Mamo, wychodzę za żonę! – z entuzjazmem ogłosił syn. – No cieszę się – odparła bez entuzjazmu pani Zofia. – Mamo, co się stało? – zdziwił się Wiktor. – Nic… A gdzie będziecie mieszkać? – zapytała mama, mrużąc oczy. – Tutaj. Przecież nie masz nic przeciwko? – odpowiedział syn. – Trzy pokoje, przecież się pomieścimy? – A mam jakiś wybór? – zapytała mama. – Przecież nie będziemy wynajmować mieszkania… – odezwał się syn zrezygnowany. – Rozumiem, nie mam wyboru – powiedziała z rezygnacją pani Zofia. – Mamo, przecież teraz takie ceny za wynajem, że na jedzenie nie wystarczy – dodał Wiktor. – To tylko na chwilę, będziemy pracować i odkładać na własne mieszkanie. Tak szybciej się uda. Pani Zofia wzruszyła ramionami. – Mam nadzieję… – powiedziała. – W takim razie wprowadzacie się, mieszkacie ile trzeba, ale mam dwa warunki: rachunki za mieszkanie dzielimy na trzy i nie będę służącą. – Dobrze, mamo, jak powiesz – zgodził się od razu Wiktor. Młodzi urządzili skromne wesele i wszyscy zaczęli mieszkać razem w jednym mieszkaniu: pani Zofia, Wiktor i jego żona Iwona. Już od pierwszego dnia, kiedy młodzi się wprowadzili, Zofia niespodziewanie zaczęła mieć mnóstwo zajęć. Wracają z pracy, a mamy w domu nie ma, w garnkach pusto, w mieszkaniu bałagan, jak młodzi wyszli, tak wszystko zostaje – nic nie jest sprzątnięte, wszystko rozrzucone. – Mamo, gdzie byłaś? – pyta wieczorem zdziwiony syn. – Wiesz, Wiktor, zadzwonili z Domu Kultury, zaprosili do Chóru Pieśni Ludowej. Przecież mam głos, wiesz to… – Naprawdę? – zdziwił się syn. – No jasne! Po prostu zapomniałeś, a mówiłam Ci kiedyś. Tam chodzą emeryci jak ja, razem śpiewamy. Świetnie się bawiłam, jutro znowu idę! – zawołała radośnie pani Zofia. – A jutro też chór? – spytał syn. – Nie, jutro wieczorek literacki, będziemy czytać Mickiewicza – powiedziała Zofia. – Wiesz, jak go uwielbiam. – Naprawdę? – syn znowu zdziwiony. – Pewnie! Mówiłam Ci! Nie jesteś za bardzo uważny wobec matki! – powiedziała z lekkim wyrzutem Zofia. Synowa słuchała cicho rozmowy, nie odzywając się. Odkąd syn się ożenił, pani Zofia dostała jakby drugą młodość: chodziła na wszelkiego rodzaju zajęcia dla seniorów, do starych znajomych dołączyły nowe koleżanki, które często, wesołą grupą wpadały z wizytą, okupowały kuchnię do późna, wesoło popijając herbatę z ciastkami i grając w bingo, czasem spacerowała, czasem godzinami oglądała seriale, tak, że nawet nie słyszała, kiedy młodzi wracali z pracy. Do obowiązków domowych pani Zofia zasadniczo się nie wtrącała, wszystko zrzucając na syna i synową. Na początku młodzi nie narzekali, potem synowa zaczęła krzywo patrzeć, potem zaczęli szeptać niezadowoleni, w końcu syn zaczął głośno wzdychać. Ale na te drobne szczegóły Zofia w ogóle nie zwracała uwagi, dalej prowadząc aktywne życie. Pewnego razu wróciła bardzo szczęśliwa, nucąc pod nosem „Hej, sokoły”. Weszła do kuchni, gdzie młodzi siedzieli smutni przy świeżo ugotowanej zupie i radośnie oznajmiła: – Kochani, możecie mi pogratulować! Poznałam wspaniałego pana i jutro jadę z nim do sanatorium! No dobrze? – Dobrze – przytaknęli zgodnie syn z synową. – A poważnie to jest? – zapytał ostrożnie syn, bo