Broda posiwiała, lecz dusza nadal piękna. „Oszukiwałaś mnie cały czas! Kończę naszą korespondencję, jestem bardzo rozczarowany kobietami. Jak mogłaś udawać i kłamać przez tyle czasu? Chciałem się z tobą ożenić, a ty wszystko przekreśliłaś. Nie da się zacząć wspólnego życia od kłamstw i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz już do mnie, nie odpowiem. Twój były dżentelmen.” Takiego maila dostałam od Anglika – Connora. Pisaliśmy do siebie prawie rok, a wszystko zmierzało ku spotkaniu w jego rodzinnych stronach, czyli w Sheffield. Ale niestety… Nie wyszło. …Miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat, od dawna po rozwodzie, z dziećmi i wnukami. Chciałam choć na chwilę poczuć się znów kobietą. Lata lecą, a dzieci mają swoje sprawy, zainteresowania. Nie umiałam już siedzieć w czterech ścianach i wspominać „lepsze czasy”. Z tego tylko do deprechy – zaraz bym zaczęła dziergać na drutach kilometry skarpet albo haftować ręczniki krzyżykiem. Moje koleżanki – wszystkie mężatki, uwiązane do domów i rodzin. Po dokładnym przeglądzie wszystkich „kandydatów” z pracy, na nikim się nie zatrzymałam. Za radą koleżanki postanowiłam więc zajrzeć na portal randkowy. Co mi szkodzi, przecież od tego nie ubywa. Wypełniłam długą ankietę, opisałam się jak najlepiej, dodałam udane zdjęcie i czekałam na cud – sama się pierwsza nie narzucałam, trzymałam fason. Po dwóch tygodniach pojawił się mail – jedyny. Z bijącym sercem czytałam wiadomość zza granicy, siedząc wtedy akurat w Białymstoku. No proszę, Anglik, lat 59, przedsiębiorca, po rozwodzie, z dwoma dorosłymi synami. Na zdjęciu – elegancki, szarmancki dżentelmen przed imponującą, trzypiętrową rezydencją. Zapraszał do znajomości, a może nawet… ślubu. Już czułam przedsmak błogiego szczęścia – wystarczyło tylko napisać zgrabną odpowiedź. Aż mi się chciało zanucić stare polskie przeboje. Chciałam mu napisać, że „tak”, że już jadę do Sheffield i na wszystko gotowa – nawet do ślubu, czy jak to się tam u nich nazywa… Ale odpisałam, że muszę się dobrze zastanowić – czyli trochę się „pobawić w niezdobytą”. Na szczęście Connor wykazał się taktem. „Rozumiem, taka kobieta jak pani zdobyła pewnie niejedno serce, także moje.” Aż się podniosłam na duchu po takich pochwałach od Anglika! Tak zaczęła się czuła, szczera korespondencja. Myślałam, że jesteśmy sobie pisani. I dlaczegośmy się urodzili w innych krajach? Connor nazywał mnie „Tajemniczą Różą”, ja jego „Moim Dżentelmenem”. Tak przyzwyczaiłam się do jego listów, że bez nich nie wyobrażałam sobie życia. Już w myślach mieszkałam z Connorerm w tamtym wielkim domu i gawędziłam rano z ukochanym mężem. Im lepiej się poznawaliśmy, tym bardziej nasze dusze do siebie lgnęły. Dzieciom powiedziałam, że chyba za chwilę wszystko tu zostawię, przepiszę im mieszkanie, rzucę pracę. Syna i córkę ta perspektywa nie zachwyciła. – Mamo, nie poznajemy cię. Emerytura tuż-tuż, a ty – zamążpójście. Po co ci ten Anglik? Z twojego dżentelmena zaraz piasek się posypie, ciśnienie będzie skakać, zacznie ci biegać do toalety siedem razy na noc… Chcesz być sprzątaczką i pielęgniarką u jakiegoś staruszka? Zaraz zrobi się zrzędliwy jak osa w jesieni. Nie spiesz się, mamo! Nie słuchałam. Chciałam zostać prawdziwą damą i koniec! Zmieniłam garderobę, fryzurę, maniery, czekałam na wizę. I nagle – taki mail od Connora… „Nie jesteś żadną „Tajemniczą Różą”, tylko zwykłą kłamczuchą. Nie pisz mi więcej.” Nie rozumiałam nic. Kiedy i gdzie skłamałam? Myśli galopowały w głowie… napisałam do Connora jeszcze raz, ale na odpowiedź czekałam pół roku. Nic. Gdy już się poddałam i prawie chciałam cofnąć przepisanie mieszkania dzieciom – przyszła wiadomość od „Mojego Dżentelmena”: -„Tajemnicza Różo”, wybacz! Byłem długo w szpitalu, żegnałem się z życiem. Prosiłem syna, Olivera, żeby z tobą pisał, ale on powiedział, że to ty pierwszy zerwałaś znajomość. Dlaczego? Wróciłem do zdrowia i czekam na ciebie, moja bogini, jako na przyszłą żonę!” Czytałam ten list kilka razy, płakałam – nie wiedziałam, co odpisać. Oczywiste było jedno: Oliver nie życzy sobie, by ojciec się żenił. To on naopowiadał ojcu, że kłamałam. Rozważając wszystko postanowiłam już nie odpisywać Connorowi. Bo niby co? Nawet jeśli polecę do Sheffield, to ten Oliver dosypie mi trucizny do owsianki albo nagada ojcu bzdur, a Connor oczywiście uwierzy synowi, nie mnie i wygoni mnie jak psa. Po co mi taka „saga”? Niech sami się dogadują – oni są rodziną. A ja mam wnuki, które jesienią idą do szkoły; muszę je podciągnąć w czytaniu i matmie. I na działkę też wypada pojechać – pomidory posadzić, trawę skosić, kwiatki podlać… Każdy przecież kocha swój kawałek ziemi. Daję sobie spokój z nowymi znajomościami – za dużo to kosztuje energii. A życie przecież mija… – Dzień dobry, sąsiadko! Dawno cię nie widziałem – co, zamąż wyszłaś czy tylko zajęta byłaś? – zagaduje znajomy z działki, pan Nikodem. – Witaj, Nikodemie! Tęskniłam za tobą. Ty się przypadkiem nie ożeniłeś? Pomożesz mi pociąć drewno? Na wieczór na herbatkę zapraszam, zaległości mamy ogromne! – aż mi się serce ucieszyło na widok starego znajomego. – Co ty, Aniu? Jak mogłem się ożenić, skoro narzeczona się nie pokazywała przez rok? – żartobliwie odpowiedział. – Och, a co masz na myśli? – dobrze wiedziałam, ale trzeba było trochę „pofiglować”. – Wyjdź za mnie, Aniu. Ile jeszcze mamy się przyglądać? Znamy się od zawsze, a stare drzewo – choć skrzypi – to żyje! No i co, mam narzeczonego z siwą brodą i piękną duszą. …A ja i Nikodem od siedmiu lat jesteśmy szczęśliwym małżeństwem…

