Leonid przez lata nie wierzył, że Irena jest jego córką. Jego żona, Weronika, pracowała w lokalnym spożywczaku, a ludzie z miasteczka plotkowali, że często zamyka się w magazynku z obcymi mężczyznami. Dlatego też Leonid był przekonany, że drobna Irenka nie jest jego dzieckiem i nie potrafił jej pokochać. Jedyną osobą, która chroniła i wspierała wnuczkę, był dziadek Mateusz – to właśnie on pozostawił Irenie dom w spadku. Tylko dziadek Mateusz kochał Irenkę Jako dziecko Irenka często chorowała, była bardzo delikatna i malutka. „Ani w mojej, ani w twojej rodzinie takich 'kruszyn’ nie było”, powtarzał Leonid. „To dziecko jest mniejsze niż garnuszek!” Z czasem niechęć ojca do córki udzieliła się nawet matce. Tylko u dziadka Mateusza Irenka znajdowała prawdziwą miłość. Jego dom stał na skraju wsi, tuż przy lesie. Mateusz całe życie pracował jako leśniczy, nawet na emeryturze codziennie zaglądał do lasu, zbierał jagody, lecznicze zioła, zimą dokarmiał zwierzęta. Mieszkańcy wioski uważali go za trochę dziwnego, nawet się go bali – mówił czasem coś, co potem się sprawdzało. Ale i tak chodzili do niego po zbawienne napary i herbaty. Mateusz pochował żonę dawno temu, pocieszeniem był dla niego las i wnuczka. Kiedy Irenka poszła do szkoły, więcej czasu spędzała u dziadka niż w domu. Mateusz uczył ją rozpoznawać zioła i korzenie. Nauka szła Irenie łatwo, a gdy pytano ją, kim chce zostać, odpowiadała: „Chcę leczyć ludzi”. Matka była jednak przeciwna, powtarzała, że nie stać jej na dalszą edukację córki. Dziadek ją pocieszał: „Nie martw się, nie jestem biedny, pomogę ci, a jak trzeba, nawet krowę sprzedam”. Dziadek Mateusz zostawił Irenie dom i obietnicę szczęścia Weronika rzadko odwiedzała ojca, ale gdy syn przegrał pieniądze w karty w mieście, przyszła błagać Mateusza o pomoc. Andrzej został mocno pobity i grożono mu, by zdobył pieniądze za wszelką cenę. „Przejrzałaś w końcu moje progi, jak ci się zaczerwieniło pod nogami?”, zapytał ostro Mateusz. „Przez lata cię tu nie było!” Odmówił pomocy: „Nie zamierzam spłacać długów Andrzeja. Mam wnuczkę do wykształcenia”. Weronika była wściekła. „Nie chcę was już znać, nie mam już ani ojca, ani córki!” – wykrzyczała i wybiegła z domu. Kiedy Irena dostała się do medycznej szkoły policealnej, rodzice nie dali jej ani grosza – pomagał tylko dziadek Mateusz. Pomagała też stypendium — Irena uczyła się świetnie. Przed ukończeniem szkoły Mateusz zachorował. Przewidując swój bliski koniec, oznajmił wnuczce, że zapisuje jej dom. Radził Irenie szukać pracy w mieście, ale pamiętać o domu, bo dom żyje, dopóki jest w nim człowiek. Zimą trzeba palić w piecu. „Nie bój się tu nocować sama. Tu znajdziesz swoją przyszłość” – przepowiedział. „Będziesz szczęśliwa, córeczko”. Wróżba Mateusza się spełniła Mateusz zmarł jesienią. Irena pracowała jako pielęgniarka w szpitalu powiatowym, na weekendy jeździła do domu dziadka – paliła w piecu w chłodne dni. Drewna było na długo, bo Mateusz o wszystko zadbał. Pogoda nie zapowiadała się dobrze, akurat Irena miała dwa dni wolnego. Nie chciała siedzieć w wynajmowanym pokoju — wolała jechać do rodzinnej chaty. Wieczorem dojechała do wsi. W nocy rozpętała się zamieć, rano śnieg zasypał drogę. Nagle ktoś zapukał do drzwi. Przed domem stał nieznajomy młody mężczyzna. „Dzień dobry. Muszę odkopać samochód, utknąłem naprzeciwko waszego domu. Ma pani może łopatę?”, zapytał. „Stoi przy ganku, śmiało, może pomóc?”, odpowiedziała Irena. Ale mężczyzna spojrzał na drobną Irenę z przekąsem: „Jeszcze by pani zasypało w tym śniegu”. Gość sprawnie sobie poradził, ale samochód znów ugrzązł. Irena zaprosiła go więc do środka na herbatę ziołową. „Nie boisz się tu sama koło lasu?” – spytał. Wyjaśniła, że bywa tu tylko w weekendy, pracuje w mieście. Zastanawiała się, czy wróci do pracy, jeśli autobus nie przyjedzie. Nieznajomy, który przedstawił się jako Stanisław, zaoferował pomoc – jemu też pasowało jechać do miasta, bo tam mieszka. Irena chętnie się zgodziła. Pewnego dnia po dyżurze Irena wracała pieszo i ku swojemu zdziwieniu spotkała Stanisława. „Chyba twoja herbatka ziołowa ma jakieś czary – bardzo chciałem cię znów zobaczyć. Może jeszcze raz napijemy się razem?” – zażartował. Ślubu nie było – Irena nie chciała. Staszek początkowo naciskał, potem dał spokój. Za to mieli prawdziwą, szczerą miłość. Irena przekonała się, że nie tylko w książkach piszą, że mąż nosi żonę na rękach. Gdy urodził się ich pierworodny syn, w szpitalu podziwiano, jak ta drobna kobieta mogła takiego „mocnego chłopaka” urodzić! Pytana o imię dla syna, Irena odpowiadała: „Będzie Mateusz, na cześć bardzo dobrego człowieka”.