bał się jeszcze jednego domownika. – Jeszcze nie wiem, po sanatorium się zobaczy – powiedziała Zofia. Nalała sobie zupy, zjadła z apetytem i poprosiła o dokładkę. Po powrocie z sanatorium Zofia była rozczarowana – powiedziała, że pan Alek to nie jej poziom i się rozstali, ale zaraz dodała, że jeszcze wszystko przed nią. Zajęcia, spacery i spotkania z koleżankami trwały dalej. W końcu, gdy młodzi kolejny raz wrócili do nieposprzątanego mieszkania, z pustymi garnkami, synowa nie wytrzymała, trzasnęła pustą lodówką i zirytowana wykrzyknęła: – Pani Zofio! Nie mogłaby się pani zająć też domem? Wszędzie bałagan! W lodówce pustki! Czemu my wszystko mamy robić, a pani nie?! – Czemu taka nerwowa? – zdziwiła się Zofia. – A jakbyście sami mieszkali, to kto by Wam sprzątał? – Ale pani przecież tu jest! – odparła synowa. – Ja przecież nie jestem żadną służącą! Dość się w życiu nasprzątałam, mam tego dosyć! Od początku mówiłam, że nie będę gosposią, to był mój warunek. To, że Wiktor Ci nie powiedział, to nie moja wina – powiedziała Zofia. – Myślałem, że żartujesz – przyznał Wiktor zmieszany. – Chcecie sobie wygodnie mieszkać i żebym jeszcze za wszystkich sprzątała i gotowała? Nie! Jak powiedziałam, tak będzie! A jeśli coś Wam nie pasuje, zawsze możecie zamieszkać sami! – powiedziała Zofia i poszła do swojego pokoju. A następnego dnia, jakby nigdy nic, nuciła „O mój rozmarynie”, ubrała ładną bluzkę, pomalowała usta na czerwono i ruszyła do Domu Kultury, gdzie czekał na nią Chór Pieśni Ludowej…

Mamo, żenię się! zawołał radośnie mój syn.
Cieszę się odpowiedział bez większego entuzjazmu pani Zofia Kowalska.
Mamo, co się stało? zapytał zaskoczony Wojciech.
Nic szczególnego… A gdzie planujecie mieszkać? dopytała mama, mrużąc oczy.
Tutaj. Przecież się nie gniewasz? odparł syn. Mamy trzy pokoje damy radę się pomieścić.
Czy ja mam jakiś wybór? zapytała mama.
No bo kogo teraz stać na wynajem? mruknął syn.
Rozumiem, nie mam wyjścia powiedziała zrezygnowana pani Zofia.
Mamo, obecnie ceny mieszkań są takie, że na jedzenie nie starczy tłumaczył Wojtek. A przecież nie na zawsze, popracujemy, odłożymy trochę i kupimy w końcu coś własnego. To pójdzie sprawniej.
Pani Zofia wzruszyła ramionami.
Obyś miał rację… westchnęła. Dobrze. Przeprowadzacie się, mieszkacie ile trzeba, ale mam dwa warunki: rachunki za media dzielimy na trzy osoby i sprzątaczką nie będę.
Jasne, mamo zgodził się bez wahania Wojtek.
Młodzi urządzili skromne wesele i zamieszkali razem ja, Wojciech i synowa Justyna.
Od pierwszego dnia po wprowadzeniu się młodych, jakoś tak się działo, że pani Zofia nagle miała mnóstwo pilnych spraw do załatwienia. Syn z synową wracali po pracy, a mamy nie było w domu, garnki puste, niesprzątane, wszędzie bałagan jak zostawili, tak zastawali.
Mamo, gdzie byłaś? pytał zdziwiony syn wieczorem.
Wiesz, Wojtuś, zadzwonili z Domu Kultury. Zaprosili mnie do chóru pieśni ludowych w końcu mam głos, dobrze wiesz…
Naprawdę? zdziwił się syn.
Oczywiście! Zapomniałeś? Przecież mówiłam ci kiedyś. Tam zbierają się tacy emeryci jak ja i wspólnie śpiewamy. Tak dobrze się tam bawiłam, jutro znów pójdę! z entuzjazmem mówiła pani Zofia.
