Broda siwa, lecz dusza piękna. „Oszukiwałaś mnie cały czas! Kończę naszą korespondencję. Jestem bardzo rozczarowany kobietami. Jak mogłaś tak długo udawać i kłamać? Chciałem się z Tobą ożenić, a Ty wszystko zniszczyłaś. Nie da się budować rodziny na kłamstwie i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz więcej. Nie odpowiem. Twój były dżentelmen.” Takie właśnie słowa przeczytałam w liście od Anglika. Z Conorem pisaliśmy do siebie niemal rok. Wszystko szło w kierunku spotkania w jego rodzinnym Sheffield. Ale niestety… Nie udało się. …Miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat. Od dawna po rozwodzie, dzieci i wnuki zajęte swoimi sprawami. Chciałam jeszcze raz poczuć się kobietą. Lata lecą. Zamiast zamykać się w czterech ścianach i wspominać dawne czasy, wolałam zrobić coś dla siebie, niż zamienić się w babcię robiącą na drutach skarpety na metry i haftującą prześcieradła. Przyjaciółki – zajęte rodziną. A na „kandydatów” z pracy – żaden nie wzbudził zainteresowania. Za radą koleżanki założyłam konto na portalu randkowym. Co mi szkodzi? Wypełniłam długi formularz, dodałam korzystne zdjęcie. Czekałam na cud. Sama nie wyskakiwałam z propozycjami. Trzymałam fason. Po dwóch tygodniach – jedno jedyne elektroniczne zaproszenie. Czytam z bijącym sercem – z Bobrujska dotarł do mnie list od… Anglika: 59 lat, przedsiębiorca, rozwiedziony, dorosłych synów ma dwóch. Na zdjęciu – elegancki, zadbany gentleman na tle luksusowej willi. Chce się ze mną poznać. A może i ślub zaproponuje… Szczęście na wyciągnięcie ręki! Tylko ładnie odpisać… Najchętniej napisałabym od razu – zgadzam się, zaraz lecę do Sheffield, nawet do ślubu… Ale odpisałam, że muszę się namyślić, czyli – pokaprysić. Rzekomo mam tylu kandydatów, że nie nadążam wszystkim odpisywać. Conor wykazał się taktem i kulturą. Odpisał, że rozumie – taka kobieta jak ja podbiła niejedno serce, także jego. Komplementy od Anglika dodawały mi skrzydeł. Z Conorem zaczęliśmy szczerą, pełną zaufania korespondencję. Czułam, że jesteśmy dla siebie stworzeni. Czemu mieszkamy w innych krajach? Conor nazywał mnie „Tajemniczą Różą”, ja jego – „Moim dżentelmenem”. Przywykłam do jego czułych listów, już nie wyobrażałam sobie życia bez nich. W myślach byłam już żoną Anglika, w jego obszernej willi, rozmowy przy porannej kawie… Wszystko układało się idealnie. Im lepiej się poznawaliśmy, tym bliżsi byliśmy sobie. Dzieciom powiedziałam, że niedługo ich opuszczę, przekażę im mieszkanie, rzucę pracę. Syn i córka ostudzili mój zapał: – Mama, nie poznajemy cię. Tuż przed emeryturą – zamążpójście? Kto cię tam chce? Twój dżentelmen zaraz zacznie się sypać, ciśnienie, nocą siedem razy do łazienki… Chcesz być służącą i opiekunką? A potem zacznie zrzędzić… Nie bądź pochopna, mama, z tymi Anglikami. Nie posłuchałam ich. Chciałam być damą i koniec! Zmieniłam garderobę, fryzurę, maniery. Czekałam na wizę. I wtedy – list od Conora: „Nie jesteś 'Tajemniczą Różą’, tylko zwykłą kłamczuchą. Nie pisz mi więcej!” Nic nie rozumiałam. Kiedy i czym skłamałam? W głowie szumiało od wersji i domysłów. Napisałam Conorowi jeszcze raz. Czekałam pół roku bez odpowiedzi. Kiedy już całkiem się poddałam, zmieniłam nawet testament, przyszła wiadomość od „Mojego dżentelmena”: – „Tajemnicza Różo”, wybacz! Długo byłem w szpitalu, prawie żegnałem się z życiem. Nie chciałem cię martwić. Naszą korespondencję powierzyłem synowi, Oliverowi. Prosiłem o uprzejmość. A on napisał, że to ty nagle zerwałaś kontakt. Dlaczego? Wyzdrowiałem. Jestem gotów przyjąć cię w moim domu jako żonę. Czytałam kilka razy. Płakałam. Nie wiedziałam, co odpisać. Jasne było tylko jedno: to Oliver nie chciał, by ojciec się żenił. To on bezzasadnie mnie oskarżył. Po namyśle postanowiłam nie odpisywać. No bo co, przyjadę do Sheffield, a w dogodnej chwili Oliver wsypie mi truciznę do owsianki albo naplotkuje ojcu, a ten mu uwierzy i wyrzuci „boginię” z domu. Po co mi to? Niech się dogadują sami. …A moi wnukowie już jesienią do szkoły idą. Trzeba przypilnować czytania, matematyki. A na działce trzeba pomidory posadzić, trawę skosić, kwiatki podlać… Co swoje, to swoje. Odpocznę od internetowych znajomości. Zabierają za dużo energii, a życie i tak ucieka… – Dzień dobry, sąsiadko! Nie spodziewałem się pani zobaczyć, dawno nie przyjeżdżałaś. Sprawy czy… zamążpójście? – zagaduje sąsiad z działki, zerkając w oczy. – Cześć, Kolu! Tęskniłam za tobą. Może byś się nie ożenił beze mnie przez ten czas? Pomożesz mi drewna narąbać? Zapraszam wieczorem na herbatę. Masz pojęcie, ile mam zaległości? – cieszyłam się szczerze na widok Nikolaja. – No co ty, Aniu? Jak miałem się żenić, skoro panna od roku się nie pokazywała? – mrugnął sąsiad. – Co masz na myśli? – Wszystko rozumiałam, ale wypadało poflirtować. – Wyjdź za mnie, Aniu. Po co się jeszcze rozglądać… Znamy się jak łyse konie. Jak mówią: stare drzewo trzeszczy, ale żyje! A mój wybranek ma brodę siwą, lecz duszę piękną. …A ja z Nikolajem już siedem lat szczęśliwa w małżeństwie…

