Jeszcze jeden wspólny rok przed nami… Ostatnio Arkadiusz Janowicz sam nie wychodził z domu. Nie wychodził od czasu, gdy poszedł do przychodni, a potem zapomniał, gdzie mieszka i jak się nazywa. Zamiast wrócić do domu, długo błądził po osiedlu, aż zatrzymał się przed dobrze znanym budynkiem – to była Fabryka Zegarków, w której Arkadiusz przepracował prawie pięćdziesiąt lat. Patrzył na tę fabrykę i czuł, że ją zna, choć nie pamiętał, kim jest, aż ktoś niespodziewanie klepnął go w ramię: – Panie Arkadiuszu! Dawno pana tu nie było, a my, chłopaki z warsztatu, ostatnio wspominaliśmy, jaki był pan mistrzem i nauczycielem. To ja, Jurek Akul, przecież pan uczył mnie fachu! I nagle coś kliknęło w głowie Arkadiusza – wszystko sobie przypomniał, na szczęście… Jurek ucieszył się, przytulił starego mistrza: – Poznał mnie pan? Zgolilem wąsy, może dlatego nie poznał pan od razu. Chce pan zajrzeć do warsztatu? Chłopaki by się ucieszyli. – Może kiedy indziej, Jurek, czuję się trochę zmęczony – przyznał Arkadiusz. – Mam auto pod ręką, podwiozę pana – ucieszył się Jurek. I tak Arkadiusz wrócił do domu, a od tej pory żona, Natalia Lubiewska, już nigdzie nie puszczała męża samego, chociaż z pamięcią było już wszystko w porządku. Chodzili razem i na spacer, i do przychodni, i do sklepu. Aż pewnego dnia Arkadiusz rozchorował się: gorączka, silny kaszel. Żona pobiegła sama do apteki i na zakupy, choć sama nie czuła się najlepiej. Kupiła leki i trochę produktów. Nagle poczuła dziwną słabość i duszność, a torba z zakupami wydawała się potwornie ciężka. Stała chwilę, odpoczęła, po czym ruszyła dalej. Kilka kroków od bloku znów musiała się zatrzymać, postawiła torbę na świeżym śniegu i… opadła miękko na chodnik. Ostatnia myśl Natalii: po co tyle kupiła, stara już, rozumu brak! Na szczęście sąsiedzi wychodzili akurat z klatki, zobaczyli Natalię leżącą na śniegu, podbiegli i zadzwonili po pogotowie… Natalia trafiła do szpitala, a sąsiedzi zabrali zakupy i leki, wrócili do jej mieszkania i zaczęli dzwonić do drzwi. – Mąż pewno w domu, może się rozchorował, nie widziałam go kilka dni – domyśliła się pani Nina Michalska – Pewnie śpi, Natalia mówiła, że jemu też często coś dolega, ech, starość… Zaglądnę później. Arkadiusz słyszał dzwonek. Ale kaszel utrudniał mu oddychanie, próbował wstać, lecz osłabienie i gorączka sprawiły, że zakręciło mu się w głowie i o mało nie upadł… Kaszel ustał, Arkadiusz zapadł w dziwny sen na jawie. Gdzie jest Natalia, czemu tak długo nie wraca? Leżał w półśnie, aż usłyszał lekkie kroki. Nagle przy łóżku pojawiła się żona, Natalia – jakie to szczęście, że wróciła. – Arkadiusz, podaj mi rękę, trzymaj się mnie, wstań, wstań – wołała cicho. Wstał, trzymając jej chłodną, słabą dłoń. – Otwórz drzwi, szybko – szepnęła Natalia. – Po co? – zdziwił się, ale otworzył, skoro poprosiła. Do mieszkania weszła sąsiadka Nina Michalska i Jurek, młody kolega z pracy: – Panie Arkadiuszu, czemu pan nie otwiera? Dzwoniliśmy i pukaliśmy! – Natalia, gdzie Natalia? Przecież tu była przed chwilą? – szeptem pytał Arkadiusz, próbując zrozumieć, gdzie zniknęła żona. – Ona w szpitalu, na OIOM-ie – zdziwiła się pani Nina. – Chyba ma majaki – domyślił się Jurek, podtrzymując omdlałego przyjaciela… Wezwali karetkę, to był omdlenie przez gorączkę… Po dwóch tygodniach Natalia wyszła ze szpitala. Jurek przywiózł ją autem do domu, przez cały ten czas pomagał i on, i sąsiadka Arkadiuszowi, który też wracał do sił. Najważniejsze, że są znów razem. Gdy Arkadiusz i Natalia zostali sami, oboje ledwo powstrzymywali łzy. – Dobrze, że są jeszcze dobrzy ludzie – mówiła Natalia – Pamiętasz, jak dzieci Niny wpadały do nas po szkole, karmiliśmy je obiadem, odrabialiśmy z nimi lekcje, a potem Nina wracała i zabierała je do domu. – Tak. Nie każdy pamięta dobro, a ona nie straciła serca. Dobrze mieć takich sąsiadów – przyznał Arkadiusz. – I Jurek, taki był z niego młody chłopak, nauczyłem go zawodu. Młodzi często zapominają o starszych, a ten nie zapomniał. – Za kilka dni Sylwester, Arkadiusz, jak dobrze, że znowu jesteśmy razem – przytuliła się Natalia. – Powiedz mi tylko, jak to się stało, że byłaś wtedy ze mną? Przecież byłem tu sam i to przez ciebie otworzyłem drzwi ratownikom… Bał się, że znowu uzna, iż coś mu się zdrowo pomieszało, ale Natalia spojrzała na niego zaskoczona: – To naprawdę się wydarzyło? Lekarze mówili, że miałam kliniczną śmierć, ale miałam wrażenie, że właśnie wtedy byłam przy tobie, we śnie, czułam, jak idę z OIOM-u do domu… – Widzisz, jakie cuda potrafią się zdarzyć na starość. Kocham cię tak bardzo jak dawniej, a może nawet mocniej – powiedział Arkadiusz, biorąc jej ręce w swoje, i długo patrzyli na siebie bez słowa. Jakby bali się, że coś znów ich rozdzieli… W wieczór przed Sylwestrem odwiedził ich Jurek, przywiózł domowe ciasto od żony. Potem przyszła Nina, pili wszyscy razem herbatę z ciastem, a w duszy było ciepło i dobrze. Nowy Rok Natalia Lubiewska i Arkadiusz Janowicz świętowali we dwoje. – Wiesz, pomyślałam sobie, że jeśli razem przywitamy ten Nowy Rok, cały rok będzie nasz. I jeszcze trochę razem pożyjemy – powiedziała Natalia do męża. Oboje się roześmiali z tej radosnej myśli. Jeszcze jeden wspólny rok życia – to przecież tak dużo, to szczęście.

