Odejdź i nie wracaj — Usłysz mnie, proszę! – szeptał ze łzami w oczach Michał. – Odejdź i nigdy więcej tu nie wracaj! Nigdy. Drżącymi dłońmi chłopak odpiął ciężki metalowy łańcuch, potem poprowadził Bertę w stronę furtki, otworzył ją szeroko i próbował wypchnąć suczkę na drogę… Ona nie rozumiała, co się dzieje. Czy naprawdę ją wyrzucają? Ale dlaczego? Przecież nic złego nie zrobiła… — Odejdź, błagam cię — powtórzył Michał, przytulając psa. – Nie możesz tu zostać. Zaraz wróci on i… W tym samym momencie drzwi domu otworzyły się gwałtownie i na ganek wyszedł pijany Wacław z siekierą w ręku… ***** Gdyby ludzie chociaż przez chwile potrafili wyobrazić sobie, jak ciężko bywa psom, które nie ze swojej winy trafiają na ulicę, wielu na pewno inaczej by je postrzegało — przynajmniej z odrobiną współczucia, a nie pogardy, jak to często bywa. Ale skąd mają wiedzieć, przez jakie piekło przechodzą czworonożni przyjaciele człowieka, jeśli psy nie są w stanie opowiedzieć swoich historii? Cały swój ból noszą w sobie… Ja jednak opowiem wam pewną opowieść. O miłości, zdradzie i wierności. A wszystko zaczęło się w małej polskiej wsi — od tego, że Berta była niechciana praktycznie od urodzenia. Dlaczego jej pierwszy właściciel się jej pozbył? Tego już nikt się nie dowie. Może wystarczyło, że po prostu się urodziła? Postanowił więc, że zawiezie dwumiesięcznego szczeniaka pod najbliższą wieś i… zostawi go przy szosie. Tak po prostu — zostawił. I odjechał spokojnie do miasta, nie przejmując się losem psa na drodze, gdzie auta i tiry pędziły bez opamiętania. Ale tego dnia los Bertę ocalił. Na szczeniaka trafił właśnie Michał, który obchodził czternaste urodziny i na nowym rowerze postanowił odwiedzić okolice podwarszawskiej wsi. Mama — pani Antonina — krzyknęła jeszcze z progu: – Tylko pamiętaj, nie wyjeżdżaj poza wieś! Ale chłopiec nie posłuchał… Gdy dotarł niemal do trasy, zobaczył błąkającego się szczeniaka, rzucającego się niepewnie pod koła samochodów. — Mamo, tato, zobaczcie kogo znalazłem! – powiedział z uśmiechem Michał, wchodząc do domu. – Ktoś go zostawił przy drodze. Mogę go zatrzymać? Ojciec — pan Wacław — miał dziś dobry humor i sam zaproponował, by pies został: – Przyda się do pilnowania domu. Tylko niech Michał za niego odpowiada. Tak oto Berta znalazła dom. Michał był szczęśliwy, spędzał z nią każdą wolną chwilę, a rodzice cieszyli się szczęściem syna. Sielanka nie trwała jednak długo. Po pół roku Wacław stracił pracę i z dnia na dzień zmienił się nie do poznania — zaczął pić, awantury stały się codziennością, nawet ręce podnosił na żonę, a w końcu i na syna. Michał uciekał wtedy do Berty, która koiła jego łzy i lizała mokre policzki. Pewnego dnia Wacław na oczach syna sięgnął po siekierę… Michał wiedział, że już nie zdoła obronić ani siebie, ani psa. Podjął więc najtrudniejszą decyzję: musiał ocalić Bertę, nawet kosztem własnego serca. Wypuścił ją na wolność, kazując odejść na zawsze. Berta nie rozumiała, za co ją spotkał taki los. Przez lata szukała Michała, błąkała się po wsiach, aż znalazła schronienie u dobrego, choć samotnego grabarza – pana Nikodema. U jego boku zaznała odrobiny spokoju, ale nigdy nie przestała tęsknić za swoim prawdziwym domem i chłopcem, który był jej całym światem… Mijały lata… W końcu los ponownie skrzyżował ich drogi – na starym wiejskim cmentarzu, wśród grobów i pierwszego śniegu. — Ja ci wybaczam, tato… I za siebie, i za mamę, i za Bertę – wyszeptał dorosły już Michał przy płycie grobu Wacława. Nie widział jednak, że tuż za nim, drżąc z wzruszenia, stoi wierny pies, który całe życie czekał na ten dzień. Gdy się rozpoznali, rzucili się sobie w ramiona – Michał ukląkł, Berta zarzuciła łapy na jego ramiona i lizała po twarzy, a łzy szczęścia płynęły im obojgu. Spełniło się jej najskrytsze psie marzenie – znowu była u boku swojego ukochanego człowieka. Od tej pory byli nierozłączni. Michał – już z rodziną, żoną i dzieckiem – dał Bertcie nowy dom i nowe szczęśliwe życie. Pomimo bólu, którego doświadczyli, odnaleźli szczęście – i już nigdy nie musieli się rozstawać.

