Beata z Wrocławia zaszła w ciążę ze swoim nauczycielem angielskiego z Gwinei – rodzina była w szoku i nie akceptowała związku, martwiąc się, że zostanie samotną matką wyróżniającego się dziecka. Po narodzinach córeczki i powrocie męża do Gwinei, nieprzychylność bliskich zmusiła Beatę do wyjazdu do Afryki, jednak klimat zmusił rodzinę do powrotu do Polski, gdzie po narodzinach drugiej córki wciąż byli odrzuceni przez krewnych; teraz marzą o przeprowadzce do Kanady, licząc na większą tolerancję i szczęście.

Kiedy Jadwiga usłyszała od lekarza, że nosi pod sercem dziecko, w jej domu zapanowała cisza pełna napięcia. Siedzieli przy kuchennym stole jej mama, zawsze opanowany ojczym Tomasz oraz babcia Stanisława, która nie odrywała wzroku od różańca. Żadne z nich nie potrafiło wyobrazić sobie, jak Jadwiga mogłaby być szczęśliwa u boku kogoś, kto, według nich, zniknie z jej życia równie szybko, jak się pojawił.

Jadwiga była zwykłą dziewczyną z serca Krakowa, wychowaną w kamienicy otoczonej zapachem pieczonego chleba i dźwiękiem hejnału z Mariackiej wieży. Była jedynaczką. Po śmierci ojca to ojczym stał się jej opoką, a w oczach mamy zawsze widziała wsparcie. Przez wszystkie lata szkoły wiedziała, że w domu znajdzie ciepło i miłość, nawet gdy wracała z gorszą oceną czy rozdartymi spodniami.

Po zdanej maturze Jadwiga postanowiła walczyć o miejsce na wymarzonej polonistyce. Niestety brak biegłości w języku angielskim był przeszkodą, której nie mogła samodzielnie przeskoczyć. Namówiona przez przyjaciółkę rozpoczęła poszukiwania nauczyciela, który pomógłby jej przełamać barierę językową. Tak poznała Marcina absolwenta Uniwersytetu Jagiellońskiego, który przez kilka lat mieszkał w Londynie. Marcin miał dar tłumaczenia, anielską cierpliwość i uśmiech, po którym miękły kolana. Początki ich współpracy były trudne, Jadwiga złościła się na siebie za każdy błąd, a on cierpliwie poprawiał wymowę.

Z lekcji na lekcję atmosfera robiła się coraz swobodniejsza. Jadwiga złapała z Marcinem nie tylko wspólny język, ale i bliskość, jakiej się nie spodziewała. Ich znajomość szybko się rozwinęła i nie minęło dużo czasu, gdy uzmysłowili sobie, że nie potrafią już wytrzymać bez siebie ani dnia.

Wieść o ciąży Jadwigi spadła na rodzinę jak grom z jasnego nieba. W ich głosach pobrzmiewały strach i niedowierzanie, że przyszłość córki z kimś, kto, jak sądzili, zniknie znienacka, może okazać się trwała. Mama Jadwigi płakała, wyobrażając sobie córkę samotnie wychowującą dziecko, a ojczym milczał, ściskając stare, zniszczone zdjęcie rodzinne. W ocenie rodziny dziecko, które miałoby się urodzić, od razu stałoby się „innym” na krakowskim podwórku.

Kiedy Marcin zdobył tytuł magistra, musiał na krótko wyjechać do Warszawy za pracą, lecz każdego dnia dzwonił do Jadwigi, rozmawiali godzinami przez internet. Wreszcie, tuż po terminie porodu, wrócił do Krakowa, by być przy niej, gdy na świat przyszła ich córeczka Zuzanna. Jednak reakcja rodziny zmusiła młodą mamę do trudnej decyzji postanowiła wyjechać z Marcinem na północ Polski, do Trójmiasta, by tam szukać spokoju i akceptacji.

Nowe życie nie było łatwe. Sztormy, wilgoć i brak znajomych dawały się we znaki. Trudno było przyzwyczaić się do nowego miejsca, a długie zimowe wieczory nie dodawały otuchy. Po czasie na świat przyszła druga córeczka, Kinga. W rodzinie Jadwigi nadal panowało milczenie. Nie było już zaproszeń na święta ani wspólnych niedzielnych obiadów przy barszczu i kotletach.

Jadwiga jednak nie zamierzała dla cudzego zadowolenia rozstać się z ukochanym. Wspólnie z Marcinem zaczęli snuć plany o przeprowadzce do Kanady, gdzie mieli nadzieję odnaleźć swoje miejsce i ludzi, którzy będą patrzeć im w oczy bez uprzedzeń. Każdego dnia ściskali mocniej swoje córki, czerpiąc siłę z miłości, która pomimo napotkanych burz była przecież wszystkim, co naprawdę mieli.