CZY TY JESTEŚ MOIM SZCZĘŚCIEM? Nigdy nie planowałam wychodzić za mąż. Gdyby nie upór mojego przyszłego męża, wciąż byłabym wolnym ptakiem. Artur, jak zakręcony ćwirek, kręcił się wokół mnie, nie spuszczał z oka, spełniał każdą zachciankę, dbał jak nikt… Poddałam się. Wzięliśmy ślub. Artur od razu stał się domowym, bliskim i swojskim człowiekiem. Było z nim wygodnie i lekko – jak w ulubionych kapciach. Rok po ślubie urodził się nasz synek, Świętosław. Artur pracował w innym mieście, wracał do domu tylko raz w tygodniu, zawsze z przysmakami dla mnie i Świętka. Pewnego razu, przygotowując się do prania, przeszukiwałam wszystkie kieszenie. To już nawyk po tym, jak raz wyprałam jego prawo jazdy… Od tamtej pory sprawdzam wszystko przed każdym praniem. Tym razem z kieszeni wypadła kartka, złożona na cztery. Rozwinęłam i przeczytałam – długa lista szkolnych przyborów (incydent był w sierpniu). Na dole dużymi literami dziecięcym pismem: „Tato, wracaj jak najszybciej.” Oho, tak właśnie mój mąż umila sobie czas na boku! Dwulicowy! Nie urządziłam awantury, tylko spakowałam się, zabrałam syna za rączkę (Świętek miał niecałe trzy lata) i pojechałam do mamy na dłużej. Mama wygospodarowała dla nas pokój: – Zostańcie tu, aż się pogodzicie. W głowie zapaliła się myśl o zemście. Przypomniałam sobie o Romku z klasy, który zawsze się za mną uganiał. Dzwonię. – Cześć, Romek! Jeszcze się nie ożeniłeś? – zagaduję. – Nadka? Cześć! Jakakolwiek różnica, żonaty-rozwiedziony… Może się spotkamy? Mój romans z Romkiem trwał pół roku. Artur co miesiąc przynosił alimenty dla syna mojej mamie i wychodził bez słowa. Wiedziałam, że mąż mieszka z Katarzyną Ewsejewą – ona ma córkę z pierwszego małżeństwa, która mówiła do Artura „tato”. Kata i jej córka wprowadzili się do mieszkania Artura zaraz po moim odejściu. Kasia go uwielbiała – dziergała mu ciepłe skarpety, robiła wyśmienite jedzenie. Dowiedziałam się o tym później. Całe życie będę wypominać mężowi Ewsejewą Kasię. Wtedy wydawało mi się, że nasz związek się wypalił – była katastrofa… …Wybraliśmy się z Arturem na kawę porozmawiać o rozwodzie, a zamiast rozwodu powróciły miłe wspomnienia. Artur wyznał mi ogromną miłość, przeprosił i powiedział, że nie wie, jak pozbyć się natrętnej Kasi. Zrobiło mi się go żal. Wróciliśmy do siebie. Mąż nie wiedział nic o Romku. Kasia ze swoją córką wyjechały z miasta na zawsze. …Minęło siedem lat szczęśliwego życia. Potem Artur miał wypadek samochodowy, operacja nogi, rehabilitacja, chodził z laską przez dwa lata. To wykończyło go psychicznie, zaczął pić, stracił kontakt z rzeczywistością. Nic nie pomagało, sami z synem ledwo dawaliśmy radę. W pracy znalazłam „kamizelkę do płaczu” – Pawła. Pocieszał mnie, chodził na spacery, słuchał. Paweł był żonaty, żona spodziewała się drugiego dziecka. Nie mam pojęcia, jak skończyliśmy razem w łóżku! Potem Paweł zabierał mnie wszędzie – na wystawy, koncerty, balety. Kiedy jego żona urodzi córkę, Paweł przerwie wszystko i odejdzie z pracy. Może pomyślał: „Z oczu, z serca”? Nie rościłam sobie do niego praw. On zaleczył moją duszę, nie zamierzałam niszczyć jego rodziny. Mąż dalej pił… …Pięć lat później przypadkiem spotkam Pawła, a on zupełnie serio zaproponuje mi ślub. Rozśmieszy mnie to. Artur na chwilę się ogarnie, wyjedzie do pracy do Czech, a ja będę przykładną żoną i matką. Całe myśli przy rodzinie. Po pół roku Artur wróci, zrobimy remont, kupimy sprzęty, naprawi samochód. Wszystko