SIWA BRODA, PIĘKNA DUSZA

Wszystko mi kłamałaś! Kończę naszą korespondencję. Jestem bardzo rozczarowany kobietami. Jak mogłaś tak długo udawać, oszukiwać? Chciałem się z tobą ożenić, a ty wszystko przekreśliłaś. Nie da się rozpocząć życia rodzinnego od kłamstwa i braku zaufania. Żegnaj. Nie pisz już do mnie. Nie odpowiem. Twój były dżentelmen.

Takiego maila dostałam od Brytyjczyka. Z Konradem pisałam przez prawie rok. Wszystko zmierzało ku spotkaniu na jego terenie w Sheffield. Ale niestety…

Nie wyszło.

Miałam wtedy czterdzieści dziewięć lat. Już od dawna rozwiedziona. Dzieci i wnuki zajęci swoim życiem. Chciałam jeszcze raz poczuć się kobietą. Lata lecą, a dzieci mają własne sprawy, swoje światy. Nie chciałam siedzieć zamknięta w czterech ścianach, wspominając minione czasy. To łatwa droga do zgorzknienia można byłoby dziergać całymi kilometrami skarpety albo wyszywać prześcieradła krzyżykiem. Moje koleżanki pochłonięte rodziną i domem. Po dokładnym przejrzeniu wszystkich kandydatów w pracy nie miałam na nikogo ochoty.

Za radą współpracowniczki postanowiłam więc zajrzeć na portal randkowy. Co mi szkodzi? Przecież nic na tym nie stracę.

Wypełniłam długą ankietę, opisałam się jak najlepiej, dodałam udane zdjęcie. Siedzę i czekam na cud. Sama się nie narzucam żadnym samotnym panom, trzymam fason.

Po dwóch tygodniach pojawił się mail jedyny spośród innych wiadomości. Z drżeniem zaczęłam czytać zagraniczne zaproszenie, siedząc w Białymstoku.

No więc: Anglik, 59 lat, przedsiębiorca, rozwiedziony, ma dwóch dorosłych synów. Na zdjęciu elegancki, zadbany pan na tle pięknej, trzypiętrowej willi. Zaprasza do znajomości. A może i do ślubu.

Wszystko wydawało się takie proste i obiecujące. Wystarczyło dobrze odpisać… Z radości chciało się śpiewać polskie piosenki ludowe. Chciałam napisać, że się zgadzam, nawet zaraz, że chętnie pojadę do Sheffield i stanę na ślubnym kobiercu, czy jak to u nich tam się mówi… Ale napisałam, że muszę się zastanowić, czyli udawać, że jestem rozchwytywana.

Konrad okazał się bardzo taktowny. Odpisał, że to zrozumiałe, bo taka kobieta jak ja podbiła serca wielu mężczyzn, w tym i jego. Po takich komplementach czułam się o dziesięć lat młodsza.