Jeszcze jeden cały rok razem…

Ostatnimi czasy Arkadiusz Janusz nie wychodził sam z domu. Przestał wychodzić odkąd pewnego dnia poszedł do przychodni i nagle zapomniał, gdzie mieszka i jak się nazywa. Wtedy poszedł w zupełnie inną stronę miasta, długo krążył po osiedlu, aż jego wzrok zahaczył o pewien dobrze znany budynek. Okazało się potem, że to była fabryka zegarków, gdzie Arkadiusz Janusz przepracował prawie pół wieku.

Stojąc przed tym gmaszyskiem, wiedział, że doskonale je zna. Ale dlaczego zna i kim on sam jest, nie potrafił sobie przypomnieć tak długo, aż ktoś niespodzianie poklepał go po ramieniu z tyłu.

Janusz! Pan Arkadiusz, zatęsknił pan za nami? Przecież dopiero co pana wspominaliśmy, jakiego mieliśmy mistrza i mentora. Arkadiuszu, nie poznajesz mnie? To ja, Jurek Makowski, to przecież ty, Janusz, zrobiłeś ze mnie człowieka!

Coś nagle kliknęło w głowie Arkadiusza Janusza. Odzyskał pamięć i odetchnął z ulgą: Dzięki Ci, Boże…”

Jurek się ucieszył, uściskał starego mistrza.

Poznałeś? Ogoliłem wąsy, stąd niepodobny do siebie. Przyjdziesz do nas, chłopaki się ucieszą?

Może innym razem, Jurku, jakoś zmęczony jestem odparł cicho Arkadiusz.

Ale mam auto tuż pod ręką, podrzucę cię, pamiętam twój adres ucieszył się Jurek.

Tak odwiózł go pod dom, a od tamtego dnia Zofia Januszowa nie wypuszczała męża nigdzie samego, choć z pamięcią wszystko wróciło do normy.

Teraz chodzili już tylko razem: i do parku, do przychodni, czy na zakupy.

Aż któregoś dnia Arkadiusz zaniemógł: gorączka, silny kaszel. Żona pobiegła sama do apteki i sklepu, chociaż i jej coś niedobrze się czuło.

Kupiła lekarstwa i trochę jedzenia, niby niewiele. Lecz nagle opanowała ją dziwna słabość i duszności. Torba z zakupami wydawała jej się niewyobrażalnie ciężka. Zofia Januszowa odpoczęła chwilę, po czym ruszyła dalej przez świeżo opadły śnieg.

Przeszła jeszcze parę kroków, znów stanęła. Postawiła torbę na białej puchowej nawierzchni, i niespodziewanie miękko osunęła się tuż obok, na ścieżce prowadzącej do domu.

Ostatnia jej myśl była po co tyle kupowałam naraz, jasne, starość, rozum już nie ten!

Dobrze, że sąsiedzi wyszli z klatki, zobaczyli Zofię leżącą na śniegu, podbiegli i wezwali karetkę.

