Uncategorized

Podbiegający kelner zaproponował zabrać kociaka, ale dwumetrowy facet podniósł płaczącego puszystego malucha i posadził na sąsiednim krześle: — Talerz dla mojego kociego przyjaciela! I najlepsze mięso! — Załóżmy coś odważnego, niemal jak młode nimfy, i idźmy do ekskluzywnej restauracji. Pokazać się i ocenić panów… Tak stanowczo oznajmiła jedna z trzech przyjaciółek — dyrektor prestiżowego i bardzo drogiego prywatnego liceum. Z racji zawodu zawsze miała pod ręką odpowiednią ilość mądrych słów. Te „nimfy” miały po trzydzieści pięć lat. Ich zdaniem to najlepszy wiek na krótkie spódniczki i bluzki, które raczej podkreślają walory niż je ukrywają. Głębokie dekolty, perfekcyjny makijaż — pełny bojowy zestaw. Restaurację wybrały odpowiednio: prestiżową, luksusową i bardzo drogą. Bez problemu było je na to stać. Zarezerwowały stolik, rozsiadły się wygodnie i od razu zaczęły łapać zachwycone spojrzenia panów oraz wyraźnie niezadowolone — ich partnerek. Rozmowy, jak zwykle, kręciły się wokół najważniejszego — mężczyzn. Omawiały marzenia, oczekiwania i własne wymagania. Każda czekała na swój ideał: wysoki, zadbany, atrakcyjny i oczywiście zamożny. By nosił na rękach, spełniał każdą zachciankę, nie męczył gadaniem i nie obciążał domowymi sprawami. A gdyby jeszcze był z dobrego rodu — to już w ogóle perfekt. — Byle nie tacy jak ci tam… Przyjaciółki spojrzały na siebie i kiwnęły głowami w stronę trzech wesołych, lekko przytytych mężczyzn z zakolami. Na ich stole stało piwo, chipsy i góra steków, a rozmowy krążyły wokół piłki i wędkowania. Śmiech głośny, szczery, bez ceregieli. — Straszne. — Co za tandeta. — Phi. Wyrok był jednogłośny: niechlujni, ordynarni, bez śladu szlachetności, zupełnie nieodpowiedni dla takich szykownych dam. I wtedy wydarzyło się coś, co natychmiast zmieniło atmosferę wieczoru. Do restauracji wkroczył On — mężczyzna, który przyjechał najnowszym czerwonym Ferrari. — Hrabia Roman Księżycki! — uroczyście oznajmił kelner przy wejściu. Przyjaciółki natychmiast się spięły, jak psy gończe na tropie. Wysoki, zadbany, z szlachetną siwizną, w idealnie skrojonym garniturze, wartym fortunę. Diamentowe spinki i śnieżnobiała koszula uzupełniały stylizację. — Och… — Niesamowite… — Mmm… Dekolty pochyliły się jeszcze niżej, a spojrzenia stały się jawnie zalotne. — To jest facet, — szepnęła jedna. — Hrabia, przystojniak i milioner, — podchwyciła druga. — A ja marzę o Malediwach… od dzieciństwa. Trzecia milczała, lecz jej spojrzenie mówiło wszystko. Minęło ledwie dziesięć minut, gdy panie zaproszono do hrabiego. Szedł z nimi dystyngowanie, z lekceważącym spojrzeniem na innych gości, zwłaszcza na trójkę przy piwie. Hrabia okazał się wykwintny, umiał poprowadzić rozmowę, snuł opowieści o starodawnym rodzie, rodowych pałacach, kolekcjach obrazów. Napięcie między przyjaciółkami rosło, bo każda wiedziała, że dalsze zaproszenie dostanie tylko jedna z nich. Błyskawicznie podano dania: homary, tace owoców morza i drogie, leciwe wino. Panie jadły, rzucając w hrabiego zalotne spojrzenia i bujając już w całkiem innych marzeniach. Rumieńce na twarzach były wybitnie korzystne. Sam hrabia brylował — żartował, opowiadał historie ze sfery wyższych, a dla pań nie miało wielkiego znaczenia, co jeszcze im zaproponuje po kolacji. Przy restauracji był mały ogródek. Zapach znad sali był tak apetyczny, że dotarł i tam. Wkrótce pojawił się — a raczej wynurzył — mały, szary kociak. Wychudzony, głodny. Przemknął między stolikami i usiadł prosto przy stopach hrabiego, licząc na uwagę. Niestety. Twarz hrabiego wykrzywił obrzydzenie. Zdecydowanie odepchnął kociaka nogą. Malec poleciał kilka metrów i uderzył o nogę tamtego stołu, gdzie siedzieli panowie od piwa. W restauracji zaległa martwa cisza. — Nienawidzę tych brudnych, bezrodowych stworzeń — oświadczył hrabia. — U mnie w pałacu są tylko rasowe psy i najlepsze konie. Kelner pospiesznie dodał: — Natychmiast się tym zajmiemy, przepraszamy… Ruszył w stronę „piwnego” stolika, ale jeden z mężczyzn już wstał. Olbrzym, niemal dwumetrowy, z purpurową twarzą i zaciśniętą pięścią. Koledzy próbowali go zatrzymać. Bez słowa podniósł kociaka i posadził na krześle. — Talerz dla mojego futrzastego przyjaciela! — huknął. — Najlepsze mięso. Natychmiast. Kelner pobladł i pobiegł na kuchnię. W restauracji rozległy się brawa. Jedna z „nimf” bez słowa podeszła do olbrzyma i oznajmiła: — Przesuń się. I zamów damie whisky. Hrabia oniemiał. Po chwili dołączyły do nich dwie pozostałe przyjaciółki, obdarzając hrabiego pogardliwym spojrzeniem. Z restauracji wyszli już nie wszyscy razem. W jednej grupie byli: mężczyzna, kobieta i szary kociak. Minęło trochę czasu. Dziś pierwsza z przyjaciółek jest żoną tego olbrzyma — właściciela dużej firmy inwestycyjnej. Dwie pozostałe wyszły za jego przyjaciół, znanych adwokatów. Śluby odbyły się tego samego dnia. Teraz byłe „nimfy” mają zupełnie inne życie: pieluchy, gotowanie, sprzątanie. Wszystkim niemal równocześnie urodziły się córki. A żeby czasem wyrwać się do ulubionej restauracji, w weekendy wysyłają mężów na mecz albo na ryby, zamawiają nianię i znów się spotykają — by rozmawiać o swoim. Kobiecym. O mężczyznach. A hrabiego Romana Księżyckiego rok później aresztowano. Głośny proces — matrymonialny oszust, naciągający łatwowierne kobiety. Prawdziwych mężczyzn to, na szczęście, nie dotyczy. Mam na myśli tamtych trzech — z brzuszkami, zakolami, bez blichtru i pozerstwa, ale z naprawdę szlachetnym sercem. O tak. Inaczej się nie da.