Broda siwa, ale dusza piękna. „Okłamywałaś mnie przez cały czas! Kończę naszą korespondencję. Jestem bardzo rozczarowany kobietami. Jak mogłaś tak długo udawać i kłamać? Chciałem się z tobą ożenić, a ty to wszystko przekreśliłaś. Nie da się zacząć wspólnego życia od kłamstw i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz więcej. Nie odpowiem. Twój były dżentelmen.” Takiego maila dostałam od Anglika. Z Connorem prowadziliśmy korespondencję prawie rok, a wszystko szło w kierunku spotkania na jego terenie — w Sheffield. Niestety, nic z tego nie wyszło… Miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat. Dawno rozwiedziona, dzieci i wnuki na swoim. Chciałam jeszcze raz poczuć się kobietą — lata lecą, dzieci mają swoje życie. Nie mogłam tkwić w czterech ścianach i wspominać młodość. Mogłabym przecież skończyć na dzierganiu kilometrów skarpet i wyszywaniu prześcieradeł krzyżykiem. Moje koleżanki były zajęte domem i rodziną, a w pracy nie znalazłam odpowiedniego kandydata. Za radą koleżanki założyłam konto na portalu randkowym, opisałam się korzystnie, dołączyłam dobre zdjęcie i czekałam na cud — sama się nikomu nie narzucałam. Po dwóch tygodniach dostałam jedyną wiadomość — od Anglika, 59 lat, rozwiedziony biznesmen z dwójką dorosłych synów. Na zdjęciu elegancki dżentelmen na tle okazałego, trzypiętrowego domu. Zaproponował mi znajomość, a gdyby się udało — może nawet małżeństwo. Szczęście było na wyciągnięcie ręki — trzeba tylko odpisać… Napisałam, że muszę się zastanowić, bo kandydatów mam wielu. Connor był taktowny: „To zrozumiałe — taka kobieta zdobyła niejedno serce, także moje.” Komplementy od Anglika unosiły mnie do nieba. Nasza korespondencja była szczera i bliska, jakbyśmy byli sobie pisani. Dlaczego przyszło nam żyć w różnych krajach? Nazywał mnie „Tajemniczą Różą”, a ja jego „moim dżentelmenem”. Byłam już w myślach żoną Anglika, snułam wizje o wspólnym życiu. Dzieci sceptycznie podchodziły do moich planów, ale nie zamierzałam się poddawać: chciałam zostać damą i już! Przygotowywałam się do wyjazdu, ale nagle dostałam od Connora oskarżający mail: „Nie jesteś żadną „Tajemniczą Różą”, tylko zwykłą kłamczuchą. Nie pisz więcej.” Zupełnie nie wiedziałam, o co chodzi. Pisałam do niego jeszcze pół roku, bez odpowiedzi. Kiedy już straciłam nadzieję, dostałam wiadomość od „mojego dżentelmena”: „Przepraszam, Tajemnicza Różo. Byłem ciężko chory, leżałem w szpitalu, nie chciałem cię niepokoić. Poprosiłem syna, żeby uprzejmie przejął naszą korespondencję, ale stwierdził, że to ty przerwałaś kontakt. Wyzdrowiałem i czekam na ciebie.” Zorientowałam się, że to syn Connora bezpodstawnie mnie oczernił. Pomyślałam: a jeśli pojadę do niego do Sheffield, to jego syn OIiver przy pierwszej okazji dosypie mi czegoś do owsianki albo naopowiada ojcu niestworzonych rzeczy? Connor pewnie uwierzy synowi i wygoni „boginię” z domu. Po co mi takie historie? Niech sami się rozliczają… A u mnie wkrótce wnuki pójdą do szkoły, muszę poświęcić czas rodzinie, pojechać na działkę posadzić pomidory, podlać kwiaty… Czas odpocząć od randkowania — zbyt wiele energii to kosztuje, a życie płynie nieubłaganie. — Sąsiadko, nie spodziewałem się cię zobaczyć! Czemu tak długo cię nie było, może wyszłaś za mąż? — zagadnął mnie na działce pan Janek. — Witaj, Janku! Stęskniłam się! A może i ty się nie ożeniłeś? Pomożesz mi porąbać drewno? Zapraszam wieczorem na herbatę, tyle się nazbierało spraw do omówienia… — Co ty, Aniu? Ja się nie żeniłem, bo panna znikła na rok! — uśmiechnął się łobuzersko. — Co masz na myśli? — zapytałam, choć wiedziałam, o co chodzi. — Wyjdź za mnie, Aniu. Po co nam się dłużej przyglądać… Przecież znamy się od zawsze. Stare drzewo skrzypi, ale żyje. I tak, mój wybranek ma brodę siwą, ale duszę piękną… A ja i Janek jesteśmy szczęśliwym małżeństwem już siedem lat!