BRODA SIWA, A DUSZA PIĘKNA

„Wszystko kłamałaś! Kończę naszą korespondencję. Bardzo rozczarowałem się kobietami. Jak mogłaś tak długo udawać, kłamać? Chciałem się ożenić, a ty wszystko przekreśliłaś. Nie da się zacząć małżeństwa od kłamstw i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz już do mnie. Nie odpowiem. Twój były dżentelmen”.

Takiego maila dostałam kiedyś od Anglika. Z Konradem pisaliśmy do siebie przez prawie rok. Szykowało się już spotkanie u niego, w Sheffield. Ale niestety…

Nie wyszło.

…Miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat. Z mężem byłam już dawno po rozwodzie. Dzieci i wnuki, swoje życie, swoje sprawy. Pragnęłam jeszcze raz poczuć się prawdziwą kobietą bo lata lecą, a człowiek chciałby coś jeszcze przeżyć. A dzieci no cóż, mają własne problemy, swój świat. Nie umiałam tak po prostu siedzieć w czterech ścianach i rozpamiętywać stare dobre czasy. Można by tak skwaśnieć do reszty, dożyć starości z szydełkiem, dziergając kilometrowe skarpety albo haftując prześcieradła. Moje koleżanki poukładane, mężate, mocno przykute do domów i rodziny. Przejrzałam więc panów na swojej pracy i… no nie, z nikim nie zaiskrzyło.

Aż w końcu, za radą koleżanki z biura, zajrzałam na portal randkowy. Nic nie tracę, pomyślałam!

Wypełniłam porządnie profil, opisałam siebie jak najbardziej korzystnie, dołączyłam ładne zdjęcie i… czekam na cud. Swoich propozycji sama nie wysyłam trzymam fason.

Po dwóch tygodniach trafia do mnie mail. JEDYNY. Aż mi serce zabiło mocniej, gdy zaczęłam czytać wiadomość, siedząc w Opolu.

Anglik, 59 lat, przedsiębiorca, po rozwodzie, dorosłych synów ma. Na zdjęciu elegancki, przystojny dżentelmen z tyłu luksusowy, trzypiętrowy dom. Zaprasza do znajomości, może coś z tego będzie… Może nawet ślub, kto wie?

Już widziałam siebie w niebie. Wystarczyło tylko nie zepsuć rozmowy… ze szczęścia prawie wyłam z radości, śpiewałam pod nosem stare polskie piosenki. Chciałam odpisać, że mogę już teraz, jestem gotowa, zwłaszcza do wyjazdu do Sheffield i do ołtarza. Ale napisałam, że muszę się zastanowić czyli klasyczna kobieca zagrywka.

