Sąsiedzi z kamienicy postanowili urządzić nam wojnę o władzę w domu – skargi, awantury i bezpodstawne pretensje wobec naszej rodziny z trójką dzieci

5 marca 2019

Od samego początku nasze życie na Pradze Południe miało być lepsze taki przynajmniej mieliśmy z Ewką plan. Po ślubie, kiedy Ania i Zosia już były z nami, cały nasz świat mieścił się w jednym, malutkim pokoiku w starym bloku. Na dłuższą metę brak miejsca dawał nam się we znaki, ale kończyło się tylko na marzeniach o czymś większym.

Sytuacja zmieniła się, gdy Ewka powiedziała mi, że spodziewamy się trzeciego dziecka. Było jasne, że dłużej tak się nie da. Jedyną rozsądną opcją stało się sprzedać tę klitkę, dołożyć trochę oszczędności i kupić większe lokum, choćby kawałek za obwodnicą Warszawy.

Sprzedałem więc mieszkanie, które było dobrem samym w sobie, i z dużą pomocą rodziny uzbieraliśmy na trzypokojowe mieszkanie w starej kamienicy przy ul. Grochowskiej. Trafiło nam się ładnie wyremontowane, więc poza przeprowadzką i trochę nowymi meblami, niewiele było do roboty.

Przez kilka tygodni żyliśmy tam naprawdę spokojnie. Do czasu. Okazało się, że nasi sąsiedzi z wyższych pięter, pani Jadwiga i pan Stanisław, stworzyli swego rodzaju front i postanowili nam udowodnić, gdzie tu rządzi stara gwardia.

Zaczęło się od prostych uwag że trzymam drzwi klatki za długo otwarte, bo przecież przewoziłem meblościankę z Piotrem. Albo że auto pod oknem, a miejsce było od zawsze ich, bo okna kuchni wychodzą tam od pokoleń.

Zanim się obejrzałem, przyszedł kolejny zarzut dziewczynki wracając z przedszkola biegają po mieszkaniu i ponoć robią hałas. Zapytałem wtedy, jakim cudem dzieci z dołu mogą im przeszkadzać, skoro mieszkają piętro wyżej.

Ale granica została przekroczona, kiedy panie z wyższego piętra zjawili się u Ewki, kiedy leżała już z wielkim brzuchem na sofie. Byłem wtedy w pracy. Zaczęły podnosić głos, że niby przeze mnie jakiś obcy facet dostał się do domu, ja mu niby otworzyłem, bo ponoć wychodząc na papierosa zostawiłem drzwi wejściowe otwarte na oścież, a ten facet potem łaził po klatce i dorabiał domofonowe klucze.

Cóż, zapalić papierosa mógłbym tylko w świecie równoległym, bo nie cierpię dymu od liceum. Kiedy Ewka w końcu się ich pozbyła, byłem wściekły. Wieczorem poszedłem z nimi porozmawiać, jeszcze bardziej stanowczo niż powinienem i powiedziałem, żeby dali nam wreszcie spokój.

Po tym incydencie było już ciszej. Sąsiedzi przestali nam mówić dzień dobry na klatce, nie odzywają się, ale przestali też szukać problemów. Zrozumiałem jedno w takich miejscach jak ta nasza kamienica, trzeba jasno postawić granicę, bo inaczej nie da się żyć w spokoju. I najważniejsze nie pozwolić, by jacyś obcy ludzie wprowadzili niepokój do własnego domu.