Dziadek To było latem. Wracałam wieczorem do domu po treningu, gdy zobaczyłam starszego pana, który upadł na chodnik i nie potrafił wstać. Przechodnie mijali go obojętnie, sądząc, że jest pijany, a on tylko coś mamrotał pod nosem i wyciągał do ludzi ręce. Od dziecka mama uczyła mnie pomagać innym, więc podeszłam i zapytałam: „Potrzebuje pan pomocy?” On jednak nie mógł odpowiedzieć jasno, tylko mamrotał i wyciągał do mnie ręce. Obok przechodziła kobieta, która skarciła mnie: „Odejdź od niego! Nie widzisz, że pijany? Jeszcze jakąś zarazę złapiesz. Brudny cały.” Wtedy zauważyłam, że dziadek ma całe ręce we krwi. Przeraziłam się, ale dopytałam, co się stało – znów żadnej odpowiedzi, tylko mamrotanie i podniósł z ziemi worek. Były w nim rozbite butelki po piwie. Zrozumiałam, że zranił się zbierając szkło. Zaczęłam wycierać mu ręce nawilżanym chusteczkami, bo nie chciałam później pobrudzić sobie ubrania. Gdy skończyłam, pomogłam mu wstać. Na moje pytanie o adres nie reagował, znów tylko mamrotał, ale zaczął wskazywać ręką drogę. Zaprowadziłam go do bloku, gdzie pokazał mi na domofonie dwa cyfry – zrozumiałam, że to numer mieszkania. Zadzwoniłam, a po chwili z klatki wybiegła przejęta kobieta i mężczyzna, którzy zaczęli sprawdzać, czy dziadek jest cały. Pan wziął dziadka na ręce i zanieśli go do mieszkania. Kobieta dopytywała, jak mi mogą się odwdzięczyć, lecz odmówiłam. Nagle poprosiła, bym poczekała, po chwili wróciła z wielkim koszem malin. „Nasze, z działki!” – powiedziała z dumą. Nie chciałam przyjąć, ale nalegała: „Weź, proszę! O mało nie zwariowałam, gdy wróciliśmy z działki i okazało się, że dziadka nie ma w domu. A wiesz, co jest najgorsze? Dziadka podczas wojny wzięli Niemcy do niewoli. Miał wysokie stanowisko, więc by nie wydać się, uszkodził sobie język, a po wojnie trzeba było amputować pół. Od tej pory nie może mówić – tylko wydaje dźwięki, jakby był niemy. Na naszym podwórku wieczorami młodzież pije piwo, zostawia rozbite butelki – już raz nasza córka się pokaleczyła. Od tej pory dziadek codziennie sprząta szkło, żeby dzieci się nie zraniły. My go błagamy, chowamy klucze, a on i tak wychodzi. Kiedyś tak upadł, przeleżał 5 godzin na zimnym chodniku – nikt nie pomógł, tak długo, aż przyszłam ze zmiany. Już mieliśmy wychodzić go szukać, aż tu dzwonek do drzwi… Dziękuję ci!” Po jej opowieści nie potrafiłam wydusić słowa. Dała mi kosz malin, a ja tylko się ukłoniłam i odeszłam do domu. Po drodze się rozpłakałam. Czemu tak jest, że w naszym kraju myślimy tylko o sobie? Apeluję do wszystkich: jeśli widzicie człowieka, który upadł i nie może wstać – nie oceniajcie od razu, że to pijak. Podejdźcie, może potrzebuje waszej pomocy. Szczególnie do młodych – pamiętajmy, że jesteśmy LUDŹMI, a nie ŚWINIAMI!

Było to latem w Warszawie. Wracałam późno z treningu, zmęczona, marząc już tylko o kolacji i świętym spokoju. Słońce, choć już schowane za kamienicami, zostawiło po sobie upalne powietrze i lepkie cienie na chodniku. Nagle zobaczyłam starszego pana leżącego na asfalcie, niemal wtopionego w szary bruk. Ciało miał drobne i wykrzywione, dłonie rozpaczliwie unosiły się w moją stronę.

