Na końcu świata. Śnieg wciskał się do butów, szczypał w skórę. Ale kupować filcowych walonek Rita nie zamierzała – wolałaby kozaki, choć tutaj wyglądałaby w nich dziwnie. A tata zablokował kartę. — Ty naprawdę chcesz żyć na wsi? — zapytał z pogardliwym grymasem. Ojciec nie znosił wsi, wypoczynku na łonie natury, wszystkiego, co pozbawione wygód miejskiego życia. Głowa rodziny oraz ukochany Gosha byli tacy sami, dlatego Rita właśnie jechała na wieś. Nie marzyła o życiu na wsi, choć biwaki, namioty i romantyczną atmosferę lubiła. Ale zamieszkać na wsi — to nie. Tacie powiedziała coś innego. — Chcę i będę! — Nie wygłupiaj się. Co będziesz tam robić, ogonki krowom zawijać? Myślałem, że latem wyjdziecie z Goshą za mąż, będziemy szykować wesele… Ojciec „karmił” jej Goshę niczym ohydną kaszę z gródkami — obrzydliwą, aż zbierało się na mdłości na kilka godzin. Gosha nie był z wyglądu odrzucający; prosty nos, wyraźne oczy pod zgrabnymi brwiami, lekko kręcone i przystrzyżone włosy, mocna sylwetka. Był prawą ręką ojca, jego pomocnikiem, a ten marzył tylko o tym, by Rita wyszła za takiego człowieka. Ale Rita Goshy nie znosiła. Drażnił ją jego monotonny głos i „palce parówki”, wiecznie coś miziające, przechwałki o cenie garnituru, zegarka, samochodu… Pieniądze, pieniądze, tylko one! Rita chciała miłości. Uczucia, które sprawiają, że zapiera dech, jak w powieściach. Nigdy ich nie przeżyła, ale wierzyła, że kiedyś to nadejdzie. Zakochiwała się często, krótko, znikomo — bez dramatów. A ona chciała dramatów i blizn, a nie spokojnego, przewidywalnego Goshy. Wyjazd na wieś i praca w lokalnej szkole wydały jej się fantastycznym pomysłem. Gosha tam za nią nie pojedzie. Przeraża go brak internetu, ciepłej wody, kanalizacji. Wybrała specjalnie taką wieś, gdzie nie było takowych wygód. Dyrektor nie chciał jej zatrudnić, nie wierzył, że podoła, ale poprzednia nauczycielka zmarła nagle, a Rita była wytrwała — doszła do kuratorium, pokazała certyfikaty, dyplomy. — I co taka młoda, wykwalifikowana nauczycielka będzie robić na wsi? — zapytała surowa kobieta z rudymi włosami. — Uczyć dzieci — odpowiedziała Rita stanowczo. I tak właśnie uczyła. Mieszkała w domku bez ciepłej wody, sama rozpalała piec. Jak się spodziewała, Gosha przyjechał, przespał się i uciekł. Dzwonił, namawiał do powrotu, ale traktował jej wyjazd jak fanaberię. Na początku Rita była zachwycona. Zima jednak przyszła — dom wychładzał się w nocy, nawet pod kołdrą było zimno, noszenie drewna stało się wyzwaniem. Chciała wrócić, ale poddać się nie umiała. Miała przecież teraz na głowie nie tylko siebie, ale i dzieci. Klasa niewielka, dwanaścioro dzieci. Na początku doznała szoku — w poprzednim Centrum dzieci były bystre i zdolne. Tutaj czytali ledwie sylabami, hałasowali, nie robili pracy domowej. Ale Rita się w nich zakochała. Szymon wycinał zwierzęta z drzewa, nie brzydkie figurki, lecz piękne lisy, jenoty, zające, niedźwiedzie; Ania pisała białe wiersze, Wowa zawsze sprzątał klasę, Irena miała jagnię, które odprowadzało ją niczym pies. Czytać w końcu się nauczyli — dostawali odpowiednie książki, które Rita specjalnie sprowadzała z miasteczka, bo internet prawie nie działał. Tylko z jednym dzieckiem nie znajdowała podejścia. I właśnie ojca tego dziecka zobaczyła, gdy zmarznięta, z naręczem drewna, podeszła pod dom. — Dzień dobry, pani Margarito! — zatrzymał się przy furtce. Rita go się obawiała. Twarz