Tydzień przed Dniem Kobiet uciekłam z sali sądowej, zalana łzami. W głowie dudniło mi tylko jedno zdanie: „Nie jesteście już mężem i żoną”. Dlaczego on mi to zrobił? Za jakie grzechy spotkała mnie taka kara?

Na tydzień przed Dniem Kobiet ledwo wybiegam z sali sądowej. Łzy zalewają mi oczy, a w mojej głowie wciąż dudni jedno zdanie: nie jesteście już mężem i żoną.

Za co mnie to spotkało? Dlaczego właśnie mnie los tak doświadczył?

Wyszłam za Bartosza, gdy miałam 18 lat. To była wielka, porywająca miłość, noce nieprzespane na rozmowach i spacerach po krakowskich uliczkach, to poczucie, że unoszę się nad ziemią. Pięć cudownych lat spędzonych razem przez cały ten czas kochałam go bezgranicznie. Codziennie starałam się, jak mogłam: podawałam śniadanie do łóżka, gotowałam tylko te dania, które lubił najbardziej, pilnowałam porządku w naszym małym mieszkaniu na Prądniku Czerwonym.

Niestety, jego rodzice nigdy nie mogli mnie zaakceptować. Ciągle powtarzali, że nie jestem odpowiednią żoną dla ich syna, że znajdą mu porządną pannę z dobrego domu. Z czasem zaczęłam widzieć, że to wpływa na Bartosza. Stawał się coraz bardziej oschły i krytyczny, coraz mniej w nim było dawnej czułości.

Nasz synek, Staś, miał wtedy pięć lat. Na początku Bartosz był dla niego jak najlepszy tata: bawił się z nim, rozpieszczał, zabierał na lody na Planty. Lecz stopniowo stał się chłodny, jakby nieobecny. Podejrzewam, że teściowie próbowali go przekonać, że Staś nie jest jego synem, chociaż Staś jak dwie krople wody przypomina ojca. Bartosz coraz częściej znikał u rodziców, praktycznie się u nich wprowadził. Gdy wracał, krzyczał na mnie, był wiecznie niezadowolony, a ja musiałam chodzić wokół niego na palcach.

W pewnym momencie, w napadzie złości, uderzył mnie. Zamarłam z szoku. Nadal łudziłam się, że wciąż możemy być rodziną. Wkrótce potem oznajmił, że ma mnie dość i odchodzi. Porzucił mnie i synka. Błagałam, żeby się zastanowiłnie chciałam, żeby rozpadła się nasza rodzina, ale Bartosz był nieugięty.

Nadal go kocham. Nawet po rozwodzie nie potrafię przestać o nim myśleć. Bartosz wysyła mi co miesiąc niewielkie alimenty 900 złi żąda, bym na każdy wydatek przysyłała mu zdjęcie paragonu. Nawet gdy kupuję zwykły chleb w Biedronce, muszę mieć rachunek. Czuję się, jakbym musiała prosić obcego człowieka o wsparcie dla naszego synka.

Były mąż rzadko widuje Stasia, a jeśli już, to tylko na chwilę, może na weekend. Raz zabrał go do Zakopanego, raz nad Wisłę, ale to wszystko. Staś sam nie chce z nim przebywać czuje chłód, brak czułości, i nie zamierza spędzać z nim czasu. Bartosz uważa, że przeciwstawiam syna jemu, choć ja nigdy nie wypowiadam się o nim źle przy dziecku.

Trudno mi się pogodzić z rozstaniem wciąż płaczę niemal codziennie, od czasu rozwodu schudłam kilkanaście kilo, zmagam się z depresją. Bywa, że krzyczę na Stasia, chociaż wiem, że nie powinnam.

Serce mi pęka i nie wiem, jak mam znów normalnie żyć. Codziennie wchodzę na Facebooka Bartosza, podglądam jego zdjęcia i posty. Dowiedziałam się, że planuje ślub z inną kobietą to dobiło mnie jeszcze bardziej.
Coraz rzadziej bywa w naszym życiu, a Staś zupełnie się nim nie interesuje. Racjonalnie wiem, że to już koniec, ale nie umiem tego zaakceptować. Jak mam się z tym uporać?