wydaje się na dobrej drodze. Ale nie! Mąż znowu zaczyna pić. Przechodzi przez kolejne piekło – przynoszą go koledzy do domu, sama go czasem doprowadzam, szukam śpiącego na ławce, z pustymi kieszeniami… Bywało różnie. …Pewnej wiosny, stojąc smutna na przystanku autobusowym, gdy wszędzie ptaki śpiewają, słońce grzeje, a ja się nie cieszę, słyszę szept przy uchu: – Może mogę pomóc w pani problemach? Odwracam się, a tam przystojny, pachnący mężczyzna! A ja mam 45 lat! Może znów będę „wisienką”? Ale się zawstydziłam. Na szczęście podjechał autobus, wskoczyłam i odjechałam, jak najdalej od pokusy. Pan pomachał mi na pożegnanie. Cały dzień o nim myślałam. Przez kilka tygodni się wzbraniałam… dla zasady. Ale Edek (tak miał na imię), jak czołg, skutecznie zdobywał moją uwagę. Co rano czekał na przystanku, a ja już nie chciałam się spóźniać – wypatrywałam go z daleka, machał mi, posyłał całusy. Przyniósł kiedyś naręcze czerwonych tulipanów. Mówię mu: – Ale gdzie ja z kwiatami rano do pracy? Zaraz dziewczyny wyczują co i jak. Edek z uśmiechem oddał bukiet starszej pani obserwującej nasze przedstawienie. Babcia aż odmłodniała! „Dzięki, chłopcze! Życzę ci gorącej kochanki!” Spłonęłam rumieńcem od tych słów. Dobrze, że nie życzyła młodziutkiej… Edek powiedział do mnie: – Nadka, może razem zostańmy winni? Nie pożałujesz! Przyznaję – propozycja kusząca w idealnym momencie! Z mężem nie miałam już relacji, Artur leżał jak kłoda sparaliżowany alkoholem. Edek był sportowcem, abstynentem, świetnym rozmówcą, rozwiedziony, miał 57 lat. Hipnotyzował! Zatonęłam w tym romansie po uszy. Przez trzy lata byłam rozdarta między domem a Edkiem. Nie mogłam, choć chciałam, zakończyć tej historii. Edek zawładnął moją duszą i ciałem, „gdy serce kocha, rozum się gubi”. Przy nim traciłam oddech! Ale wiedziałam, że z tego nic dobrego nie będzie. Miłości nie czułam. Wracałam wyczerpana do domu po spotkaniu z Edkiem, chciałam mocno przytulić męża – choć pijanego, śmierdzącego, ale mojego, swojskiego. Swój sucharek smaczniejszy niż cudze ciastka. Takie jest życie! Syn wiedział o Edku, raz nas zobaczył w restauracji ze swoją dziewczyną. Musiałam Edka przedstawić. Rozmawiali ze sobą, wieczorem Świętosław patrzył na mnie pytająco – liczył na rozmowę. Zbyłam go żartem: „Kolega od projektu.” „No, akurat w restauracji…” – mruknął syn. Nie oceniał, prosił tylko, żeby nie rozstawać się z tatą. Może się ogarnie. Czułam się jak zbłąkana owieczka, zagubiona. Przyjaciółka, trzykrotna żona, uparcie doradzała: „Rzuć tych niepotrzebnych kochanków, ogarnij się!” Miała doświadczenie. Ale przestałam, dopiero gdy Edek próbował podnieść na mnie rękę. To była granica. Dobrze, że przyjaciółka ostrzegała: „Morze spokojne, gdy stoisz na brzegu…” Spadła mi klapka z oczu – po trzech latach męki odzyskałam wolność! Prawdziwy spokój! Edek potem długo mnie szukał, błagał o wybaczenie… Byłam nieugięta! Przyjaciółka ucałowała mnie i podarowała kubek z napisem „Jesteś właściwa!” A Artur? Wszystko wiedział o Edku z jego telefonicznych spowiedzi. Artur przyznał: – Gdy tego słuchałem, chciałem zniknąć. Ale wiem, że sam jestem winien, sam straciłem żonę przez alkohol. Co mogłem ci odpowiedzieć? …Od tych wydarzeń minęło dziesięć lat. Mamy z Arturem dwie wnuczki. Siedzimy razem przy stole, pijemy kawę. Patrzę przez okno, Artur bierze mnie za rękę: – Nadka, nie rozglądaj się – jestem twoim szczęściem! Wierzysz? – Oczywiście, kochany, mój jedyny…