miał… surową, jak gangster. Nigdy się nie uśmiechał, a serce Rity waliło z nerwów — aż bała się, że zauważy, jak bardzo się boi. A może nie boi? — Dzień dobry. Głos zabrzmiał zbyt wysoko. — Czemu Tanya ma same dwóje? — Bo nic nie robi. — To ją zmobilizujcie! Kto tu jest nauczycielem — ja czy wy? Tanya prawdopodobnie miała autyzm i potrzebowała innego specjalisty. — Czy zawsze tak było? — dopytała Rita. Władek się zawahał. — Nie zawsze. Kiedyś robiła wszystko z Olą. — Ola to…? Skrzywił się boleśnie. — Jej mama. Od razu Rita zrozumiała. — A gdzie ona jest? — Na cmentarzu. Stała z drewnem w ramionach, niewygodnie i ciężko. Kiedy polano zsunęło się na nogę, Rita syknęła, upuściła drewno i stłumiła łzy. — Pomogę — zaproponował Władek. — Nie trzeba, dam radę. — Widzę, jak dajesz radę. Donikąd jej drewno, poprawił drzwi, przestały się zacinać. — Pani się zgłosi, gdyby coś — powiedział i poszedł. „Czy myśli, że za dzięki drewna wystawię Tanyi tróję?” — pomyślała Rita. Przez kilka dni próbowała dotrzeć do dziewczynki, czuła bezradność i współczucie. Zwróciła się do wicedyrektorki: — Ojej, to niemożliwe. Dwóje, latem prześlemy do specjalnej szkoły. — Jak to? — Rozpoznanie komisji, postawią „upośledzenie”. Co zrobić… — Ale ojciec mówi, że kiedyś… — Skończ z tym. Mama była, on nie podoła. Nie słuchaj go. — Nie lubi go pani? — Nie jest ciasteczkiem, żebym go lubiła czy nie. Ale dziecku trzeba odpowiednich warunków. Ale Rita się nie zgadzała. Zadzwoniła do swojej mentorki, Lidy, poradziła się i poszła do Tanyi do domu. Bała się — nawet piła rumianek, choć nie przepadała; jej mama tak robiła, też już nie żyła. Władek nie był zachwycony: — Gości nie przyjmujemy. Ale Rita się uparła. Klasowa wychowawczyni musi sprawdzić warunki. Pokój Tanyi był cudowny — różowe tapety, pluszaki, mnóstwo książek. Rita zapytała o ulubione; Tanya nic. Spytała o kredki — Tanya je przyniosła, o książki nic nie powiedziała. Pod koniec Rita spytała, jak nazywa się różowy zając. — Pluszek. Następnym razem Rita przyniosła Pluszkowi sweterek. Mama nauczyła ją dziergać, od lat dziergała na pamiątkę po niej. Tanya się ucieszyła, założyła sweterek: — Ładny. Rita zaproponowała narysować Pluszka w nowym swetrze, podpisać imię z błędem. Tanya poprawiła. „Nie jest upośledzona”. — Będę przychodzić do Tanyi trzy razy w tygodniu — powiedziała Władkowi. — Nie mam na to pieniędzy — burknął. — Nie trzeba mi pieniędzy — obraziła się Rita. Tak ustalili. Wicedyrektorka nie była zachwycona: — Za dużo samowolki! Nie wolno wyróżniać dziecka, to niepedagogiczne! Bez sensu — znam takie przypadki. — Ja też znam — przerwała Rita. — Krzyżować nie wolno. Tanya była rzeczywiście nietypowa: milczała, nie patrzyła w oczy, woli rysować niż pisać. Ale liczyła nieźle, łapała gramatykę. Pod koniec semestru tróje były jak najbardziej zasłużone. — Na Nowy Rok gdzieś wyjeżdżacie? — zagadnął Władek, nie patrząc w oczy. — Nie… — Rita aż się zarumieniła. — Tanya chce panią zaprosić. Dziewczynka nic nie mówiła, ale nie chciała jej rozczarować. — Dziękuję, pomyślę — odparła Rita. Spała niespokojnie — sama nie wiedziała dlaczego. Może to, że Tanya otworzyła się dzięki niej? Ale jak myśli o Władku… Rano zadzwonił Gosha: — Kiedy przyjedziesz? — Na Nowy Rok? — Nie będziesz chyba świętować tam, w tej wsi… — A będę! — Rita… Może wystarczy? Ojciec w nerwach, ciśnienie mu skacze. Ojciec nie zadzwonił ani razu. — Niech