SIWA BRODA, ALE PIĘKNA DUSZA

Okłamywałaś mnie przez cały czas! Kończę naszą korespondencję. Jestem bardzo rozczarowany kobietami. Jak mogłaś tak długo udawać, kłamać? Chciałem ci się oświadczyć, a ty wszystko przekreśliłaś. Nie da się zaczynać życia rodzinnego od kłamstw i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz już. Nie odpiszę. Twój były dżentelmen.

Taki mail dostałam od pewnego Anglika. Z Konradem korespondowaliśmy prawie rok. Było już blisko do spotkania miałam jechać do niego, do Sheffield. Ale cóż nie wypaliło.

A miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat. Z mężem od dawna po rozwodzie. Dzieci, wnuki wszystko pod kontrolą. Ale chciałam jeszcze raz poczuć się kobietą, a nie zramolałą babcią. Lata lecą, a dzieci mają swoje sprawy i niekoniecznie interesuje je mamine życie uczuciowe. Siedząc w czterech ścianach i rozpamiętując lepsze czasy, można koszmarnie sflaczeć. Zacząć dziergać skarpetki na drutach kilometrami, haftować prześcieradła i rozmawiać z kotem. Moje koleżanki standard: mężatki, dom, rosół, dobra żona i matka. Przeskanowałam wszystkich potencjalnych panów w pracy zero kandydata.

Posłuchałam rady współpracownicy: Wejdź na portal randkowy, najwyżej się pośmiejesz! Uznałam, że gorzej nie będzie. Wypełniłam ankietę opis godny reklamy, zdjęcie idealne. Siedzę, udaję, że nic mi nie zależy, ale gdzieś tam cicho podśpiewuję Czerwone jabłuszko.

Po dwóch tygodniach pierwszy i jedyny mail. Otwieram drżącymi rękami w swoim mieszkaniu w Białymstoku.

Proszę bardzo: angielski biznesmen, lat pięćdziesiąt dziewięć, rozwiedziony, dwóch synów, zdjęcie jak z żurnala elegancki, zadbany, dom z basenem w tle. No, marzenie! Zaprasza do znajomości. Kto wie, może i do ślubu

Już oczami wyobraźni widzę się szczęśliwą, maluję w myślach laurki. Chciałoby się odpisać: Jadę zaraz, zaraz! Ale odpisałam, że muszę się poważnie zastanowić, wiadomo trzeba poudawać. No bo niby oblężenie, niech myśli, że nie jest jedyny.

Konrad wykazał się taktem: To oczywiste, taka kobieta jak ty z pewnością podbija męskie serca także moje. Ach, jak miłe te komplementy od razu mam ochotę założyć korale i śpiewać Gorzkie żale.

Nasza korespondencja stawała się coraz bardziej zażyła. Wydawało się, że jesteśmy dla siebie stworzeni, tylko czemu urodziliśmy się po dwóch stronach Europy? Konrad nazywał mnie Tajemniczą Różą ja jego Mój Dżentelmen. Już nie wyobrażałam sobie dnia bez jego maila, a w głowie miałam gotowy scenariusz ślub, przestronny dom, poranne rozmowy przy kawie Im więcej o sobie wiedzieliśmy, tym bliżsi się stawaliśmy.

Nie mogłam się powstrzymać powiedziałam dzieciom, że niedługo ich zostawię, mieszkanie im zapiszę, zwolnię miejsce na życie. Zareagowali jak zwykle: Mamo, nie poznajemy cię. Emerytura za pasem, a ty za mąż? Przecież to szaleństwo. Komu ty jesteś potrzebna? Twój dżentelmen już powinien zbierać składki na pampersy, a ty będziesz mu pieluchy wymieniać? Chcesz być pielęgniarką dla Anglika? Zaraz zacznie marudzić, że obiad za słony.

Machnęłam ręką. Mam chęć być damą i już! Przed wyjazdem zmieniłam garderobę, fryzurę, doskonaliłam maniery. Czekałam na wizę, aż tu nagle dostaję od Konrada list: Nie jesteś tajemniczą różą, lecz zwykłą kłamczuchą. Nie pisz mi więcej pozostajesz bez odpowiedzi.