JESTEM TWOIM SZCZĘŚCIEM?

Właściwie, nie zamierzałam wychodzić za mąż. Gdyby nie wytrwałość mojego przyszłego męża, do dziś latałabym wolna jak ptak. Witold, niczym szalony motyl, krążył wokół mnie, nie spuszczał z oczu, starał się dogadzać w każdej sprawie, dosłownie zdmuchiwał ze mnie kurz W końcu się poddałam. Wzięliśmy ślub.

Witold już po kilku dniach stał mi się kimś domowym, bliskim, swojskim. Z nim żyło się wygodnie i lekko, jakby chodziło się w miękkich kapciach.

Po roku urodził nam się syn Świętopełek. Witold pracował wtedy w innym mieście. Do domu wracał raz w tygodniu, zawsze przywożąc nam z Świętkiem pyszne przysmaki. Przy jednym z jego powrotów, jak zawsze zabrałam się za pranie jego rzeczy. Sprawdzałam wszystkie kieszenie miałam to już w zwyczaju. Raz, niechcący, wyprałam jego prawo jazdy Od tamtej pory przed każdym praniem dokładnie obmacuję każdą kieszonkę. Tym razem z jego spodni wypadł złożony na cztery karteluszek. Rozwinęłam, przeczytałam To była długa lista szkolnych przyborów (był sierpień). Na samym dole dziecięcym pismem: Tato, wracaj szybko.

No proszę, mąż już sobie rozrywa życie na boku! Oszust!

Bez awantur spakowałam się; Synka ledwo miał trzy latka za rączkę i w drogę do mamy, na dłużej. Mama przydzieliła nam z synkiem pokój:

Zostańcie tutaj, aż się pogodzicie.

Oczywiście, w głowie pojawiła się myśl o zemście. Przypomniało mi się o Romualdzie, szkolnym koledze. On zawsze mi się narzucał: w szkole i potem. Zadzwoniłam.

Cześć, Romuś! Wciąż kawaler? zaczęłam od dawna.

Nadzieja? Cześć! Co za różnica, żonaty czy rozwiedziony Może się spotkamy? ożywił się Romuald.

Nasza przygoda, nieplanowany romans, trwała sześć miesięcy. Witold przekazywał synowi alimenty osobiście mojej mamie i bez słowa wychodził.

Wiedziałam, że mąż mieszka z Katarzyną Krawczyk. Miała córkę z wcześniejszego małżeństwa. Katka kazała dziecku mówić do Witolda tato. Wszyscy zamieszkali w mieszkaniu Witka. Katarzyna dowiedziawszy się o moim odejściu, natychmiast przeprowadziła się z córką z innego miasta prosto do niego. Katarzyna wielbiła Witolda robiła mu na drutach ciepłe skarpety, swetry i cudowne obiady. O tym wszystkim dowiedziałam się później. Do końca życia będę wypominać Witoldowi Katarzynę. Ale wtedy wydawało mi się, że nasz związek to już przeszłość, ruina…

Spotkaliśmy się jeszcze raz, przy kawie, żeby omówić rozwód. Nagle zalały nas dobre wspomnienia. Witold, skruszony, wyznawał mi swoją miłość i żałował wszystkiego. Powiedział, że nie wie, jak pozbyć się nachalnej Katarzyny. Ogarnęła mnie litość. Powróciliśmy do siebie. Dla jasności o Romualdzie mój mąż nie wiedział. Katarzyna z córką opuściły nasze miasto na zawsze.

Minęło siedem lat szczęśliwego życia rodzinnego. Potem Witold miał poważny wypadek samochodowy. Operacje nóg, rehabilitacja, chodzenie z laską. Cały proces trwał dwa lata. Te zabiegi wykończyły go psychicznie. Witold zaczął pić bardzo mocno. Stał się nie do poznania. Zamknął się w sobie. Trudno było patrzeć, jak się niszczy. Prośby ani perswazje nie działały. Męczył zarówno siebie, jak i nas z synem. Pomocy nie chciał.