pójdzie do lekarza — mruknęła. — Czyli serio nie wrócisz? — Serio. — Cholera. Co robić? — Rób, co chcesz! Nie sądziła, że Gosha „coś” zrobi: przyjechał z szampanem, sałatkami i prezentami. Góra nie idzie do Mahometa… Rita była w szoku. Gosha zawsze lubił świętować w restauracji przy konkursach i muzyce — a tutaj nawet telewizora nie było. — I dobrze. Jesteś ty — to najważniejsze. Szukając podstępu, Rita nie znalazła nic. „Może bardzo się myliłam?” Rozwiała wątpliwości, odkrywając swoje ulubione dania w pojemniku, a w opakowaniu — książki pedagogiczne, projektor, nauczycielski planer. — Dziękuję — wzruszyła się. — Myślałam, że znowu będą gadżety albo biżuteria. Gosha się uśmiechnął: — Rita, zrozumiałem: jesteś najcenniejsza w moim życiu. Chcesz żyć na wsi — zamieszkamy na wsi. Biżuterię też przywiozłem. Wyciągnął czerwone pudełko — od razu wiadomo, co w środku. — Mogę odpowiedzieć później? — spytała Rita. Gosha nie czuł się urażony. — Bałem się, że odmówisz od razu. Poczekam, ile trzeba. Rita nie wiedziała, co odpowiedzieć, schowała pudełko do kieszeni. Władek miał jej komórkę, ale zadzwonił na stacjonarny. — Zastanowiła się pani? — Przepraszam, mam gościa. — Rozumiem. I odłożył słuchawkę. Rita poczuła wyrzuty: co mu „rozumie”?! Nic nie obiecała, a on się obraża… Chyba przez Tanyę. Dziewczynka czeka. W głowie miała mętlik. Gosha nic nie dostrzegał, bawił się telefonem, szukając internetu. Rita usłyszała gwizdanie — to zwoływanie psa, tak właśnie gwiżdże Władek. Wyjrzała przez okno — Władek z Tanyą stali przy furtce. Spaliła się ze wstydu. — Kto to? — zniecierpliwiony Gosha. — Uczennica — szepnęła Tanya. — Zaraz wracam. Rita miała dla Tanyi prezent: koleżankę dla Pluszka, różową zajączycę. Ojciec nazwałby to kiczem. Dla Władka też — ręcznie robione rękawiczki, niepewna, czy powinna, ale wręczyła. Chwyciła prezenty i wybiegła, jak stała, bez czapki, gołe nogi, śnieg do butów, ale nie zwracała uwagi. — Taniu, dzień dobry! Szczęśliwego Nowego Roku! Zobacz, co ci kupiłam! Tanya wyciągnęła zająca, przytuliła, spojrzała na ojca. Władek wręczył dwa pakunki. Tanya rozwinęła pierwszy: zeszyt z komiksem, od razu rozpoznała swoje rysunki. — Dziękuję, cudowny komiks! W drugim była broszka — mała złota koliberka. Rita spojrzała na Władka. Nie patrzył. — To po mamie — powiedziała Tanya. W Ritę uderzył wzruszenie. — Idziemy — mruknął Władek. — Jasne. Szczęśliwego! — I wam wszystkiego najlepszego… Rita chciała przytulić Tanię, ale nie śmiała. Dziewczynka ściskała zabawkę i milczała. Przy bramie Rita obejrzała się — coś ścisnęło jej serce na widok tej dwójki, weszła do domu, mrugając i wciągając nos. — I po co to było? — mruknął Gosha. Rita spojrzała na zeszyt, ścisnęła w dłoni broszkę. Zapomniała o rękawiczkach dla Władka, o tym, co mówiła Tanya: „po mamie…” Uśmiech Władka — zakaźny, pojawia się tylko wtedy, gdy patrzy na córkę… W środku coś się rwało, rozkwitało. Szkoda jej Goshy, ale oszukiwać siebie i jego to bez sensu. Rita wyjęła pudełko z kieszeni, wręczyła mu i powiedziała: — Wracaj do domu. Przepraszam, ale nie mogę wyjść za ciebie. Przepraszam. Twarz Goshy się wydłużyła. Nie był przyzwyczajony do odmów. Przez chwilę Rita pomyślała, że ją uderzy, ale on schował pudełko, wziął klucze i wyszedł. Ona prędko przełożyła jedzenie do pojemników, chwyciła rękawiczki dla Władka i pobiegła za obcymi, ale tak bardzo, bardzo teraz potrzebnymi jej ludźmi…

