Mój mąż myśli tylko o sobie – zjada wszystko, nie zostawiając nawet kawałka dla naszego synka. Ciągłe kłótnie o jedzenie, chowanie smakołyków przed głodnym tatą, oskarżenia o egoizm i wsparcie teściowej: życie z Adamem, który uważa, że skoro zarabia, wszystko mu się należy – nawet tort na urodziny zostawił tylko w kawałkach. Kredyt hipoteczny, ograniczony budżet, a ja muszę walczyć o każdy posiłek dla dziecka. Grożę rozwodem, a on skarży się mamie. Czy naprawdę przesadzam?

Słuchaj, muszę Ci się wygadać, bo już nie wytrzymuję z tym wszystkim. Mój mąż, Adam, wszystko myśli tylko o sobie nawet jak chodzi o jedzenie. Dosłownie wszystko potrafi zjeść, nic nie odkłada, nawet dla dziecka.

Wyobraź sobie, ostatnio pytam go:
Adam, gdzie są banany?
A on na luzie:
Zjadłem, bo miałem ochotę.
No to mu mówię:
Serio? Nie mogłeś zostawić jednego chociażby dla Igorka na podwieczorek?
A ten, jakby to żadnego znaczenia nie miało:
Oj, nie przesadzaj, przecież w sklepie są banany.
To mówię:
No to idź i kup nowe.
A on mi na to, że przecież zaraz mecz Lecha i absolutnie nie ma czasu.

I powiem Ci, że to u nas norma, nie tylko z bananami. Twarożek, ciastka, jabłka wszystko znika w oczach. Doszło już do tego, że przed snem chowam lepsze kąski gdzieś wyżej na półce, bo boję się, że dziecko będzie głodne dzięki własnemu tacie.

Jesteśmy razem pięć lat, Igorek zaraz kończy dwa. Spłacamy kredyt hipoteczny na nasze małe mieszkanie wiesz jak jest, jak się trzeba wszystkiego pilnować, bo każdy grosz się liczy. Adam zawsze powtarza, że to on utrzymuje rodzinę, bo dał nam dach nad głową. Fakt, sprzedał swoją kawalerkę i tyle, ale moi rodzice też dali nam sporo pieniędzy na wkład własny. Moja mama zawsze powtarza, że Adam to egoista i coraz częściej łapię się na tym, że muszę się z nią zgodzić.

Sytuacja tylko się pogorszyła, kiedy organizowaliśmy urodziny Igorka. Ja biegałam w kuchni, szykowałam sałatki, przekąski, żeby goście mieli co jeść a Adam co chwilę podchodził do stołu i coś podjadał z talerzy. Apogeum było, gdy dorwał się do tortu mówię Ci, tortu! Zostawiłam go na balkonie, bo w lodówce już nie było miejsca, wracam, chcę pokroić, a tam połowy brakuje. Poważnie, nawet kawałka ładnie udekorowanej czekolady już nie było. Wstyd mi było przed gośćmi, aż się czerwona zrobiłam.

I tak jest regularnie on niby pracuje i zarabia, ale przecież można trochę pomyśleć o innych. Jego wieczna wymówka to: Kupi się następne!. No fajnie, tylko że przy naszych ratach w złotówkach i ciągłych wydatkach na ubrania i dom, nie można szastać pieniędzmi na lewo i prawo. To już nawet nie chodzi o mnie, ale przecież powinien pomyśleć o własnym dziecku!

A teściowa, wiadomo, staje za nim murem:
Daj spokój, nie czepiaj się. Chłop pracuje, ma prawo zjeść. Lepiej więcej gotuj, a nie narzekasz.

Tak, jakbym miała czas i pieniądze, żeby gotować na zapas. Cokolwiek bym nie zrobiła, Adam i tak wszystko zje w dwa dni.

W końcu nerwy mi puściły, powiedziałam Adamowi wprost, że jak raz jeszcze się tak zachowa, to ja naprawdę wystąpię o rozwód. Podzielimy mieszkanie na pół i tyle nas będzie. Oczywiście była afera, poleciał do swojej mamy się żalić. Teraz teściowa w ogóle się do mnie nie odzywa.

I powiedz mi, czy ja jestem wyrodna, czy po prostu normalnie już nie da się z nim wytrzymać? Nie wiem, czy robię dobrze, ale chyba ktoś musi powiedzieć stop. Co Ty byś zrobiła na moim miejscu?