A jutro także chór? spytał syn.
Nie, jutro mamy wieczór literacki będziemy głośno czytać Mickiewicza. Wiesz przecież, jak bardzo lubię Mickiewicza.
Naprawdę? raz jeszcze spytał syn.
Pewnie! Opowiadałam! Jaki z ciebie gapa wobec własnej matki… rzuciła z łagodnym wyrzutem pani Zofia.
Justyna słuchała rozmowy w milczeniu, nawet słowa nie powiedziała.
Odkąd syn się ożenił, pani Zofia jakby odnalazła nowe życie uczęszczała do klubów emerytów, zyskała nowe koleżanki, które częstokroć odwiedzały nas wesołym gronem. Zajmowały kuchnię do późnej nocy, piły herbatę, jadły przyniesione ciasta i grały w bingo. Często spacerowała, oglądała seriale tak zawzięcie, że nie zauważała jak młodzi wracają do domu i się z nią witają.
Zofia do obowiązków domowych się nie garnęła, całą pracę zrzuciła na syna i synową. Początkowo nie narzekali, z czasem Justyna zaczęła spoglądać krzywo, potem przekomarzali się cicho, w końcu Wojtek zaczął wzdychać znacznie głośniej. Ale na to wszystko pani Zofia zupełnie nie zwracała uwagi, dalej prowadząc aktywne, jak na swój wiek, życie.
Pewnego razu przyszła bardzo szczęśliwa, nucąc pod nosem Szła dzieweczka do laseczka. Weszła do kuchni, gdzie młodzi jedli właśnie świeżo ugotowany krupnik i radośnie oznajmiła:
Kochane dzieci, możecie mi pogratulować! Poznałam fantastycznego pana i jutro jedziemy razem do sanatorium! Cieszycie się?
Cieszymy zgodnie odpowiedzieli syn i synowa.
A poważnie się zrobiło? zapytał ostrożnie syn, martwiąc się, czy w mieszkaniu nie pojawi się jeszcze jeden domownik.
Na razie nie wiem, zobaczymy po powrocie z sanatorium stwierdziła pani Zofia, nalała sobie zupy i zjadła z apetytem, potem jeszcze dokładkę sobie dodała.
Po powrocie pani Zofia była rozczarowana. Powiedziała, że Andrzej nie jest w jej stylu i się rozstali, ale zaraz dodała, że jeszcze wszystko przed nią. Kluby, spacery, spotkania życie dalej toczyło się aktywnie.
W końcu, gdy młodzi znowu przyszli do nieposprzątanego mieszkania i pustych garnków, Justyna pękła, trzasnęła drzwiczkami pustej lodówki i zdenerwowana powiedziała:
Pani Zofio! Nie mogłaby pani czasem zająć się też domem? Syf wszędzie! W lodówce pusto! Czemu tylko my mamy wszystko robić, a pani nie?!
Czemu tak się denerwujecie? zdziwiła się pani Zofia. A jakbyście żyli sami, kto by gotował i sprzątał?
Ale pani przecież tu jest! argumentowała synowa.
A ja nie jestem tu żadną służącą, żeby was obsługiwać. Już swoje zrobiłam starczy mi tego! I poza tym, Wojtkowi powiedziałam od razu, że nie zamierzam być sprzątaczką. Jeśli was nie uprzedził, to nie moja wina stwierdziła pani Zofia.
Myślałem, że żartowałaś powiedział zmieszany Wojtek.
To co, chcecie mieć wygodne życie i jeszcze żebym za wami odwalała całą robotę i gotowała? Nie! Powiedziałam, że nie będę i nie będę. A jeśli wam to nie pasuje, zawsze możecie się wyprowadzić! rzuciła pani Zofia i poszła do swojego pokoju.
Następnego ranka, jakby nigdy nic, podśpiewując sobie pod nosem Hej, sokoły!, ubrała się ładnie, pomalowała usta czerwoną pomadką i poszła do Domu Kultury, gdzie czekał na nią Chór Pieśni Ludowych.