Na krańcu Polski.

Śnieg wciskał się do moich butów, ziębił skórę aż do bólu. Ale przecież nie zamierzałem kupować walonek po co mi one, wolałbym wysokie kozaki. Tu, na wsi, wyglądałbym w nich po prostu karykaturalnie. W dodatku tata zablokował mi kartę.

– Naprawdę chcesz tu mieszkać? zapytał, krzywiąc usta z pogardą.

Tata nie znosił wsi ani żadnych kontaktów z naturą; wszystko poza wygodami miasta było dla niego nie do wytrzymania. I Kamil był taki sam. Dlatego właśnie tam pojechałem, do wioski, by udowodnić, że da się inaczej. Oczywiście, nie chciałem tam zostać na zawsze, choć w przeciwieństwie do ojca kochałem wypady pod namiot, ognisko i całą tę atmosferę.

Mieszkać na wsi nie. Ale powiedziałem mu coś innego, bo trzeba było mieć swoje powody.

– Chcę tego i zrobię to.

– Przestań gadać głupoty. Co ty tam będziesz robić, kręcić krowom ogony? Myślałem, że latem żenisz się z Kamilem… Miało się wszystko układać, przygotowania do ślubu…

Ślub. Tata traktował Kamila jak miskę z kluskami, którą na siłę wciskał mi na obiad, aż od tego wszystkiego zbierało się na wymioty. Nie chodziło o wygląd Kamil był nawet przystojny: prosty nos, żywe oczy pod zadbanymi brwiami, lekko kręcone włosy, dobrze zbudowany. Był prawą ręką mojego ojca, pracował z nim, więc ojciec marzył, żeby syn związał się właśnie z takim chłopakiem.

A ja go nie znosiłem. Drażnił mnie jego monotonne gadanie, palce jak parówki, wieczne przechwałki, ile kosztował garnitur, zegarek czy samochód Tylko pieniądze! Nic ich poza tym nie interesowało. A ja szukałem miłości, tej prawdziwej, jak z powieści takiej, która chwyta za serce i duszę. Nie przeżyłem jej nigdy, ale czułem, że kiedyś się wydarzy. Zawsze szybko się zakochiwałem, fascynowałem, ale bez dramatu czy burz a ja chciałem blizn w duszy, a nie przewidywalności Kamila.

Właśnie dlatego ucieczka na wieś i praca w lokalnej szkole wydawała mi się cudowna. Kamil by tu nie przyjechał. Tu nie było szybkiego internetu, bieżącej ciepłej wody ani kanalizacji.

Wyszukałem więc taką wieś, gdzie tego wszystkiego brakowało. Dyrektor szkoły miał wątpliwości, czy podołam, ale poprzednia nauczycielka nagle zmarła, więc po interwencji w urzędzie przyjęli mnie pokazałem dyplomy, certyfikaty, wszystko czego trzeba.

– Taki młody i wykształcony nauczyciel, po co panu wieś? spytała surowa pani w rudych włosach.

– Chcę uczyć dzieci odpowiedziałem jej twardo.

I tak zacząłem uczyć. Mieszkałem w domku bez ciepłej wody i kanalizacji, sam musiałem rozpalać w piecu. Tak jak przewidziałem, Kamil pojawił się tu na jedną noc i następnego dnia uciekł, wydzwaniał potem, przekonywał, żebym wracał, bo uważał to za fanaberię, która przejdzie.

Początkowo podobało mi się tutaj, ale przyszła zima. Dom przez noc wychładzany przez wiatr, pod kołdrą zimno, dźwiganie drewna do pieca okazało się wyzwaniem. Chciałem zrezygnować, szczerze mówiąc, lecz się nie poddałem niosłem odpowiedzialność nie tylko za siebie, ale też za dzieci.

Klasa niewielka tylko dwanaścioro uczniów. Gdy przejąłem grupę, byłem w szoku: przez ostatnie półtora roku w centrum edukacyjnym pracowałem z dziećmi zdolnymi. Tu wydawali się zupełnie bezradni klasa trzecia, a większość czytała niemal sylabami, nie odrabiała pracy domowej, hałasowała na lekcjach.

