WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! MAM DOŚĆ TEGO PSIEGO SMRODU! — OZNAMIA MĄŻ. ONA WYBIERA MĘŻA I WYWIEZIE PSA DO LASU… A WIECZOREM ON OŚWIADCZA, ŻE ODCHODZI DO INNEJ

WYBIERAJ: ALBO TWÓJ PIES, ALBO JA! JUŻ MAM DOŚĆ TEGO PSIEGO ZAPACHU! OZNAMIA MĄŻ. ONA WYBIERA MĘŻA, WYWOZI PSA DO LASU… A WIECZOREM ON MÓWI, ŻE ODCHODZI DO INNEJ

Małgorzata kocha swojego męża, Marcina, bezgranicznie. Są razem od pięciu lat. Dzieci jeszcze nie mają, za to ich rodziną od lat był Maks stary owczarek niemiecki, którego Małgorzata przygarnęła jako szczeniaka, jeszcze zanim poznała Marcina.

Maks był dla niej kimś więcej niż tylko psem: wierny, mądry, rozumiał ją bez słów. Niestety starość nie ominęła przyjaciela bolały go łapy, sierść zaczęła wypadać, a zapach psa stawał się coraz bardziej wyczuwalny.

Marcin długo znosił kłopoty z Maksem. Gdy jednak któregoś dnia pies, nie mogąc się doczekać spaceru, nasiusiał w przedpokoju na nowy parkiet, czara goryczy przelała się.

Wystarczy! wykrzyczał Marcin, wskazując palcem starego psa przy kałuży. To dom czy psiarnia? Smród, sierść w jedzeniu, a teraz jeszcze siki! Małgorzata, decyduj: ja czy ta ruina!

Marcin, co ja mam z nim zrobić? On ma dwanaście lat… Małgorzata tuliła przepraszającego psa, płacząc.

Oddaj do schroniska! Wywieź do lasu! Uśpij! Wszystko mi jedno! odciął się sucho Marcin. Jeśli do wieczora go tu nie będzie, ja wychodzę. Chcę mieszkać w czystym, a nie sprzątać po twoim upchlonym syneczku!

Małgorzata była słaba, panicznie bała się samotności. Bała się stracić Marcina to on utrzymywał dom, to z nim planowała wakacje i raty kredytu…

Wybrała Marcina.

Zabrała Maksa za miasto.

Pies z trudem wskoczył do samochodu, skomląc z bólu, ale polizał jej rękę. Myślał, że jadą na spacer.

Małgorzata przez całą drogę płakała.

Wysadziła go w lesie, jakieś dwadzieścia kilometrów od miasta. Przywiązała smycz do drzewa, żeby Maks nie pobiegł za samochodem.

Przepraszam cię, Maks… Wybacz mi… szepnęła, nie mając odwagi spojrzeć w jego załzawione, przymglone wiekiem oczy.

Maks nie wyrywał się. Po prostu usiadł i patrzył na nią. Zrozumiał wszystko.

Zostawiła mu miskę z karmą, wsiadła do auta i ruszyła z piskiem opon. W lusterku widziała jeszcze, jak pies, zapominając o bolących łapach, szarpnął się za nią, naciągnął smycz i szczeknął. Zachrypniętym, rozdzierającym serce głosem.

To szczekanie dźwięczyło Małgorzacie w głowie całą drogę powrotną.

Wróciła do domu rozbita, z zapuchniętymi od płaczu oczami.

Marcin był w domu. Pakował walizkę.

Co robisz? Przecież załatwiłam to! Maksa już nie ma. Wywiozłam go

Marcin spojrzał na nią z zimnym uśmiechem.

Szybka jesteś. Ale wiesz co… i tak odchodzę.

Jak to odchodzisz?! Dokąd?!

Do Eweliny. Tę z księgowości znasz. Spotykamy się już pół roku. Jest w ciąży.

Małgorzata opadła na krzesło. Świat jej zawirował.

Ale… przecież postawiłeś ultimatum… Pies albo ty… Po co to wszystko?!

Sprawdzałem odpowiedział cynicznie Marcin. Chciałem zobaczyć, czy masz charakter. Myślałem, może postawisz się wreszcie. A ty? Dla spodni zdradziłaś przyjaciela. Wiesz, aż się boję z tobą żyć. Jeśli psa oddajesz do lasu po dziesięciu latach miłości, to mnie, gdy zachoruję, wyniesiesz pewnie do śmietnika.

Zamknął walizkę.

Żegnaj, Małgorzato. I wiesz Maks był jedynym facetem w tym domu. Ty jesteś po prostu zdrajczynią.

Gdy drzwi się za nim zamknęły, Małgorzata rozpłakała się jeszcze mocniej.

Wtedy zrozumiała, co zrobiła. Dla człowieka, który jej nie kochał, zabiła duszę jedynej istoty, która ją kochała bezwarunkowo.

Chwyciła kluczyki i pędem ruszyła z powrotem do lasu.

Była noc. Padał deszcz.

Dotarła pod to samo drzewo.

Smycz była przegryziona. Miska przewrócona. Maksa nie było.

Maks! Maks! Mój chłopcze! krzyczała, biegając po mokrym, ciemnym lesie, drapiąc się o gałęzie.

Szukala go trzy dni. Wieszała ogłoszenia, pisała do wolontariuszy, nie spała, nie jadła.

Czwartego dnia zadzwonił telefon.

Szukała pani owczarka? Znaleźli podobnego na trasie. Potrącił go tir.

Małgorzata pojechała na rozpoznanie.

To był on.

Maks najwyraźniej przegryzł smycz i pobiegł jej szukać. Na obolałych łapach, przez strach i ból wracał do domu. Do tej, która go zdradziła. I zginął przy drodze, nie doczekawszy się jej.

Małgorzata pochowała Maksa.

Minęły dwa lata.

Małgorzata żyje sama. Nie wyszła już za mąż nie potrafi już zaufać ani innym, ani sobie.

Marcin jest szczęśliwy z nową żoną i dzieckiem. Zapomniał Małgorzatę jak zły sen. Dla niego to była tylko próba, wygodny powód, by odejść i przerzucić winę na żonę.

A Małgorzata? Małgorzata jest wolontariuszką w schronisku dla starych psów. Sprząta klatki, karmi, leczy rany. Próbuję odkupić swoje winy.

Co noc śni jej się to samo: stoi pod drzewem, a Maks patrzy na nią. Woła go, ale on nie podchodzi. Tylko patrzy. Bez gniewu. Z nieskończonym psim smutkiem.

W tym spojrzeniu tkwi jej wyrok.

Przesłanie: Zdrady nie wybacza się nigdy. Nigdy nie poświęcaj wiernych przyjaciół dla tych, którzy zmuszają cię do wybierania. Kto naprawdę kocha, nie każe wybierać. Kto to robi już cię zdradził, a ty tylko odwlekasz koniec, popełniając najgorszy błąd.