Odejdź i nie wracaj

Idź, słyszysz? szeptał ze łzami w oczach Michał. Odejdź i nie wracaj! Nigdy.

Trzęsącymi się rękami chłopiec odpiął ciężki, żelazny łańcuch, pociągnął Klementynę do furtki i szeroko ją otworzył, próbując wypchnąć ją na wiejską drogę.

A ona nie rozumiała, co się dzieje.

Naprawdę ją wyrzuca? Dlaczego? Przecież niczego złego nie zrobiła…

Proszę, odejdź powtarzał Michał, tuląc jeszcze raz psa. Nie wolno ci tu zostać. On za chwilę wróci i

W tym momencie drzwi domu z hukiem się otworzyły i na ganek, zataczając się z siekierą w ręku, wyszedł pijany Wacław.

*****

Gdyby ludzie chociaż przez chwilę potrafili sobie wyobrazić, jak ciężkie może być życie psa, który nie z własnej winy wylądował na ulicy, z pewnością zmieniliby swoje nastawienie do tych zwierząt. Przynajmniej patrzyliby na nie ze współczuciem i żalem, nie z pogardą albo złością, jak to bywa często.

Bo skąd ludzie mają wiedzieć, jakie próby i cierpienia trafiają się czworonogim przyjaciołom? Skąd? Psy nie mogą przecież nic powiedzieć. Nie potrafią poskarżyć się na swój los. Cały ból noszą w sobie.

Ale opowiem Wam jedną historię. Historię o miłości, zdradzie i wierności

Wszystko zaczęło się od tego, że Klementyna była niechciana już jako mały szczeniak. Czym zraziła do siebie swego pierwszego właściciela do dziś nie wiadomo. Może samą swoją obecnością?

Ten człowiek nie miał lepszego pomysłu niż wywieźć dwumiesięczne szczenię pod najbliższą polską wieś i… po prostu zostawić przy szosie.

Tak po prostu.

Nawet nie zadał sobie trudu zostawienia jej w samej wsi, gdzie ktoś by się nią pewnie zainteresował. Po prostu wysadził malucha przy drodze i z czystym sumieniem pojechał do miasta.

A po tej szosie pędziły z dużą prędkością samochody, autobusy, ciężarówki. Wystarczyłby jeden zły ruch i szczenię mogłoby podpaść pod koła. Może właśnie na to liczył właściciel. A nawet, jeśli nie bez jedzenia i wody długo by nie przeżyła. Była przecież taka mała…

Ale wtedy los się do niej uśmiechnął. Tamtego dnia szczeniaka dostrzegł Michał. I tylko dzięki temu przeżyła.

Tamtego dnia Michał dostał od ojca nowy rower na czternaste urodziny i zrobił pierwszą rundę, testując prezent.

Tylko za wieś się nie oddalaj! krzyknęła mama, pani Antonina, kiedy syn z dziecięcą radością ruszył ulicą. Słyszysz mnie, synku?

Dobrze, mamo! zawołał szczęśliwy Michał. Wszystko będzie dobrze-oooo!

Oczywiście, nie posłuchał się i wyjechał poza wieś. Bo drogi w wiosce były w opłakanym stanie dziura na dziurze. Nie dość, że rowerem jeździć niewygodnie, to i pieszo łatwo skręcić nogę. Tymczasem do głównej szosy położono nowiutki asfalt. Michał chciał się nim przejechać dla samej przyjemności.

Tam spotkał maleńkiego psa. Szczeniak biegał zdezorientowany tam i z powrotem, raz rzucał się pod samochód, by w ostatniej chwili uskoczyć na bok. Michał zsiadł z roweru, położył go na trawę i podszedł do przestraszonego zwierzaka.