Leonard uparcie nie wierzył, że Irmina jest jego córką. Weronika, żona, pracowała w osiedlowym sklepie. Gadano po kątach, że często zamykała się tam w magazynie z obcymi facetami. Dlatego mąż jakoś nie mógł dać wiary, że ta filigranowa Irmina to jego własne dziecko. I wyrosła z tego taka niechęć do córki, że ciężko było się patrzeć. Tylko dziadek, pan Maciej, był dla wnuczki jak promień słońca kochał ją bardziej niż świat cały i zostawił jej w spadku domek.

Irminę kochał tylko dziadek Maciej

Irmina w dzieciństwie chorowała bez przerwy. Była krucha i drobniutka. „Ani w mojej, ani w twojej rodzinie takich chudzin nie było”, mawiał Leonard. „To dziecko, to po prostu krasnal przy donicy”. Z czasem niechęć ojca do córki udzieliła się też matce.

Prawdziwą miłością darzył Irminę tylko jeden człowiek dziadek Maciej. Jego dom stał na samym skraju wsi, tuż przy lesie. Całe życie pracował jako leśniczy, a nawet na emeryturze niemal codziennie zaglądał do lasu zbierał jagody, zioła, a zimą dokarmiał zwierzęta. Uważano go za trochę dziwaka, niektórzy się go bali. Zdarzało się, że coś powiedział, a potem jakby czary spełniało się. Jednak wszyscy chodzili do niego po zioła i lecznicze wywary.

Żonę Maciej pochował dawno temu. Pocieszenie znalazł w lesie i w wnuczce. Gdy dziewczynka poszła do szkoły, mieszkała u dziadka więcej niż w domu. Maciej opowiadał jej o właściwościach roślin i korzeni. Nauka dla Irminy była bułka z masłem. Gdy pytano, kim chce być, mówiła: „Będę leczyć ludzi”. Tylko matka odpowiadała, że nie ma pieniędzy na naukę córki. Dziadek ją pocieszał: „Nie martw się, wnuczko, biedy nie klepię, pomogę, a w razie czego można sprzedać krowę”.

Zostawił wnuczce dom i szczęście

Weronika rzadko zaglądała do ojca, ale pewnego dnia niespodziewanie zjawiła się w jego drzwiach. Przyszła prosić o pieniądze, bo syn przegrał w karty w Warszawie. Andrzeja porządnie pobito i grożono, żeby zdobył pieniądze choćby spod ziemi.