W pracy znalazł się powiernik na łzy Paweł. Wysłuchiwał mnie w przerwach na papierosa, chodził ze mną na spacery po pracy, pocieszał. Paweł był żonaty, żona spodziewała się drugiego dziecka. Do dziś nie wiem, jak znaleźliśmy się w jednym łóżku. Zupełnie nie w moim typie, niższy ode mnie o głowę! Śmieszne!

Zaczęło się Paweł prowadzał mnie na wystawy, koncerty, balet. Gdy urodziła mu się córeczka, skończyły się rozrywki. Zwolnił się z pracy i znalazł inne zatrudnienie. Może wtedy postanowił: zniknąć mi z oczu, zniknąć z serca? Nie miałam do niego żadnych żalów, więc puściłam go do rodziny bez żalu. Był tylko chwilową ulgą dla mojej duszy. Nie zamierzałam rozbijać czyjegoś szczęścia.

Tymczasem mój mąż pił coraz bardziej.

Minęło pięć lat. Szczęśliwie spotkałam Pawła przypadkiem. Całkiem serio zaproponował mi ślub. Roześmiałam się w głos.

Witold na moment wziął się w garść i wyjechał do pracy do Czech. W tym czasie byłam wzorową żoną i troskliwą matką, myślałam tylko o rodzinie.

Po pół roku Witold wrócił z zagranicy. Zrobiliśmy generalny remont mieszkania, kupiliśmy nowy sprzęt. Wreszcie naprawił swoje auto. Żyć, nie umierać! Ale mąż znowu popadł w nałóg. Zaczął się koszmar. Koledzy dosłownie przynosili Witolda do domu sam dojść już nie mógł. Czasem znajdowałam go nieprzytomnego na ławce gdzieś w dzielnicy, z wywróconymi, pustymi kieszeniami, wracałam z nim do domu na własnych plecach. Zdążyło się niejedno.

Aż pewnej wiosny stałam smutna na przystanku. Dookoła ptaki śpiewają, słońce rozkwita, ale mnie nie cieszyły takie kwietniowe radości. Nagle słyszę szept przy uchu:

Może mogę pomóc w pani niedoli?

Obracam się. Mój Boże! Przystojniak, pachnący jak świeży las! Miałam wtedy 45 lat! Czy znów stanę się kwitnącą jagodą? Cała się zarumieniłam, jakby byłam młodą dziewczyną. Na szczęście podjechał autobus wskoczyłam do środka. Bezpieczna.

Cały dzień myślałam tylko o nim. Przez kilka tygodni opierałam się dla zasady.

Ale Eustachy tak miał na imię był niezmordowany. Każdego ranka czekał na tej samej zatoczce. Coraz bardziej polubiłam te chwile, kiedy z daleka wypatrywałam czy stoi mój amant. Eustachy śmiał się, puszczał mi całusy z oddali.

Jednego ranka przyniósł naręcze czerwonych tulipanów.

Co mam zrobić z kwiatami przed pracą? Zaraz dziewczyny mnie spalą na miejscu zażartowałam.

Eustachy tylko się uśmiechnął:
Racja, nie pomyślałem o takich strasznych konsekwencjach.

Wręczył bukiet przypadkowej babci, która z ciekawością śledziła nasze przedstawienie. Staruszka odmłodniała: Dziękuję ci, synku! Życzę ci namiętnej narzeczonej! Zawstydziłam się, dobrze, że nie życzyła młodziutkiej zapadłabym się pod ziemię!

Eustachy rzekł do mnie:
Nadziejko, chodźmy razem poczuć winę! Warto spróbować.

Prawdę mówiąc, to była kusząca propozycja. W końcu z Witoldem nie łączyło mnie już wtedy nic leżał jak kołek na łóżku i nie reagował.

Eustachy był abstynentem, byłym sportowcem (miał 57 lat), wspaniałym rozmówcą. Rozwiedziony. Skrywał w sobie magnetyzm!

Zatopiłam się w romansie po uszy! Był dla mnie jak wir namiętności. Trzy lata biegałam między domem a Eustachym. Dusza pełna zamętu.