Ale potem ich pokochałem. Szymon rzeźbił leśne zwierzęta w drewnie i potrafił zrobić lisy, zające, niedźwiedzie jak z najlepszych sklepów z zabawkami. Ania pisała białe wiersze, Witek pomagał mi sprzątać klasę po lekcjach, Irena miała jagnię, które codziennie odprowadzało ją do szkoły jak pies.

Okazało się, że na ogół po prostu dziećmi nikt się tu nie przejmował i nikt im nie dawał odpowiednich książek. Zacząłem sprowadzać lektury z miasteczka powiatowego, bo w tej wsi internet był na wagę złota.

Nie mogłem znaleźć podejścia tylko do jednego dziecka. I właśnie jej ojca spotkałem w drodze do domu, kiedy śnieg wydawał się jeszcze bardziej lodowaty, dłoń bolała od drewna.

– Dzień dobry, panie Marku powiedział, zatrzymując się kilka metrów od furtki.

Trochę się go obawiałem, prawdę mówiąc. Jego twarz twarda, jak u gangstera, prawie nigdy nie uśmiechnięta. A serce zaczynało walić, gdy go widziałem czy z lęku, czy z czegoś innego, sam nie wiem.

– Dzień dobry odpowiedziałem, głosem wyższym, niż chciałem.

– Czemu Zosia ma same dwóje?

– Bo nic nie robi odparłem szczerze.

– To ją zmuszaj. Kto tu jest nauczycielem: pan czy ja?

Byłem nauczycielem, ale nikogo nie zamierzałem zmuszać. Dziewczynka chyba miała autyzm i wymagała specjalisty.

– A zawsze tak było? dopytałem.

Marek się zawahał.

– Nie. Kiedyś wszystko robiła z Olą.

– Ola to kto?

Skrzywił się, jakby do niego też śnieg wpadł do buta.

– Jej mama.

Od razu wiedziałem, że następne pytanie nie jest mile widziane. Ale musiałem je zadać.

– Gdzie jest teraz?

– Na cmentarzu.

Ot, wszystko jasne. Jak ojciec mawiał: „Zamknięta sprawa”.

Stałem z tymi szczapami w objęciach, coraz ciężej. Było mi głupio prosić o pomoc, ale wszystko się posypało, gdy jeden polano spadło na stopę i aż jęknąłem z bólu, walcząc ze łzami. Łzy były podwójne: od bólu i upokorzenia, że pokazałem słabość. Cóż, dorosły człowiek a jednak czułem się bezradny.

– Pomogę zaproponował Marek.

– Nie trzeba, dam radę sam.

– Widzę, jak sobie pan radzi…

Naniósł mi drewno, poprawił futrynę, od razu drzwi przestały się zacinać.

– Proszę się odzywać, jak coś powiedział i odszedł.

Po co przyszedł? Myśli, że za kilka szczap drewna wystawię Zosi lepszą ocenę? Wątpliwe…

Myśl o dziewczynce nie dawała mi spokoju. Próbowałem podejść ją na różne sposoby, czując własną pedagogiczną porażkę i żal do losu. Skonsultowałem się nawet z wicedyrektor.

– Oj, daj sobie spokój, Marku. Wystawiaj dwóje, a latem przejdzie do szkoły specjalnej.

– Jak to?

– Dajemy na komisję, jak orzekną niepełnosprawność, przenosimy. I tyle, z takiego dziecka już nic nie będzie.

– Ale ojciec twierdzi, że kiedyś…

– Daj spokój! Matka się z nią bawiła, on sam nie potrafi. Nie słuchaj go nawet, narobi ci nadziei…

– Pani go nie lubi, co?

Wicedyrektor zacisnęła usta.

– Nie muszę go lubić. Dzieciak powinien być tam, gdzie mu najlepiej.

Nie potrafiłem jej przyznać racji. Nie byłem pewien, czy Zosia rzeczywiście musi iść do szkoły specjalnej. Zadzwoniłem do mojej ulubionej metodyczki, pani Lidii Nowak, doradziłem się i ruszyłem w wizytę domową. Bałem się, przyznaję. Wypiłem nawet napar z rumianku choć nie przepadam za nim, tak piła mama, mówiła, że uspokaja. Mama też już nie żyje, dlatego ta historia tak mnie ruszyła.

Marek nie był zbyt gościnny, chociaż wyobrażałem sobie, że się ucieszy, iż chcę pomóc jego córce.

