Gdy Patryk wraca z pracy, jego ukochany kot Przystojniak znika – opowieść o samotności, miłości, trudnych wyborach i walce o przyjaźń ze zwierzakiem w polskiej codzienności

Gdy wrócił do mieszkania, nie zastał kota.

Patryk był zwyczajnym chłopakiem, stroniącym od wszelkich używek. W dniu swoich dwudziestych piątych urodzin rodzice zrobili mu ogromną niespodziankę podarowali mu własne cztery kąty. Jak to się stało? Sfinansowali pierwszą wpłatę na kredyt hipoteczny, dzięki czemu mógł zacząć nowe życie na własny rachunek. Pracował jako programista w jednej z poznańskich firm, wiódł spokojne, samotne życie, nie potrzebując towarzystwa.

Aby nie czuć się tak samotnie wieczorami, Patryk zdecydował się przygarnąć kota ze schroniska. Maluch miał deformację przednich łapek. Ludzie, u których kociak się urodził, postanowili go uśpić, ale serce Patryka nie pozwoliło mu na taki los dla zwierzaka. Przytulił go i nadał mu imię Filip. Stali się nierozłączni. Patryk wracał jak na skrzydłach z pracy do mieszkania, a Filip zawsze czekał na swoim miejscu przy drzwiach, wyczekując pana.

Po kilku miesiącach Patryk zbliżył się do koleżanki z pracy. Dziewczyna była bardzo przebojowa, szybko zdobyła jego serce i już po kilku tygodniach wprowadziła się do niego. Miała typowo polskie imię: Jagoda. Od pierwszych chwil nie polubiła Filipa, prosiła Patryka, by oddał kota, ale on stanowczo odmówił, tłumacząc, że Filip jest dla niego kimś ważnym.

Jagoda nie dawała za wygraną, stale naciskała, by pozbył się kota. Patryk był konsekwentny: Filip zostaje. Jagoda nie ukrywała, że jej zdaniem zwierzak psuje wizerunek ich domu, bo goście niekiedy odwracają się z niesmakiem na widok jego zdeformowanych łapek. Patryk czuł się rozdarty kochał zarówno Jagodę, jak i Filipa.

Co ciekawe, rodzice Patryka nie akceptowali wyboru syna. Jagoda wydawała im się arogancka i nieuprzejma. Radzili, by nie śpieszył się ze ślubem, by jeszcze ją lepiej poznał.

Moment przełomu nastąpił podczas wizyty rodziców Jagody. Ojciec ledwie przekroczył próg mieszkania, a już wybuchnął śmiechem na widok Filipa, nazywając go dziwadłem. Patryk od razu stanął w obronie kota, lecz przez cały wieczór Jagoda i jej ojciec drwili z wyglądu zwierzęcia, wymyślając, gdzie można by się go pozbyć. Matka Jagody tylko przyłączała się do ich żartów.

Następnego dnia, gdy Patryk wrócił do mieszkania, Filipa nie było. Zaniepokojony, zapytał Jagodę, gdzie jest kot. Odpowiedziała obojętnie, że oddała go do kliniki weterynaryjnej.

Patryk wpadł w panikę. Bez wahania ruszył na poszukiwania kota po całym Poznaniu. Przez pięć godzin przeczesywał kliniki… W końcu znalazł Filipa. Kot, wtulony w ramię Patryka, mruczał cicho z wdzięczności.

Gdy Patryk wrócił do domu, z bezwzględną stanowczością kazał Jagodzie spakować rzeczy i wyprowadzić się. Nie chciał jej znać. Stała się dla niego obca.

Rano, urażona Jagoda, po cichu spakowała walizkę i wyszła. Nigdy nie przypuszczała, że kot okaże się dla Patryka ważniejszy od niej. Patryk i Filip znów mieszkają razem. Po pracy kot zawsze czeka na niego, witając go radosnym miauczeniem.