*****

Mamo, tato, zobaczcie, kogo znalazłem! zawołał Michał wchodząc do domu z szerokim uśmiechem. Ktoś porzucił ją na szosie. Mogę ją zatrzymać? Jest taka kochana!

Michał, naprawdę wyjechałeś poza wieś? Przecież mówiłam! oburzyła się Antonina.

Przepraszam, mamo… Chciałem tylko dotrzeć do szosy i wrócić, a jak widać, nie był to czas zmarnowany. Gdybym jej nie zabrał, mogłaby zginąć.

A ty? westchnęła mama. O sobie nie pomyślałeś? Sam możesz wpaść pod samochód. Tak nie można!

Już nie będę, przysięgam. Ale co z tym psem? Mogę go zatrzymać? Obiecuję się nim zajmować. Zawsze marzyłem… I dziś mam urodziny.

Urodziny, akurat pokręciła głową Antonina. Na lanie zasługujesz za nieposłuszeństwo.

Michał mocniej przytulił szczenię, bojąc się, że rodzice się rozmyślą.

Daj spokój, Tonia, czego się chłopaka czepiasz jak pierwszoklasisty wtrącił się ojciec. Był trochę po kieliszku, więc humor dopisywał. Przecież dziś ma czternastkę. Słuszny chłopak! Pies rasowy, nie żadne byle co. Mógłby podwórka pilnować. Trzymaj ją, synu. Nie mam nic przeciwko.

Skoro ojciec nie ma, ja też nie uśmiechnęła się rodzicielka.

Hurra! Dziękuję! Jesteście najlepszymi rodzicami na świecie!

Szczęśliwy Michał już tego samego dnia nazwał swoją sunię Klementyna.

Na początku sądził, że to pies-chłopak, ale po bliższym poznaniu okazało się, że to dziewczyna. I to jaka dobra, łagodna od razu nawiązała z Michałem miłą więź.

O nowym rowerze na chwilę zapomniał całe dnie spędzał z Klementyną, swoją futrzastą przyjaciółką.

Wydawało się, że mogą być już tylko szczęśliwi. Szczeniak wyratowany, Michał spełnił marzenie, a rodzice też radowali się szczęściem syna. Sielanka? Niestety, nie. Zło przyszło pół roku później.

Początek wszystkiemu dało to, że ojciec, Wacław, stracił pracę i, załamany, zaczął coraz częściej sięgać po alkohol.

Pił bez umiaru. Pieniądze odłożone na czarną godzinę przepijał do końca. Prośby Antoniny, łzy, nawet krzyki nic nie pomagało. Przeciwnie, tylko się zaostrzał.

Żona coraz bardziej go drażniła. Wódka zmieniła go nieodwracalnie stał się grubiański, nieczuły, wiecznie zły.

Zaczął nawet podnosić rękę na Antoninę o byle co, a czasem o nic. Nie było przekąski w lodówce, dach cieknął, papierosy i wódka zdrożały wszystkiemu winna żona.

Nie dało się mu wytłumaczyć, że sam to wszystko zawinił.

Ja niby winien? wrzeszczał na kobietę.

Oczywiście, to była tylko jego wina nikt go nie zmuszał do wódki. Pracę kiedyś mógłby znaleźć nawet w mieście choćby jako kierowca czy tragarz. Przecież niedługo syn miał iść na studia na to potrzeba pieniędzy.

Ale Wacław nie chciał ruszać do miasta. A odkąd upadł miejscowy POM, gdzie pracował ponad dwadzieścia lat jako traktorzysta, nie znalazł przyzwoitej roboty.

Tonia! Gdzieś schowała wódkę?! już od rana wrzeszczał sfrustrowany Wacław.

Antonina walczyła jak mogła, lecz kończyło się awanturą, a bywało i biciem. Synowi zabraniała wtrącać się żeby i jemu nie dostało się od ojca.

W takich chwilach Michał szedł do Klementyny, głaskał ją po łbie i ze łzami patrzył na dom, gdzie rozgrywały się kłótnie.

A suczka lizała mu policzki, współczując najlepiej jak umiała. I też czasem spoglądała w stronę domu.

