Zdecydowałam się adoptować porzucone dziecko z Okna Życia przy oddziale położniczym szpitala w Warszawie, trzy miesiące po śmierci mojego męża – nazwałam syna imieniem męża, a potem przyjęłam też nowo narodzoną dziewczynkę, tworząc naszą szczęśliwą, nową rodzinę.

Dowiedziałem się, że ktoś pozostawił niemowlę w Oknie Życia przy oddziale położniczym szpitala w Krakowie.

Zdecydowałem się na adopcję tego dziecka, opuszczonego zaledwie trzy miesiące po śmierci mojej żony. Usłyszałem, że maluch został pozostawiony właśnie przy tym Oknie Życia, tuż obok szpitala.

Musiałem w ekspresowym tempie zebrać wszystkie wymagane dokumenty. Udało mi się to sprawnie załatwić. Przeszedłem przez liczne kontrole ze strony różnych instytucji oraz ocenę mojej sytuacji życiowej. Na szczęście, wszystko wypadło pomyślnie. Kilka dni później mój nowy syn był już razem ze mną w domu. Obdarzyłem go miłością, jakby był moim rodzimym dzieckiem. Nadałem mu imię po mojej zmarłej żonie to było niezwykłe uczucie znów je wypowiadać i słyszeć codziennie. Z czasem mój syn dorastał i zaczął wypytywać o rodzeństwo.

Nie stanowiło to dla mnie żadnego problemu. Pracuję zdalnie, dzięki czemu wszystko mogę kontrolować z poziomu własnego laptopa, więc taka sytuacja okazała się dla mnie idealna. Gdy wróciłem do domu, by zaopiekować się naszym kolejnym dzieckiem, czułem wielką radość. Zaprowadzono mnie do pokoju, gdzie w kołysce leżała maleńka dziewczynka miała zaledwie trzy dni. Już w momencie, kiedy ją zobaczyłem, wiedziałem, że musi zostać częścią naszej rodziny. Postanowiłem, że będzie z nami. Z racji wcześniejszych doświadczeń wiedziałem, jakimi formalnościami trzeba się zająć i jakich badań się spodziewać, więc wszystko poszło jeszcze szybciej niż przypuszczałem.

Teraz jest nas trójka: ja, mój syn i moja córka. Jesteśmy chyba najszczęśliwszą rodziną w całej Polsce.