5 mieszkań w rodzinie, a my wciąż musimy wynajmować – jak to możliwe, gdy rodzice wolą gromadzić majątek niż pomóc dzieciom?

5 mieszkań w rodzinie, a my musimy wynajmować

Dziś znów myślałem o tej naszej dziwnej sytuacji. Prawdę mówiąc, już się do tego przyzwyczaiłem w końcu to nasza codzienność. Chciałbym wreszcie wylać z siebie, jak to jest, że w całej naszej rodzinie jest pięć mieszkań, a my z żoną musimy tułać się po wynajmowanych kątach.

Rodzice mojej żony, Wiesławy, posiadają swoje mieszkanie na Ursynowie, a oprócz tego mają dwa inne lokale na Pradze i Ochocie oba wynajmowane obcym ludziom. Ile razy prosimy ich o możliwość zamieszkania chociażby w jednym z tych mieszkań, tłumaczą z uśmiechem, że wszystko, co mają, zbudowali ciężką pracą i uważają, że my też powinniśmy sobie radzić sami. Jakoś nie zauważają, że kiedy oni byli młodzi, mieszkania często dostawało się od państwa czy to z zakładu pracy, czy za zasługi społeczne. W obecnych czasach jednak, kiedy wynajem pochłania większą część wypłaty, o własnym kącie można tylko pomarzyć.

Moi rodzice Jan i Danuta w gruncie rzeczy wcale nie różnią się podejściem. Po śmierci mojej babci Józefy mieszkanie, które jej należało, zostało przepisane na mnie. Ale jako niepełnoletni nie miałem wpływu na nic rodzice stwierdzili, że będą je wynajmować, aż skończę osiemnaście lat. Teraz jestem dorosły, ale jakoś nie spieszy im się, żeby przekazać mi klucze co miesiąc liczą złotówki z czynszu i cieszą się, że mają regularny dochód, a nam odmawiają możliwości zamieszkania.

Od kilku lat wynajmujemy z Wiesławą małą kawalerkę na Mokotowie tak ciasną, że czasem nawet nasz kot Feliks nie ma się gdzie położyć. Większość naszych zarobków idzie na czynsz, bywało, że na jedzenie brakowało, nie mówiąc już o jakichś przyjemnościach. Teraz Wiesława jest na urlopie macierzyńskim, a ja haruję na dwa etaty po pracy w magazynie dorabiam jeszcze jako ochroniarz na budowie. O dobrym wykształceniu mogę tylko pomarzyć po technikum od razu poszedłem do wojska, a zaraz potem poznałem Wiesławę. Studia były poza moim zasięgiem.

Najgorsze, że moja mama regularnie dzwoni z prośbą, żebym pojechał z nią po zakup sukienki lub bluzki, a mi serce pęka, gdy w portfelu brakuje na witaminy czy jabłka dla dziecka. Ciągle słyszę, że musimy być samodzielni finansowo, że rodzice powinniśmy wspierać, bo oni w planach mają podróże po Europie, zwiedzanie Skandynawii czy wypady nad Bałtyk.

Wkurza mnie ta postawa zaradni, oszczędni, krytykujący nasze prośby o pomoc. Przecież nie chcemy, żeby oddali nam wszystko, czego potrzebują do życia wystarczyłoby jedno mieszkanie albo czasowa pomoc. Ale oni mają swoje plany, swoje marzenia, a nasze trudności ich nie dotyczą. Zrozumiałem, że nie dla wszystkich dzieci są najważniejsze ja, gdy będę ojcem, zrobię wszystko, żeby moje dziecko nie musiało przechodzić przez to samo.

Znajomi Maciek i Agnieszka ciągle powtarzają, że kiedyś wszystko odziedziczymy, że życie się jeszcze odmieni. Ale szczerze? Tak bardzo się do nich zraziłem, że nawet bym nie chciał nic od rodziców niech zabiorą te swoje mieszkania i pieniądze ze sobą tam, gdzie przyjdzie im kiedyś odejść.

Dziś, pisząc to wszystko, czuję jedno czasem najbardziej boli nie bieda, a brak wsparcia od najbliższych. Wiem już, że nie zbuduję swojej rodziny na takich fundamentach. Moje dzieci będą czuły, że dom to nie tylko dach nad głową, ale przede wszystkim serce i zrozumienie.