Antoniina Pietrowna szła w deszczu i płakała, łzy mieszały się z kroplami. „Jedna pociecha – leje, nikt nie widzi łez”, pomyślała. I jeszcze: „Sama sobie winna! Nie w porę weszłam. Nieproszony gość…” Szła, płakała, a potem śmiała się, przypominając sobie dowcip o teściowej, której zięć mówi: „To co, mamo, nawet herbaty nie wypijesz?” Teraz znalazła się w sytuacji tej „mamy”. Płakała i śmiała się na przemian. Gdy wróciła do swojego mieszkania w bloku, zrzuciła mokre ciuchy, otuliła się kocem i już nie kryła łez – nikt jej nie słyszał, poza złotą rybką w akwarium. Nikt! Antoniina była kobietą interesującą, podobała się mężczyznom, ale z ojcem Nikity, jej syna, nie wyszło; pił coraz więcej, potem zaczął bez powodu ją oskarżać i bić, nawet przy dziecku. Nikitka wszystko opowiedział dziadkom. Mama Antoniiny łkała, tata się rozebrał i spuścił zięcia z czwartego piętra, grożąc mu: „Jeszcze raz zobaczę cię z córką – zabiję. Do więzienia pójdę, ale krzywdy Tosi nie dam.” Mąż zniknął, a Antoniina więcej za mąż nie wyszła – miała dziecko do wychowania. Chętnych na związek było wielu, ale jej wystarczył ojciec Nikity. Materialnie radziła sobie dobrze – była technolożką gastronomii, pracowała w restauracji, odkładała na mieszkanie. Gdy miała już pieniądze, syn się ożenił, a ona oddała im nową, dwupokojową, sama została w starej „kawalerce”. Teraz odkładała na nowy samochód dla dzieci. Nie chodziła do nich z wizytą, nie narzucała się, ale dziś, gdy lunął deszcz i nie miała parasola, wpadła do nich, by pogadać z synową, wypić herbatę. Ale Nastka popatrzyła na nią zdziwiona, nawet do środka nie zaprosiła: „Antoniino Pietrowno, czegoś pani chciała? Długo nie pada, niedaleko ma pani do domu…” Antoniina płakała, a potem zasnęła. Śniła jej się rybka z akwarium, która mówiła: „Płaczesz? Głupia! Nawet herbaty ci nie dali! Na co zbierasz pieniądze? Całe życie dla innych? Wyjedź nad morze, przeżyj coś dla siebie!” Gdy się obudziła, podjęła decyzję – wzięła pieniądze, kupiła wycieczkę nad Bałtyk, odpoczęła, wróciła piękna i opalona. Dziećmi się nie przejmowała – dzwonili tylko po pieniądze lub opiekę nad wnukiem. Przestała bać się mężczyzn, związała się z dyrektorem restauracji, życie jej się odmieniło. Pewnego dnia przyszła Nastka: „Czemu nie odwiedzasz, nie dzwonisz? Nikita wybrał auto!” Antoniina, z rękami na piersiach, pyta: „Nastka, czegoś chciałaś?” Wtedy z pokoju wychodzi jej nowy partner: „Tonia, pijemy herbatę?” „Pijemy!” – uśmiecha się Antoniina. „Zaproś gościa!” – zachęca mężczyzna. „Nie, Nastka już wychodzi. Herbaty nie pije, prawda Nastka?” Antoniina zamyka za nią drzwi, mruga do rybki: „Tak właśnie!”

Wyobraź sobie, Marto, dziś mi się przypomniała taka historia o pani Antoninie Nowak. Szła kiedyś pod warszawskim deszczem, a łzy ciekły jej po policzkach, mieszając się z kroplami wody. Sama sobie w duchu mówiła: Przynajmniej ten deszcz nikt nie widzi moich łez. I przy okazji, myślała jeszcze: Sama sobie winna. Wpadłam nie w porę, taki nieproszony gość.

Szła dalej, płakała, a potem nagle zaczęła się śmiać, bo przypomniał jej się kawał, jak zięć mówi teściowej: No co, mama, nawet herbaty nie wypijecie? I śmiała się, płakała, śmiała, płakała na przemian. A gdy już wróciła do swojego mieszkania na Mokotowie, zrzuciła z siebie przemoczone ciuchy, opatuliła się kocem i już całym głosem pozwoliła sobie na łzy. Nikt jej nie słyszał tylko złota rybka w okrągłym akwarium!

Antonina była kobietą ciekawą, podobała się mężczyznom. Ale z ojcem jej syna, Nikodema, nie wyszło. Piotr dużo pił. Na początku jakoś się to dało znieść, wypił i spał, ale z czasem zaczął ją chorobliwie zazdrościć dosłownie o każdego: pana w sklepie mięsnym, staruszka z laską, sąsiada za ścianą. Kiedyś, gdy zobaczył, że Antonina uśmiecha się, witając się z sąsiadem, kompletnie stracił nad sobą panowanie. Było bardzo źle, do tego doszła przemoc.

