Rodzicielskie serce. Opowiadanie Dziękuję serdecznie za wsparcie, za polubienia, za wasze zaangażowanie i komentarze pod opowiadaniami, za obserwowanie i OGROMNE podziękowania ode mnie oraz moich pięciu kociaków za wszystkie donacje. Jeśli spodobało Ci się opowiadanie, udostępnij proszę w swoich mediach społecznościowych – autorowi to też sprawia radość!

Serce rodzica. Opowieść

Dziękuję za wsparcie, lajki, wszystkie reakcje i komentarze pod opowiadaniami, subskrypcję i OGROMNE dzięki za każdą wpłatę ode mnie oraz moich pięciu kocich futrzaków.
Udostępniajcie, proszę, te opowieści, które Was rozbawiły lub wzruszyły autorowi też miło się robi na duszy!

Czemu ty taka smutna od rana? Nawet się nie uśmiechasz, chodź, zjemy śniadanie.

Mąż ziewając wsunął się do kuchni. Nareszcie weekend!

Na patelni skwierczała jajecznica z boczkiem, a żona lała herbatę do szklanki. Pacnęła mu na talerz większość jajecznicy, dołożyła chleba. Jedz, no ładnie!

O co chodzi, zrobiłem coś nie tak, Jadwiga? podpytał łagodnie Andrzej.

Zrobiliśmy, razem. Tylko dzieci jakoś nie bardzo wychowaliśmy Jadwiga usiadła obok, sięgnęła po śniadanie, choć apetytu brak.

Córka i syn już dorośli, wszystko robiliśmy dla nich, odmawialiśmy sobie, żeby im było lepiej. Takie to były czasy. Ich wspieraliśmy, a nas kto? Przynajmniej słowem? A oni wciąż tylko narzekają: Ani to im się nie chce żyć, ani pieniędzy wiecznie brakuje. I Basia, i Michał, jedno gadanie.

A skąd ty to wszystko wiesz?

Andrzej już kończył jajecznicę, z kremową precyzją smarował masło na świeżym chlebie, do tego łyżka wiśniowej konfitury na wierzch.

Tobie to dobrze, mnie cały czas o tym piszą, matce. Michał wczoraj chciał z rodziną do kręgielni, prosił o pożyczkę do wypłaty, a mnie nerwy poniosły i odmówiłam. Obraził się. A Basia dzwoniła wcześniej, narzekała, że kariera piosenkarki jej nie idzie, humor podły. No i jasne, śpiewać można dla siebie, ale pracować też trzeba! Ona wszystko by chciała śpiewaniem zarobić, a tu nie wychodzi. Nie każdemu to pisane, najwyższa pora to zrozumieć i poszukać normalnej pracy! I jeszcze jedno jak byli mali, z Michałem trzymali się razem, a teraz nawet nie zamienią ze sobą słowa!

Jadwiga odsunęła talerz z zimną jajecznicą i pociągnęła łyk herbaty.

Daj spokój, ułoży się. My też młodzi byliśmy, przypomnij sobie próbował pocieszać Andrzej, ale żona, zamiast się uspokoić, jeszcze bardziej się nakręciła.

No właśnie ty sobie przypomnij! Żyliśmy skromnie i wszystkim się cieszyliśmy. Michał się urodził radość. Wózek pożyczyła koleżanka, siostra dała śpioszki i pieluchy po swoim synku. Wszystko z drugiej ręki, ale dzieci szybko rosną, więc jak nowe. Byliśmy szczęśliwi, a jak już malucha kupiliśmy, cała rodzina dumna była! Garaż pod blokiem postawiliśmy, poczuliśmy się bogaci! A naszym dzieciom jak nie egzotyczne wakacje, to już tragedia. Jakbyśmy ich tego uczyli?

Czasy się zmieniły, Jadwiga, pokus więcej, a oni młodzi zrozumieją z czasem.

Ech, żeby tylko nie było za późno… W pogoni za bogactwem jeszcze wszystko przegapią, a życie ucieka, Andrzej. Jak patrzę w lustro, myślę: to naprawdę ja, babcia? Ty już dziadek…

Telefon przerwał ich wywody dzwonił Michał.

No i proszę, znowu coś westchnęła Jadwiga, sięgając po komórkę. Z każdym kolejnym słowem jej oczy robiły się większe, aż nagle zerwała się z krzesła.