Między mną a Konradem zaczęła się szczera, pełna zaufania korespondencja. Wydawało się, że jesteśmy sobie przeznaczeni. Dlaczego tylko urodziliśmy się w różnych krajach? Konrad nazywał mnie Zagadkową Różą, ja jego Moim Dżentelmenem. Tak przyzwyczaiłam się do czułych listów Konrada, że nie wyobrażałam sobie już dnia bez nich. W myślach byłam już żoną Anglika, mieszkałam z nim w pięknym domu, poranne rozmowy przy kawie z mężem wydawały mi się oczywiste. Wszystko szło jak z płatka. Im lepiej się poznawaliśmy, tym bliżsi byliśmy sobie.

Powiedziałam dzieciom, że niedługo wyjadę i zostawię im mieszkanie w spadku, zrezygnuję z pracy. Dzieci (syn i córka) próbowały mnie ściągnąć na ziemię:

Mamo, nie poznajemy cię! Emerytura za pasem, a ty za mąż chcesz wychodzić? To szaleństwo. Komu jesteś tam potrzebna? Twój dżentelmen jest o krok od starości, zaraz będzie narzekał na ciśnienie, nocami biegał do łazienki… Chcesz być jego gospodynią i pielęgniarką? A potem będzie marudził jak mucha jesienią. Nie spiesz się, mamo, zadowalać Anglików.

Nie miało to dla mnie znaczenia. Chciałam zostać damą i już! Przygotowywałam się do wyjazdu: zmieniłam garderobę, fryzurę, maniery. Czekałam na wizę. I nagle dostałam niemiły list od Konrada… Nie jesteś żadną Zagadkową Różą, tylko zwyczajną kłamczuchą. Nie pisz już nie odpowiem.

Nic nie rozumiałam. Kiedy i w czym skłamałam? W głowie kotłowało się tysiąc myśli. Napisałam jeszcze do Konrada. Czekałam pół roku na odpowiedź bez skutku.

Gdy już całkiem się poddałam i postanowiłam nie przepisywać dzieciom mieszkania, dostałam wiadomość od Mojego Dżentelmena:

Zagadkowa Różo, wybacz! Długo leżałem w szpitalu, żegnałem się z życiem. Było bardzo ciężko i nieprzewidywalnie. Nie chciałem cię martwić. Poprosiłem syna, Oliwiera, by kontynuował naszą korespondencję. Prosiłem, żeby był uprzejmy. Ale on twierdził, że to ty zerwałaś kontakt. Dlaczego?

Wyzdrowiałem i jestem gotów przyjąć cię do swojego domu, jako żonę.

Czytając to kilkakrotnie, rozpłakałam się. Co tu odpowiedzieć? Jedno było jasne: Oliwier nie chce, by ojciec się ożenił. To właśnie syn Konrada niesłusznie oskarżył mnie o kłamstwo.

Pomyślałam, posmutniałam i postanowiłam już nie odpisywać Konradowi. Przypuśćmy, pojadę do Sheffield. A ten Oliwier przy pierwszej okazji wsypie mi coś do owsianki lub nagada ojcu bzdur na mój temat. Konrad uwierzy synowi, nie mnie, i wyrzuci boginię z domu. Po co mi to wszystko? Niech sami się z tym borykają; to w końcu rodzina.

A przecież moje wnuki od września idą do szkoły. Muszę im pomóc w czytaniu, matematyce. Przydałoby się też pojechać na działkę posadzić pomidory, skosić trawę, podlać kwiatki… Swój kąt, nawet dla zająca, najdroższy.

Odpocznę od nowych znajomości. Tyle one odbierają człowiekowi energii, a życie ucieka nieubłaganie.

Witaj, sąsiadeczko! Nie widziałem cię dawno na działce. Co, zajęta czymś albo może za mąż poszłaś? Sąsiad z działki, pan Mikołaj, zaglądał mi w oczy, trochę żartem, trochę serio.
Cześć, Mikołaj! Wiesz, stęskniłam się za tobą. A ty przypadkiem nie znalazłeś sobie żony? Pomożesz mi pociąć drewno? Zapraszam wieczorem na herbatę. Tyle się nazbierało spraw, nie wyobrażasz sobie tak się ucieszyłam na widok Mikołaja, że najchętniej rzuciłabym mu się na szyję.

Co ty, Anulka! Jakże mogłem się ożenić, skoro panna przez rok się nie pokazywała? zażartował sąsiad z przymrużeniem oka.

Jak to rozumieć? dobrze wiedziałam, ale trzeba było trochę się podroczyć.

Wyjdź za mnie, Anulka. Po co mamy się jeszcze przyglądać? Znamy się przecież sto lat… Jak to mówią, stare drzewo skrzypi, ale żyje.

I co? Mój narzeczony ma już siwą brodę, ale duszę piękną.

…Z Mikołajem szczęśliwie jesteśmy razem już siedem lat

Czasem marzenia o książętach dalekich krain rozmywają się, lecz szczęście można znaleźć tuż obok tam, gdzie się nie spodziewamy. Warto patrzeć sercem, nie oczami.