Mały Nikodem wszystko potem opowiedział babci Janinie i dziadkowi Stanisławowi. Mama Antoniny rozpłakała się: No za co ja córkę tyle lat chowałam? Żeby ją jakaś pijana łajza tłukła? Ojciec Antoniny nie powiedział nic, tylko się ubrał, wyszedł z domu, poszedł do zięcia i dosłownie spuścił go z czwartego piętra. Piotr wylądował na dole ze złamaną ręką, a Stanisław krzyknął za nim: Jeszcze raz cię z córką zobaczę, to cię naprawdę załatwię. Do więzienia pójdę, ale Tonka nie będzie przez ciebie cierpieć!

Piotr zniknął na zawsze. Antonina nigdy nie wyszła ponownie za mąż. Mówiła, że musi wychować dziecko, różnie bywa z tymi mężami. Wielu jeszcze próbowało się z nią związać, ale ona nie umiała wystarczyło jej to, co przeżyła z Piotrem.

Na pieniądze nie narzekała, była technologiem żywienia, pracowała w niewielkiej restauracji, dobrze sobie radziła. Odkładała złotówki na własne mieszkanie, a gdy już uzbierała potrzebną sumę, Nikodem postanowił się ożenić. Jego wybranka była naprawdę fajną dziewczyną, o pięknym polskim imieniu Weronika.

Antonina została w swoim starym, dwupokojowym mieszkaniu, a dzieciom organizowała wesele i przekazała nowiutkie lokum. Bo przecież to im bardziej potrzebne mają rodzinę! Teraz oszczędzała na samochód dla Nikodema i Weroniki. Ileż można jeździć tym starym polonezem?

Dzisiaj Antonina wcale nie planowała do nich wpadać, nie lubiła narzucać się dzieciom. Ale akurat tak się złożyło, że była blisko ich bloku, kiedy zerwał się ulewa. Bez parasola, a nawet z parasolem nie dałoby rady. Postanowiła więc wpaść, przeczekać z Weroniką, poplotkować, wypić wspólnie herbatę.

Gdy Weronika otworzyła drzwi, spojrzała na teściową z wielkim zdziwieniem. Nawet nie zaprosiła do środka, tylko w korytarzu, zimnym tonem zapytała: Pani Antonino, czegoś pani chciała? Antonina zupełnie się zbiła z tropu, zaczęła tłumaczyć: No wiesz… deszcz…

Deszcz już się skończył! Ma pani blisko, przejdzie pani odparła Weronika, patrząc w okno, złożywszy ręce na piersi.

Tak, tak pokornie odpowiedziała Antonina i cała we łzach wyszła pod resztki deszczu. Płakała, płakała, aż w końcu zasnęła. A we śnie przysniła jej się jej złota rybka z akwarium. Nagle urosła i poruszała pyszczkiem bezgłośnie, ale Antonina wszystko rozumiała. Rybka powiedziała:

Płaczesz?! No durna! Nawet herbaty ci nie zaproponowali w tym deszczu! A ty jeszcze im na auto odkładasz? Całe życie dla nich będziesz żyła? Popatrz na siebie! Mądraś, pięknaś! Masz kasę nawet jeśli na auto dla dzieci! Oni tego nie docenią. Wyjedź gdzieś nad Bałtyk, pożyj wreszcie dla siebie.

Antonina obudziła się, gdy było już ciemno. Złota rybka nadal otwierała pyszczek w akwarium, ale ona już nie rozumiała jej mowy. Ale jedno wiedziała na pewno nie wolno wiecznie dawać siebie ludziom, którzy nawet herbaty nie naleją i nie pozwolą w spokoju przeczekać deszczu.

Wzięła więc Antonina swoje oszczędności złotówki odkładane na samochód dla dzieci i kupiła sobie wyjazd nad morze. Pojechała, wypoczęła. Wróciła opalona, uśmiechnięta i piękniejsza niż dawniej.

A Nikodem z Weroniką nawet nie zauważyli, że jej nie było w końcu sami się do niej zgłaszali tylko, gdy czegoś potrzebowali: pieniędzy lub opieki nad wnukiem.

Antonina przestała się bać mężczyzn, nawet pojawił się adorator bardzo interesujący, elegancki mężczyzna, dyrektor tej restauracji, gdzie pracowała. Już od dawna się jej podobał, ale co Antonina ciągle tylko syn, synowa… A teraz wreszcie pozwoliła sobie na szczęście. Razem do pracy i z pracy. Inny świat.

Ostatnio Weronika przyszła w odwiedziny: Czemu pani, pani Antonino, do nas nie wpada? Nie dzwoni? Nikodem już znalazł samochód! zaczęła.

Weroniko, chciałaś czegoś ode mnie? spytała Antonina, splatając ręce na piersi.

Weronika już chciała coś powiedzieć, jak z pokoju wyszedł ten elegancki dyrektor: Tonka, herbaty się napijemy? Napijemy się! zaśmiała się Antonina.

To zaproś gościa! dodał mężczyzna gościnnie. Nie, Weronika już wychodzi. I herbaty nie pije, prawda Weroniko?

Antonina zatrzasnęła za synową drzwi, zaśmiała się i puściła oczko złotej rybce.

No i tak to właśnie jest!