Andrzej, szybko się ubieraj, Michał w szpitalu! Sąsiad dzwonił z jego sali!

Co się stało? Andrzej z miejsca poderwał się do zbierania.

Do końca nie wiem, podobno szlifierka mu się rozpadła i przecięła rękę. Próbują uratować dłoń… aby tylko wszystko się dobrze skończyło, nie wiem, jakby miał zostać bez ręki… Jedziemy!

Oboje wylecieli z domu nie tacy starzy, ale już nie młodzieniaszki, z niepokojem w oczach.

Biegli, o wszystkim zapominając, do szpitala do syna…

W trakcie tej bieganiny zadzwoniła Basia: Mamo, wpadnę do was na obiad, pasuje?

Jasne, córciu, pewnie już wrócimy wydyszała Jadwiga i nie czekając na odpowiedź pobiegła za Andrzejem na przystanek.

W szpitalu pielęgniarka ich szybko uspokoiła rękę udało się uratować, ale do syna nie wpuszczą.

Jak nie wpuszczą, to i tak nie odejdę, będę czekać! Jadwiga siadła w holu, Andrzej przy niej.

Nagle, jak wicher, wpadła Basia, rzuciła się do rodziców.

Mamo, czemu taka zmartwiona jesteś? Wszystko już dobrze, Michał tylko dorabiał, bo samochód komuś naprawiał. Coś mu się nie chciało odkręcić, to piłą podjechał, no i ciachnął. Już doszedł do siebie, wszystko zszyte, palce działają, mamo, masz taką minę, jakby świat się walił a już po wszystkim!

Skąd wiesz? wyszeptała Jadwiga.

No bo my z Michałem cały czas gadu-gadu, jeszcze z jego żoną, Elą, też. Pomagamy sobie, no co?

A my byliśmy pewni, że wcale się nie odzywacie, czemu nam nie mówiliście tłumaczył Andrzej.

Tatku, wy to dopiero jesteście twardziele wszystko wiecie, wszystko przetrzymacie, więc po co was jeszcze martwić? uśmiechnęła się Basia. Poza tym młodo wyglądacie, zostawiamy was w spokoju, żebyście też coś od życia mieli.

No pięknie, już myślałam, że w ogóle o nas nie myślicie roześmiała się Jadwiga.

Ależ mamo! Wasze pokolenie to jacyś superbohaterowie staramy się być jak wy, choć nie zawsze wychodzi. Ale bardzo chcemy rozumiesz?

Rodzice się uśmiechnęli, już nie tacy roztrzęsieni.

Mamo, tato, miałam wam powiedzieć: zatrudniłam się! A śpiewać zapraszają mnie czasem na różne imprezy. Raz do przedszkola, a wczoraj w domu opieki starsi bili brawo! Jedna babcia nawet się popłakała, bo jej córka jest znaną artystką, ciągle w trasie, a matkę to do domu spokojnej starości… Straszne rzeczy!

Basia nagle ich mocno wyściskała. Kochamy was z Michałem bardzo, żebyście wiedzieli!

Po chwili pielęgniarka pozwoliła wejść do syna na krótką chwilę. Jadwiga ledwo się powstrzymała od płaczu, ale Michał był spokojny.

Mamo, już dobrze, po wszystkim. Tato, przecież sam opowiadałeś, jak wam w garażu osy gniazdo założyły, i tak cię pogryzły, że wylądowałeś w szpitalu. Różnie w życiu bywa! Jak wyjdę, wpadnijcie na Sylwestra, bo ostatnio mało się widujemy, za dużo tej całej gonitwy, okej? A, Basia chyba chce wam przedstawić swojego nowego chłopaka, jeszcze nie zdążyła

Do domu wracali pieszo, postanowili się przespacerować nie tacy starzy, ale i nie świeżynki.

Oj, to rodzicielskie serce zawsze się o dzieci zamartwia. Wydaje się, że u innych dzieci jak spod igły, a swoje nie zawsze „tak jak trzeba”. Tak by się chciało, żeby były najlepsze, żeby mądrze żyły, żeby rodziców słuchały

A one idą swoją drogą, jakkolwiek by była wyboista Bo swoje dzieci zawsze są najlepsze bo to NASZE dzieci!