babcia niska, szczupła kobieta. Na widok choinki oczy chłopca zajaśniały.

To dla nas choinka? Piękna… I jak pachnie świętami…

Tak, Kacprze, każde dziecko powinno mieć pod choinkę prezenty. Oto bombki, lampki, ubierzecie drzewko sami. A jeszcze mam przygotowane dla was podarki. Ale musisz coś powiedzieć albo zaśpiewać tak już mamy my, Mikołaje…

Piotr starał się mówić niższym głosem, jak wyobrażał sobie Mikołaja.

Kacper tak się przejął, że z wrażenia nie potrafił nic sobie przypomnieć. Patrzył z zachwytem na czerwony płaszcz i białą brodę.

Wiem, że jesteś dobrym synem. Wróble ćwierkają na dachu, że kochasz mamę i babcię, pomagasz im, dobrze się uczysz.

Teraz sam wyciągnij prezenty z worka…

Kacper spojrzał pytająco na mamę ta pokiwała głową.

Chłopiec ostrożnie odwiązał worek. W kartonie, przewiązanym czerwoną wstążką, był szlafrok dla babci. Kacper wyjął prezent.

Babciu, to dla ciebie! Pisałem o tym w liście! Proszę!

Dla mnie? Naprawdę?… babcia była wzruszona, zarzuciła szlafrok na ramiona. Wspaniały!

Dziękuję, Święty Mikołaju i Aniołku. Nigdy nie miałam takiego…

Potem Kacper wręczył mamie sukienkę, babci leki obie były mocno poruszone.

W końcu chłopiec wyciągnął ogromną torbę ze słodyczami i mandarynkami. Na samej górze leżał telefon.

To dla mnie? Mój własny? Super! Święty Mikołaju, jesteś najlepszy na świecie! Wiedziałem, że istniejesz! Spełniłeś moje marzenie! wykrzyknął Kacper przez łzy radości.

Dużo zdrowia i szczęścia dla waszej rodziny! My już musimy iść…

Piotr i Wioletta już mieli wychodzić, kiedy podeszły do nich Jola z Krystyną.

Kim naprawdę jesteście? Skąd znacie Kacpra?

Znalazłem jego list i z żoną postanowiliśmy spełnić marzenie chłopca. Ten liścik to szczera radość i dobro.

Weźcie tu list syna i moją wizytówkę. Potrzebujemy recepcjonistki, bardzo się pani nadaje. Jeśli zechce pani porozmawiać, proszę zadzwonić.

Dziękuję To wszystko wydaje się nieprawdopodobne Kacper jest taki szczęśliwy, czekał na ten cud, a wy mu go daliście…

W ciszy wracali do domu. W ich sercach rozgrzewała się radość, że udało się sprawić święta temu chłopcu i jego rodzinie.

Czasami obdarowywać jest dużo piękniej niż być obdarowanym zwłaszcza, gdy w oczach dziecka lśni niewysłowiona radość.

Nie żałowali złotówki wydanej na prezenty. Pieniądze się zarobi. Uczuć i takich chwil kupić się nie da za żadne skarby.