Przechodnie omijali go z niechęcią, zerkali krzywo, mrucząc coś pod nosem o pijaku. Jedna kobieta nawet syknęła do mnie: Daj spokój, dziewczyno! Widzisz, pijany jak bela, zaraz złapiesz jakieś świństwo od niego. Cały brudny jeszcze, ubabrze cię!

Zanim jednak strach zdążył mną zawładnąć, podeszłam do niego, schyliłam się i zapytałam: Pomóc panu? Głos mi drżał, serce waliło w piersi.

Staruszek tylko coś pomruczał, wyciągnął do mnie zakrwawione ręce, jego oczy błagały o pomoc. Poczułam zimny dreszcz, gdy zobaczyłam szkarłat spływający mu po palcach. Zacisnęłam zęby i spytałam, co się stało, ale odpowiedziało mi tylko rozpaczliwe bełkotanie. Dostrzegłam plastikową siatkę, wypełnioną odłamkami po rozbitych piwach. Staruszek powoli schylał się, zbierał do niej szkło prosto z ziemi. Wszystko stało się jasne stąd ta krew.

Wyciągnęłam mokre chusteczki, które mama zawsze wkłada mi do torebki, i zaczęłam delikatnie wycierać jego ręce. Sama nie wiedziałam, czy robię to po to, żeby mu pomóc, czy żeby nie pobrudzić swojej kurtki.

Kiedy w końcu podniosłam go na nogi, zapytałam o adres. Staruszek nie był w stanie nic powiedzieć, machał tylko ręką w stronę stojącego obok bloku. Zrozumiałam, że tam mieszka. Pokazał mi na domofonie dwa numery domyśliłam się, że to jego mieszkanie. Zadzwoniłam, a po chwili drzwi otworzyły się na oścież i na podwórko wybiegła kobieta z mężczyzną. Rzucili się do starszego pana, oglądali ręce, pytali, czy wszystko w porządku. Mężczyzna podziękował mi, po czym uniósł go w ramionach i zaniósł do środka.

Kobieta, cały czas zaaferowana, dopytywała, jak mogą mi się odwdzięczyć. Zapewniałam, że nie trzeba, kiedy nagle przypomniała sobie o czymś i pobiegła do klatki. Wróciła z wielkim koszem malin, tak dorodnych, że aż ślinka ciekła. Swoje, z działki pod Pruszkowem powiedziała z dumą i na siłę wciskała mi kosz. Bier, nie wygłupiaj się. Myśmy tu oszaleć mogli, kiedy wróciliśmy z ogrodu, a dziadka w domu nie było.

Wtedy zaczęła opowiadać. W czasie wojny Niemcy wzięli go do niewoli. Żeby nie wydać niczego, pogryzł sobie język, bo wysoko w wojsku był Po powrocie do Polski już mówić normalnie nie mógł, więc dziś tylko dźwięki z siebie wydaje. Od kiedy na placu zabaw banda gówniarzy zaczęła zostawiać szklane butelki, a nasza córeczka Hania rozcięła sobie nogę, dziadek zbiera co wieczór szkło, żeby żadne dziecko się nie skaleczyło. Ale on już stary, ledwo chodzi Raz już się wywrócił, pięć godzin leżał na zimnej ziemi, nikt nie pomógł.

Słuchałam zahipnotyzowana, łzy same cisnęły mi się do oczu. Wcisnęła mi kosz malin do rąk, a ja tylko się ukłoniłam, nie mogąc wydusić z siebie nawet prostego dziękuję. Szłam do domu przez opustoszałe ulice Warszawy, ściskając maliny i tłumiąc łkanie.

Dlaczego w naszym kraju tak często patrzymy tylko na siebie? Dlaczego zamiast wyciągnąć dłoń, wolimy sądzić i omijać szerokim łukiem? Proszę Was wszystkich jeśli widzicie człowieka na ziemi, nie zakładajcie od razu, że to pijak. Podejdźcie. Każdy zasługuje na odrobinę troski. Szczególnie my, młodzi pamiętajmy, jesteśmy LUDŹMI, nie świniami!