Napisałam mu, że mam wielu kandydatów i nie wszystkim zdążam odpowiedzieć. Bardzo przepraszam, panie Konradzie, taki urok życia…

Konrad był bardzo uprzejmy, taktowny. Odpisał, że to normalne tak wyjątkowa kobieta jak ja na pewno skradła niejedno serce. Byłam w siódmym niebie od takich komplementów. Na dobre się rozpisaliśmy. Pisał do mnie „Tajemnicza Różo”, ja do niego „Mój Dżentelmen”. Tak przywykłam do jego czułych słów, że już nie wyobrażałam sobie bez nich życia. W myślach już z nim byłam po ślubie, mieszkałam w tym jego pięknym domu, rano przekomarzałam się z ukochanym mężem… Wszystko szło jak po maśle. Im bardziej się poznawaliśmy, tym bliżsi byliśmy duchowo.

Dzieciom oznajmiłam, że niedługo ich zostawię, zostawię im mieszkanie, a z pracy się zwolnię. (Mam syna i córkę.) A oni, mało delikatnie, próbują mnie sprowadzić na ziemię:

Mamo, my cię nie poznajemy. Do emerytury dwa kroki, a ty się za mężem rozglądasz? Kto cię tam w ogóle potrzebuje? Twój dżentelmen zaraz się posypie, będzie mu ciśnienie skakać, będzie co noc latał do łazienki siedem razy… Dasz się wrobić w gosposię i opiekunkę? A potem to on będzie tylko marudził, jak mucha w listopadzie. Do głowy ci przyszło, mamo, dogadzać Anglikowi.

Ich argumenty jednym uchem wpuszczam, drugim wypuszczam. Chcę być damą i już. Szykując się do wyjazdu, odmieniłam garderobę, fryzurę, maniery. Czekam na wizę. I nagle dostaję wiadomość od Konrada… „Nie jesteś Tajemniczą Różą, jesteś zwykłą kłamczuchą. Nie odpisuj, nie będę czytał”.

Nie rozumiem o co chodzi. Kiedy i w czym skłamałam? W głowie milion myśli, teorii, podejrzeń. Naskrobałam do niego jeszcze jeden list. Daremnie czekałam pół roku na odpowiedź. Nic.

Kiedy byłam już pogodzona z losem, przestałam nawet myśleć o przekazaniu mieszkania dzieciom, nagle przychodzi wiadomość od „Mojego Dżentelmena”:

Różo, wybacz mi! Długo leżałem w szpitalu, żegnałem się z życiem. Było tragicznie, wszystko niepewne. Nie chciałem cię martwić. Poprosiłem mojego syna Oliwiera, żeby kontynuował naszą korespondencję, żeby był miły. Ale on mówił, że to ty nagle urwałaś kontakt. Dlaczego?

Jestem już zdrowy i gotów przyjąć cię do mojego domu jako żonę.

Przeczytałam ten list z dziesięć razy, łzy same pociekły. Nie wiedziałam co odpisać. Jasne jedno to jego syn Oliwier stał za oskarżeniami. To on nie chciał, by tato się żenił. Przemyślałam sprawę i już nie odpisałam Konradowi. Nawet jeśli przyjadę do Sheffield, to ten Oliwier jeszcze mnie czymś w zupie potraktuje albo nagada ojcu głupot. Konrad uwierzy synowi, a mnie wyrzuci z domu na bruk. Po co mi to? Niech się sami dogadują, rodzina to rodzina.

…A u mnie wnuki na jesień idą do szkoły. Trzeba z nimi poczytać trochę, matematykę poćwiczyć. I na działkę czas pojechać: pomidory posadzić, trawę skosić, kwiaty podlać… Jak to mówią swój ogródek najcenniejszy.

Odpocznę od nowości randkowych. Za dużo energii na to wszystko idzie. A życie i tak mija, mimo wszystko.

Dzień dobry, sąsiadeczko! Nie spodziewałem się cię tu zobaczyć, dawnoś nie była. Obowiązki czy może za mąż wyszłaś, co? sąsiad z działki, Pan Mikołaj, jak zwykle zaczepia, patrzy mi figlarnie w oczy.

Cześć, Mikołaj! Wiesz, stęskniłam się za tobą. A ty przypadkiem jeszcze się nie ożeniłeś? Może pomożesz mi trochę drzewa porąbać? Potem zapraszam na herbatkę wieczorem. Tyle roboty się nazbierało, nie uwierzysz! aż śmiałam się i miałam ochotę rzucić mu się na szyję.

Aniu, przecież nie mogłem się jeszcze ożenić, jeśli narzeczona się cały rok nie pokazała! puszcza do mnie oko.

Co masz na myśli? udaję zdziwienie, choć dobrze wiem, o co mu chodzi.

Wyjdź za mnie, Aniu. Co będziemy czekać… Znamy się całe życie. Wiesz, stare drzewo skrzypi, ale stoi!

No cóż, mój narzeczony ma brodę siwą, a duszę piękną.

…I właśnie śmiejemy się z Mikołajem już siódmy rok po ślubie.