Zofię Januszową zabrano do szpitala, sąsiedzi odzyskali torbę z zakupami i lekarstwami, potem przyszli pod jej drzwi.

A jej mąż, Arkadiusz, pewnie został w domu, chory może, już kilka dni go nie widziałam powiedziała Nina Maciejewska Pewnie śpi, Zofia mówiła, że on też coraz gorzej się czuje, ech, starość, nic wesołego, później zajrzę…

Arkadiusz Janusz dzwonek do drzwi słyszał. Ale kaszel sprawiał, że nie mógł złapać tchu, chciał wstać, lecz słabość i gorączka zakręciły mu w głowie, niemal upadł…

Kaszel ustał, a sam Arkadiusz zatopił się w jakimś dziwnym śnie, niby na jawie. I gdzie jest jego Zosia, czemu tak długo nie wraca?

Leżał w tym półśnie długo, ale nagle usłyszał lekkie kroki. I do pokoju, jakby z mgły, weszła jego żona, jego Zosia jak dobrze, że wróciła.

Arkadiusz, podaj rękę, trzymaj się mnie, wstawaj szeptała Zosia. Podniósł się, chwytając jej rękę, zaskakująco chłodną i słabą.

A teraz otwórz drzwi, szybko, proszę powiedziała Zosia.

Po co? zdziwił się Arkadiusz, lecz otworzył, skoro żona poprosiła, a za progiem od razu stanęła sąsiadka Nina Maciejewska i Jurek, młodszy kolega z pracy.

Janusz, dlaczego nie otwierałeś? Przecież dzwoniliśmy, stukaliśmy.

Zosia, a gdzie Zosia, przecież dopiero tu była? Arkadiusz zbladł, próbując zrozumieć, gdzie zniknęła żona.

Przecież ona jest w szpitalu, na OIOM-ie! zdziwiła się Nina.

On majaczy domyślił się Jurek, ledwo ratując Arkadiusza przed upadkiem…

Sąsiadka i Jurek wezwali karetkę, lekarz zdiagnozował omdlenie z powodu gorączki.

Po dwóch tygodniach Zofię Januszową wypisano ze szpitala.

Jurek samochodem odwiózł ją do domu, przez ten czas on i sąsiadka pomagali Arkadiuszowi Januszowi, który także dochodził do zdrowia.

Najważniejsze wciąż są razem.

Kiedy Januszowie wreszcie zostali sami, ledwo powstrzymywali łzy.

Dobrze, że świat nie jest pozbawiony dobrych ludzi, Arkadiuszu. Nina naprawdę złota kobieta pamiętasz, jak jej dzieci po szkole przybiegały do nas? Karmiliśmy je, lekcje razem odrabiali, ona z pracy przychodziła i zabierała je do domu.

Tak, nie wszyscy dobro pamiętają, a ona serce ma miękkie zgodził się Arkadiusz.

I Jurek, taki był młody, byłem mu opiekunem, pomagałem startować. Młodzi szybko zapominają o starszych, a on nie odwrócił się ode mnie.

Za kilka dni nowy rok, Arkadiuszu. Jak dobrze, że znowu jesteśmy razem przytuliła się do męża Zofia.

Zosiu, powiedz mi, jak to możliwe, że przyszłaś do mnie ze szpitala, zmusiłaś, żebym otworzył drzwi tym, którzy mi życia uratowali? Przecież bez ciebie bym tu zginął odważył się wreszcie spytać Arkadiusz.

Bał się, że żona znów pomyśli, iż coś nie tak z jego głową, ale ona spojrzała zaskoczona:

Naprawdę? Mi mówili, że miałam śmierć kliniczną, a ja wtedy, jakby we śnie, też przyszłam do ciebie… Pamiętam, widziałam siebie w OIOM-ie, potem wyszłam ze szpitala, poszłam prosto do ciebie…

Co nam się za dziwa przytrafiają na starość! Ale kocham cię całym sercem, pewnie nawet mocniej niż dawniej Arkadiusz objął jej dłonie i milcząc długo na siebie patrzyli.

Jakby bali się, że coś znów ich rozdzieli.

Wieczorem, tuż przed Sylwestrem, przyjechał Jurek z paczką jego żona upiekła rogaliki.

Potem jeszcze sąsiadka Nina wpadła na herbatę i rogaliki, zrobiło się ciepło i bezpiecznie na duszy.

Nowy Rok Zofia Januszowa i Arkadiusz Janusz powitali tylko we dwoje.

Wiesz, pomyślałam sobie, że jeśli zaczniemy ten rok razem, ten rok będzie nasz. Może jeszcze trochę pożyjemy powiedziała Zofia cicho mężowi.

Zaśmiali się oboje z tej radosnej myśli.

Jeszcze jeden cały rok życia razem, to przecież ogromnie dużo, to prawdziwe szczęście…