Nie miałam siły ani chęci się zatrzymać, ale przyszło pragnienie zakończyć a sił wciąż brak. Bo, jak mawiają w Polsce, dziewczę goni chłopaka, a on nie odchodzi. Eustachy całkiem mną zawładnął! Jak się coś polubi, to i rozum znika. Przy nim brakowało mi tchu! Szaleństwo! Ale przeczuwałam, że nie wyniknie z tej namiętności nic dobrego. Miłość do Eustachego nie przyszła.

Wracając wykończona do domu, po kolejnych spotkaniach, miałam ochotę przytulić się do męża. Choć pijany, choć nieładnie pachnący, ale swój, najbliższy i czysty! Własny sucharek zawsze smaczniejszy niż cudze placki! Oto prawda życia! A namiętność od słowa nękać. Chciałam już odcierpieć, odżałować Eustachego i wrócić do rodziny.

Tak myślałam. Ciało szło jednak za pokusą Mój syn wiedział o Eustachym. Zobaczył nas kiedyś w restauracji z własną dziewczyną. Musiałam ich sobie przedstawić. Uściskali dłonie, zamienili parę słów. Wieczorem Świętopełek patrzył pytająco przy kolacji. Odpowiedziałam żartobliwie kolega z pracy i nowy projekt Aha, …w restauracji przytaknął syn. Nie potępiał. Prosił, żebym się nie rozwodziła z tatą. Może jeszcze wróci do siebie. Przemyśli.

Czułam się jak zagubiona owieczka. Rozwiedziona przyjaciółka radziła: Rzuć tych kochasi na śmietnik i uspokój się. Słuchałam. Miała już trzeciego męża, znała życie. Ostatecznie logicznie rozumowałam. Ale zatrzymać się mogłam dopiero, gdy Eustachy spróbował podnieść na mnie rękę.

To była granica. Nie na darmo mówią Cisza na morzu dopóki stoisz na brzegu

Opadła mi zasłona z oczu świat odzyskał kolory! Trzy lata męki! Uff! Wolna! Prawdziwy spokój.

Eustachy jeszcze długo będzie mnie śledził, prosił o przebaczenie, błagał Ale już byłam nieugięta. Przyjaciółka wycałowała mnie i dała mi kubek z napisem Jesteś w porządku!

Co do Witolda wiedział o wszystkim. Eustachy dzwonił do niego i opowiadał. Był przekonany, że rozbiję rodzinę. Witold powiedział mi:

Gdy słuchałem tyrad twojego adoratora, chciałem umrzeć. Sam sobie winien! Przepiłem żonę z wódką Jaki ja byłem głupi! Nic ci nie mogłem powiedzieć

Od tamtej pory minęło dziesięć lat. Dziś razem z Witoldem mamy dwie wnuczki. Siedzimy za stołem, pijemy kawę. Patrzę przez okno. Witold delikatnie chwyta mnie za rękę:

Nadziejko, nie szukaj szczęścia po kątach. Ja jestem twoim szczęściem! Wierzysz?

Wierzę, mój jedynyPatrzę w jego oczy już nie młode, trochę zmęczone, a jednak pełne czułości. Uśmiecham się. Na stole obok leniwie stygnie ciasto z jabłkami, a wnuczki śmieją się z czymś pod stołem. Słońce rozlewa się ciepłem po kuchni, jakby chciało powiedzieć: Tu jest dobrze.

Ściskam Witolda za rękę mocniej, czując, jak pulsuje pod skórą miłość, która przetrwała burze, straty i namiętności. Życie nauczyło mnie, że szczęście nie zawsze biega za rogiem w nowych szatach. Czasem czeka cierpliwie w starym fotelu, w znajomym głosie, w codziennych drobiazgach.

Z sąsiedztwa dolatuje piosenka, dzieci biegną w pośpiechu do ogrodu a my razem, mimo wszystkich zakrętów, pozostajemy tu, w tym domu, z tymi wspomnieniami, które przeplatają się ze śmiechem i zapachem kawy.

Odpowiadam więc:

Wierzę. I dziś już wiem, że szczęście to nie cudzy uśmiech, nie burza namiętności to ręka, która mnie prowadzi przez świat. Ty jesteś moim szczęściem.

Witold się wzrusza. Cisza jest pełna wszystkiego, co najważniejsze. W tej chwili rozumiem tutaj, w zwyczajnym dniu, między tym, co było i dopiero będzie, właśnie jest moje szczęście.

Za oknem rozkwitł bez. A ja uśmiecham się do życia, które nauczyło mnie kochać naprawdę.