– My nie przyjmujemy gości rzucił.

Zacisnąłem usta, jak wicedyrektor, mówiąc, że wychowawca ma obowiązek sprawdzić warunki dziecka.

Pokój Zosi był uroczy różowe tapety, mnóstwo pluszaków, stosy książek. Zazdrościłem mój ojciec był minimalistą, zabraniał mi radosnych, kolorowych rzeczy. Moja dziecięca sypialnia była w beżach, zabawki też.

Za pierwszym razem niewiele zdziałałem pytałem Zosię o ulubione książki, pokazywałem kredki, pytałem, czy maluje. Przyniosła kredki bez słowa, o książkach nic. Dopiero na koniec, gdy zapytałem o imię różowego królika, powiedziała:

– Tosia.

Następnym razem przyniosłem Tosi sweterek nauczyłem się robić na drutach po mamie, dla jej pamięci robiłem to całe lata. Efekt był średni, bo włóczka za gruba, ale Zosia niespodziewanie się zachwyciła, założyła sweterek królikowi i powiedziała:

– Ładny.

Zaproponowałem, by narysowała Tosię w nowej bluzie. Zosia narysowała, ja podpisałem imię, specjalnie z błędem. Poprawiła.

Nie ma żadnej niepełnosprawności.

– Będę przychodzić do Zosi trzy razy w tygodniu oznajmiłem Markowi.

– Nie mam pieniędzy rzucił z kwaśną miną.

– Nie chodzi mi o pieniądze zraniło mnie to.

I tak zostało.

Wicedyrektor się wściekła.

– Samowolka! Nie wolno wyróżniać jednego dziecka, to niepedagogiczne! I i tak nic z niej nie będzie.

– Ja też znam takie dzieci przerwałem spokojnie. I wiem, że nie wolno ich skreślać.

Rzeczywiście Zosia była trochę inna: prawie nie mówiła, nie patrzyła w oczy, wolała malować niż pisać. Ale liczyła nieźle, gramatykę łapała w lot. Pod koniec semestru nie musiałem nic sztucznie dopisywać poprawiła się sama.

– Wyjeżdża pan gdzieś na Sylwestra? zapytał Marek, unikając mojego wzroku, podobnie jak Zosia.

– Nigdzie speszyłem się, a policzki mi zapłonęły.

– Zosia chce zaprosić pana do nas.

To było dziwne. Sama Zosia mi nic nie mówiła. W ogóle niewiele mówiła. Jeśli to jej pomysł nie chciałem jej sprawiać przykrości. Choć jednocześnie nie miałem ochoty świętować z obcymi.

– Dziękuję, pomyślę odpowiedziałem.

Spałem tej nocy kiepsko. Coś mnie dręczyło. Przecież miesiąc pracowałem z Zosią, wynik był oczywisty. Czy nie o to mi chodziło? I czy to ważne, co myśli Marek?

Z tymi myślami zasnąłem.

Rano zadzwonił Kamil.

– Kiedy przyjedziesz?

– Słucham?

– No na Sylwestra. Nie powiesz mi, że chcesz go spędzić na tej wsi?

– Właśnie tak!

– Marek, przestań już. Ojcu skacze ciśnienie, nie może się uspokoić.

Ojciec sam do mnie nie dzwonił.

– Niech pójdzie do lekarza odpaliłem.

– Czyli na pewno nie wrócisz?

– Na pewno.

– Zwariowałeś. Co mam zrobić?

– Rób co chcesz!

Nie sądziłem, że zrobi to, co zamierzał: przyjechał do mnie z szampanem, sałatkami i prezentami.

– Jeśli góra nie idzie do Mahometa… rzucił z uśmiechem.

Byłem w szoku. I nie wcale w nieprzyjemny sposób nie spodziewałem się, że Kamil jest zdolny do takich poświęceń. On zawsze obchodził Sylwestra w eleganckiej restauracji, gdzie grała orkiestra, konkursy, bilety drogie. A tutaj? Nawet nie miałem telewizora.

– Ważne, że jesteś powiedział.

Próbowałem szukać podstępu, ale nie znalazłem. „Może myliłem się co do niego?” pomyślałem.

Najbardziej zmiękłem, odkrywając w pojemniczkach swoje ulubione dania, a w pięknym papierze książki o pedagogice, projektor i planer dla nauczyciela.

– Dzięki wzruszyłem się. – Myślałem, że jak zwykle dostanę gadżety albo biżuterię.