Nie rozumiem. Kiedy niby skłamałam? Przez głowę przewija mi się tysiąc myśli. W końcu napisałam Konradowi wyjaśniającego maila. Bez efektu. Czekałam pół roku na odzew nic.

Kiedy już przestałam się łudzić i rozstawałam się z myślą o testamencie na rzecz dzieci, dostałam maila: Tajemnicza Różo, przebacz! Byłem długo w szpitalu, żegnałem się z życiem. Naprawdę nie wiedziałem, jak to się skończy. Nie chciałem cię martwić poprosiłem syna Olka, żeby odpisywał w moim imieniu. Miał być uprzejmy on twierdził, że to ty przerwałaś kontakt. Dlaczego?

Wyzdrowiałem. Jeśli chcesz, możesz do mnie przyjechać. Chcę, żebyś była moją żoną.

Przeczytałam to kilka razy i, nie kryję, popłakałam się. Co odpisać nie wiedziałam. Jedno jest pewne: Olek nie chce nowej macochy. To on wrobił mnie w kłamstwo. Pomyślałam, podumałam, i uznałam po co mi to? Polecę do Sheffield, a tam ten jego Olek wsypie mi trutkę do owsianki, albo nagada ojcu niestworzonych rzeczy. Konrad przecież synowi uwierzy, nie mi, i wywali mnie z pachnącego domu. Miła perspektywa bardzo.

Daję im wolną rękę. Niech się sprzeczają w swoim gronie. A ja? Mam wnuki za chwilę pójdą do szkoły, trzeba ich nauczyć czytać, liczyć. Ogródek też sam się nie przekopie, pomidory nie posadzą, trawa prędko nie urośnie, kwiatki nie podlane rodzinna grządka jest najcenniejsza.

Zamierzam odpocząć od randek. Strasznie dużo energii to wszystko pożera. A życie przecież płynie nie widać, kiedy.

Dzień dobry, sąsiadeczko! Dawno pani nie było. Coś pani zajęta, czy może już za mąż poszła? sąsiad z działek, pan Nikodem, zatrzymał mnie przy furtce, spojrzał rozbawiony.

Cześć, Nikodem! Powiem szczerze, tęskniłam za tobą. A ty się może ożeniłeś przez ten czas, co mnie nie było? Drwa mi potniesz? Wpadnij wieczorem na herbatę, mam tyle spraw na głowie, nie uwierzysz przytuliłabym go z radości.

Jak to, Anulka? Jakbym miał się żenić, skoro panna nie przyjeżdżała rok? żartował Nikodem, patrząc mi prosto w oczy.

Jak to rozumiesz? zaczęłam flirtować, chociaż wszystko rozumiałam.

Anula, wyjdź za mnie. Znamy się sto lat, co się będziemy czaić Jak to mówią stare drzewo skrzypi, ale nie pada!

No cóż, mój Narzeczony ma brodę siwą, lecz duszę piękną. I tak już siedem lat jesteśmy z Nikodemem szczęśliwym małżeństwemSpojrzałam na Nikodema, jakby widziała go po raz pierwszy jego krzywy uśmiech, te oczy, które nigdy się nie śmieją bez powodu. Nagle poczułam, że w sercu robi mi się lekko, ciepło, tak bardzo domowo. I z tego domowego ciepła wymsknęło mi się bez namysłu:

No to co, Nikodem, trzeba będzie ślubne buty z kufra wyciągnąć. Tylko uprzedzam ciasto weselne pieczesz ty!

Nikodem roześmiał się głośno, a echo tego śmiechu rozniosło się po całej działce. Kot wyjrzał ciekawie zza płotu, a ja z całą pewnością siebie kobiety, która widziała już niejedno chwyciłam sąsiada pod ramię.

Spacerowaliśmy powoli, wśród pachnącej mięty i kwitnących nasturcji. Gdzieś tam świat czekał na księżniczki i eleganckich dżentelmenów, a ja poczułam, że jestem w najlepszym miejscu na ziemi. Broda może być siwa, losy poplątane, listy z Anglii niedokończone ale najpiękniejsze historie rodzą się tam, gdzie nikt się ich nie spodziewa.

Zaszeleściły liście, rozbłysło popołudniowe słońce na oknie mojego domu. A w moim ogródku i w moim sercu znowu zakwitła wiosna.