Kiedyś pod rękę wpadł też Michał. Antonina była na zakupach. Chłopak bawił się na podwórzu z Klementyną Wacław zawołał go, złapał mocno za ramię i wymierzył kilka bolesnych klapsów. Michał z początku milczał, ale nie wytrzymał i krzyknął.

Klementyna, zawsze spokojna i łagodna, nagle zawarczała na Wacława. Ojciec aż się zdziwił, przystanął. Michał wykorzystał ten moment, by oswobodzić rękę. Ale wiedział ojciec wróci, pewnie z czymś ciężkim. Co miał zrobić?

Odejdź, proszę cię, odejdź i nie wracaj! szeptał Michał z płaczem, odpinając łańcuch i prowadząc Klementynę do furtki.

Nie rozumiała tego. Była niewinna.

Proszę cię, odejdź powtórzył Michał, przytulając ją raz jeszcze. Ojciec zaraz wróci…

W tej chwili drzwi się otworzyły. Na ganek wypadł Wacław z siekierą w dłoni.

Michał! zagrzmiał głos ojca. Po co odpiąłeś psa? Kto ci pozwolił?

Tato, nie rób tego wyszeptał Michał, cofał się. Bał się jak nigdy.

Ale nie potrafił zostawić matki samej.

Co nie robić? rzucił Wacław, patrząc pijanymi oczami na syna przesłaniającego psa.

Nie bij psa, tata. Idź wytrzeźwieć! Nawet nie przypominasz już człowieka…

A to ciekawe! Nie mam bić psa? A kto na mnie szczekał? Ja ją karmiłem, a ona… Ja się tym zajmę, a później tobą, gówniarzu. Trzeba wiedzieć, kto rządzi.

Ruszył chwiejnym krokiem, prawie się przewracając, złapał się balustrady i sunął po schodach.

Przyprowadź ją tu!

Wacek, Wacek, proszę, nie! roztrzęsiona Antonina wbiegła z siatkami.

Nie „wackaj” mi tu. Ten pies zapamięta, kto tu panem!

Nie można było zwlekać.

Michał spojrzał Klementynie w oczy, pocałował ją w wilgotny, czarny nos i z całych sił popchnął ją na drogę.

Uciekaj!!! Natychmiast! Przepraszam cię, Klementyno, nie tak miało być…

Wacław już się wściekał, docierając wreszcie, co syn robi.

Klementyna spojrzała raz jeszcze na Michała i pognała w kierunku lasu.

Tam mogła się schować i tylko to mogła zrobić.

Nie wracaj, Klementyno, bo cię zabije! krzyczał za nią Michał.

Co było potem, już nie zobaczyła.

Mogła tylko mieć nadzieję, że z jej ukochanym człowiekiem i jego mamą wszystko będzie dobrze.

*****

Od tego momentu minęło…

…nie miesiąc, nie rok, lecz aż siedem lat.

Siedem długich lat Klementyna czekała na cud. Miała nadzieję, że kiedyś znów spotka Michała.

Ale z każdym rokiem ta nadzieja gasła. Michała i Antoniny od dawna nie było już w rodzinnej wiosce.

Wróciła tam dopiero po pół roku. Tyle wytrzymała. Podeszła pod starą furtkę, delikatnie ją trąciła zaskrzypiała. Za nią spalone zgliszcza domu. Nikogo.

Nikt nie czekał, nawet Wacław, którego Klementyna szczególnie wolała nie zobaczyć.

Była tam jeszcze kilka razy. Nikogo nie zastała. Ale nie wierzyła, by coś złego spotkało Michała i Antoninę. Może wyjechali? Ale gdzie, kiedy? Tego już nie wiedziała.

W pewnym sensie straciła też swój dom.

Tak błąkała się po wioskach przez rok, może dłużej, nigdzie nie zostając na stałe. Aż spotkała staruszka.

Spotkali się… znów pod szosą, niedaleko tej samej wioski.

Déjà vu.

Zgubiłaś się, co? uśmiechnął się siwowłosy, brodaty mężczyzna. Przyjmiesz się do mnie?

Poszła za nim. Nie miała wyboru.

Okazał się, choć też nie stronił od trunku, człowiekiem bardzo dobrym.

Karmił ją kaszami, bulionem, dawał kości. Nie żałował jej grosza z emerytury.

Zabierał także do pracy był nocnym stróżem i dozorował… cmentarz.