Kamil się uśmiechnął.

– Marek, zrozumiałem, że jesteś najważniejszy w moim życiu. Jeśli chcesz mieszkać na wsi, to zamieszkamy na wsi. I tak, przywiozłem też biżuterię.

Wyjął czerwone aksamitne pudełko. Od razu było wiadomo, co w środku.

– Mogę nie odpowiadać od razu? spytałem.

Kamil się nie obraził.

– Bałem się, że powiesz od razu „nie”. Poczekam tyle, ile będzie trzeba.

Nie wiedziałem, co odpowiedzieć, schowałem pudełko do kieszeni.

Marek miał mój numer komórkowy, ale zadzwonił na domowy.

– Przemyślał pan sprawę? spytał.

– Przepraszam, mam gościa.

– Rozumiem.

Odłożył słuchawkę.

Od razu zrobiło mi się przykro. O co mu chodzi? „Rozumiem” Czego on rozumie? Przecież nie obiecywałem nic. A jednak chyba się obraził. Przez Zosię? Mała czekała na mnie, a który ojciec nie chce szczęścia swojego dziecka?

Od tych myśli głowa mi pękała. Kamil nic nie widział: szykał w telefonie internetu, żeby obejrzeć sylwestrowy program.

Usłyszałem gwizd. Był taki, jakim Marek wołał psa. Wyjrzałem przez okno. Stał z Zosią przy furtce.

Twarz mi płonęła.

– Kto to? rzucił Kamil.

– Uczennica Zosia szepnęła. Zaraz wracam.

Miałem dla Zosi prezent: przyjaciółkę dla Tosi różowego króliczka-dziewczynkę. Ojciec uznałby to za kicz.

Marekowi też zrobiłem prezent nie wiem, czy słusznie, ale zrobiłem: upiekłem mu rękawiczki.

Chwyciłem podarki i wybiegłem przed dom, nie myśląc nawet o tym, że nie mam czapki i bose stopy brodzą w śniegu. Śnieg wbijał się w buty, ale nawet nie drgnąłem.

– Zosiu, witaj! powiedziałem prosząco. Szczęśliwego Nowego Roku! Zobacz, co ci kupiłem.

Podałem jej paczkę. Wyjęła króliczkę, przytuliła, spojrzała na tatę. Marek miał dwa prezenty duży i mały. Zosia rozpakowała najpierw większy w środku była zeszyt z własnymi komiksami, poznała od razu swoje rysunki.

– Dziękuję, cudowny komiks!

W małym pakunku była broszka ptaszek, złoty koliberek. Spojrzałem na Marka. Nie patrzył na mnie. A Zosia powiedziała:

– To po mamie.

Ścisnęło mi gardło.

– No dobra, idziemy burknął Marek.

– Jasne. Szczęśliwego!

– Wzajemnie…

Chciałem przytulić Zosię, ale się nie odważyłem stała z mocno przytulonym króliczkiem i milczała.

Przy furtce odwróciłem się. Dlaczegoś dusiło mnie w piersi na widok tych dwóch sylwetek, wróciłem do domu, mrugając szybko i pociągając nosem.

– No i co tam? spytał Kamil niezadowolony.

Spojrzałem na zeszyt i broszkę w dłoni. Przypomniałem, że zapomniałem oddać rękawiczek. I jeszcze słowa Zosi: „To po mamie…” I ta uśmiech Marka, która pojawia się tylko, gdy patrzy na córkę. Coś mi się rwało w piersi i rozkwitało. Kamila było mi żal, ale oszukiwanie siebie i jego nie miało sensu.

Wyjąłem z kieszeni aksamitne pudełko, podałem mu i powiedziałem:

– Wróć do domu. Przepraszam, nie mogę zostać twoją żoną. Wybacz.

Zwiesił głowę. Nie był przyzwyczajony do odmów.

Przez chwilę myślałem, że zaraz wybuchnie, ale schował pudełko do kieszeni, wziął kluczyki od samochodu i wyszedł bez słowa.

Szybko zebrałem jedzenie w pojemniki, chwyciłem rękawiczki dla Marka i pobiegłem za nimi za obcymi, ale teraz dla mnie najbliższymi ludźmi.

Tego dnia zrozumiałem, że naprawdę liczy się serce nie wygody, pieniądze czy podziw innych. Moja wieś była moim krańcem świata i moim początkiem.