„Gdy ci się pali pod ogonem, to nagle pamiętasz, gdzie mieszkam?”, zapytał Maciej surowo. „Przez lata nie zaglądałaś, a teraz?!” I odmówił pomocy: „Nie zamierzam spłacać długów Andrzejka. Muszę wnuczkę wykształcić”.

Weronika aż się zagotowała ze złości. „Nie chcę was znać, nie mam już ani ojca, ani córki!”, wrzasnęła i wybiegła z domu jak burza. Gdy Irmina dostała się do medycznej szkoły w Poznaniu, matka i ojciec nie dali ani grosza. Pomagał tylko dziadek Maciej. Dobrze, że Irmina dostawała stypendium za świetne oceny.

Tuż przed zakończeniem nauki Maciej rozchorował się poważnie. Przeczuwając swój koniec, powiedział Irminie, że dom zapisuje jej w spadku. Kazał szukać pracy w mieście, ale domu nie zostawiać pustego. Bo dom żyje, póki ludzki duch się w nim czuje. Zimą trzeba palić w piecu. „Nie bój się nocować tu sama. I nie zapomnij tu spotkasz swoje szczęście”, przepowiedział. Musiał coś przeczuwać.

Proroctwo Macieja się sprawdziło

Maciej odszedł jesienią. Irmina zatrudniła się jako pielęgniarka w powiatowym szpitalu. Na weekendy wracała do dziadkowego domu, żeby rozpalić w piecu, gdy mróz chwyta. Dziadek narąbał tyle drewna, że starczyło na całą zimę. Pogoda zapowiadała się mizernie, a ona miała dwa wolne dni. W mieście Irmina wynajmowała pokój u starszych krewnych koleżanki ze szkoły medycznej.

W piątek wieczorem dotarła do wsi. W nocy rozpętała się śnieżyca. Rano wiatr ucichł, śnieg jednak padał dalej, aż zasypało drogę po szyję. Ktoś zapukał do drzwi Irmina zaskoczona otwiera.

Przed gankiem stał nieznajomy młody mężczyzna. „Dzień dobry. Muszę odkopać samochód. Zasypało mi auto naprzeciwko pana domu. Jest tu łopata?”, pyta. „Jest przy schodach, proszę brać. Może trzeba pomóc?”, odpowiada Irmina. Ale rosły nieznajomy spojrzał na miniaturową dziewczynę z rozbawieniem: „Ładnie by było, żebym jeszcze ciebie w śniegu zakopał”.

Facet zręcznie machał łopatą, uruchomił auto, ale przejechał ledwo parę metrów znów utknął. Znowu łopata w dłoń. Irmina zaprosiła go do domu na gorącą herbatę. A burza śnieżna miała się kiedyś skończyć, bo to przecież nie zapomniany koniec świata, samochodów jeździ tu wiele.

Nieznajomy, chwilę pomyślał, wzruszył ramionami i poszedł z Irminą do domu. „Nie boisz się mieszkać sama przy lesie?”, zapytał ją. Wyjaśniła, że przyjeżdża tylko w weekendy, pracuje w mieście i zastanawia się, jak wróci, jeśli autobus nie przyjedzie. Nieznajomy przedstawił się jako Stanisław, powiedział, że też mieszka w powiatowym mieście, więc mógłby ją podrzucić. Irmina się zgodziła.

Do domu po pracy Irmina wracała pieszo, gdy nagle obok niej pojawił się Stanisław. „Chyba twój ziołowy napar ma coś z magii”, zażartował, „bo aż zachciało mi się ciebie znowu zobaczyć. Może jeszcze raz napoiłabyś mnie tą czarodziejską herbatą?”

Nie mieli tradycyjnego wesela. Irmina nie chciała, Stanisław chwilę próbował namawiać, ale potem zrezygnował. Liczyła się prawdziwa miłość. Irmina przekonała się, że nie tylko w bajkach piszą, iż facet nosi żonę na rękach. Kiedy urodził się ich pierworodny, położne ze zdziwieniem pytały, jak z takiej kruchej matki wyszedł taki miś! Na pytanie, jak syn będzie się nazywał, Irmina odpowiadała: „Zostanie Maciej na cześć jednego naprawdę wspaniałego człowieka”.