Na początku przerażały ją nagrobki, ale potem przywykła. Do pana Stanisława też. Był dobrym człowiekiem, strasznie samotnym. Kiedy pił, nie był groźny raczej smutny. Opowiadał jej wtedy o żonie, która go zostawiła, o córce, która się go wstydzi.

Klementyna wtedy kładła łeb na jego nogach i słuchała wiedziała, jak ważne jest czasem mieć przy sobie istotę, do której można się wygadać.

Gdy pan Stanisław milknął, wspominała swój raj szczęśliwy dom, Antoninę, Michała… Wacława chciała zapomnieć na wieki.

Przypadek sprawił, że podczas rutynowego obchodzenia cmentarza natrafiła na nagrobek… Wacława.

Nie wierzyła własnemu nosowi ten znajomy zapach, nienawiść i wódka…

Co tak stoisz, Klementyna? zapytał pan Stanisław. Kogo nam tu pochowali. Wacław Kowalczyk… To chyba ten, co spalił się w swoim domu. Żona z synem wyjechali, całe szczęście, a on pił i pił, aż się zadymił. Głupia śmierć. Mówią, że tyran był. Zasłużył, jeśli to prawda. Z drugiej strony O zmarłych dobrze albo wcale. Chodź, zostawmy go w spokoju.

Klementyna zamieszkała tam jeszcze prawie pięć lat. Potem pan Stanisław zmarł i znów została sama. Była już za stara, by ktoś ją przygarnął, więc została na cmentarzu. Tam mogła znaleźć trochę jedzenia.

Pogodziła się z losem. Uczyniła sobie z nekropolii schronienie.

Aż przyszła zima i wydarzyło się coś nieoczekiwanego.

Pewnego dnia usłyszała głosy męski i żeński, niezwykłe jak na cmentarz o tej porze. Stali przy grobie… Wacława.

Klementyna zbliżyła się.

Mówiłem ci, Kasia, że to głupi pomysł. Po co ja tu… Przebaczyć mu? Po tym, co zrobił? To on zapędził mamę do grobu…

Musisz, Michaś. Przebaczyć i puścić mówiła kobieta. Babcia zawsze powtarzała wybacz, łatwiej będzie i tobie, i jemu.

Może masz rację…

Michał spojrzał na grób ojca, zmarszczył brwi, potem je rozluźnił:

Przebaczam ci, ojcze. Za siebie, za mamę, za Klementynę… Szkoda tylko, że przez ciebie musiałem wygnać najlepszego przyjaciela. Mam nadzieję, że Klementyna przeżyła…

W tym czasie Klementyna stała tuż za nim, nie wierząc własnym oczom.

On urósł, zmężniał ale poznała go! Jej ukochany chłopiec.

Czy Michał ją rozpozna?

Nagle się odwrócił, spojrzał, zamarł.

Michał, co jest? zapytała Kasia.

Nie duch, tylko pies… zamyślił się.

I co? Psy na cmentarzach nie dziwią. Boisz się?

Wydaje mi się, że… Chyba ją znam… Poczekaj… To…

Michał zrobił kilka niezdecydowanych kroków, potem jeszcze kilka. Był coraz pewniejszy.

Klementyna poruszyła ogonem.

Też zrobiła kilka kroków naprzód. Po chwili oboje rzucili się sobie w ramiona.

Kasia nie zdążyła pojąć, co się dzieje, a Michał już klęczał, tuląc psa, którego nie widział przez siedem lat. Klementyna oplotła jego ramiona łapami i wylizywała mu policzki, nos, brodę.

Spełniło się jej największe marzenie odnalazła ukochanego pana.

*****

Michał zabrał Klementynę do siebie. Z zaprzyjaźnioną Kasią przyjęli ją do rodziny. Najpierw żyli we troje, później Klementyna znalazła na ulicy kociaka i jednogłośnie przyjęto go pod dach. Wreszcie, w dwupokojowym mieszkaniu pojawił się też mały Nikodem.

Michał odbudował w końcu dom w rodzinnej wsi i każdego lata całą rodziną jeździli tam na wakacje.

Choć los ciężko ich doświadczył i Michała, i Klementynę, znaleźli szczęście.

Bo nie jest ważne, ile przeciwności musimy przetrwać, lecz to, czy mimo wszystko potrafimy ocalić w sobie dobro i nigdy nie przestać kochać.