Moja mama zawsze stała po stronie mojego ojczyma. Pewnego dnia nie mogłam tego dłużej znieść i postanowiłam zakończyć tę sytuację.

Moja matka zawsze stała po stronie mojego macocha. Pewnego dnia wytrzymałem już do granic wytrzymałości i postanowiłem położyć kres temu kosmicznemu spektaklowi.

Od dawna dzieliliśmy mały kawalerka w Krakowie z matką Anną i moją młodszą siostrą Lidią, której imię brzmi tylko w naszych rodzinnych legendach. Babcia Halina, mieszkająca niedaleko przy ulicy Łukasza, wpadała codziennie na herbata z piernikami. O ojcu nie mam już żadnych wspomnień, lecz o ojcu Lidi czyli o macochu Jacek pamiętam jak o czarnym chmurze nad wiosennym niebem.

Na początku był łagodny, dotykał mnie jak delikatny podmuch wiatru nad Wisłą, ale potem, gdy się zadomowił, zdążył wymazać ze swojego świata naszą istnienie. Jacek podnosił dłoń niczym burza nad wioską i uderzał mnie w ramiona. Płakałem w cieniu jego gniewu, choć nie odważyłem się szepnąć matce. Aż pewnego wieczoru, gdy księżyc odbijał się w szybie, Anna ujrzała własnymi oczami, jak Jacek rozlewał na mnie cień.

Rozpadł się pomiędzy nimi kłótliwy huragan, po którym Jacek zniknął jak mgła nad Bałtykiem i nigdy nie powrócił. Od tej chwili pozostaliśmy we trójkę ja, Lidia i Anna i żyliśmy w niezwykłym spokoju. Babcia Halina czuwała nad siostrą, opiekując się nią jak anioł stróż w polskich opowieściach. Po ukończeniu liceum postanowiłem studiować w Krakowie, choć w sercu mrugała mi wizja studiów za granicą. Nie mogłem jednak zostawić rodziny, bo serce przyczepiło się do rodzinnego podwórka.

Pewnego letniego ranka matka zaproponowała, byśmy sprzedali nasze małe mieszkanie i dom babci, wymieniając je na trzypokojowy lokal na Prądzie, gdzie moglibyśmy mieszkać razem, mając wystarczająco miejsca dla każdego. Zgodziliśmy się, a wkrótce wprowadziliśmy się do nowego lokum. Miałem własny pokój z oknem na dach, Lidia zamieszkała u babci w jej przytulnym pokoju, a Anna rozciągnęła się w trzecim pokoju. Wszyscy czuliśmy się szczęśliwi, jakbyśmy płynęli razem po spokojnym jeziorze.

Tam właśnie matka spotkała sąsiada, starego pana Józefa, który był już rozwiedziony i miał tyle lat, ile ma ona sama. Od tej chwili zaczynał zwracać na Annę uwagę, a ona rozkwitała niczym wiosenny krokus w parkach warszawskich.

Później Anna przywiodła do domu mojego wujka Roberta, który postanowił wynająć swoje mieszkanie. Wszystko wydawało się w porządku, przynajmniej tak myślałem, dopóki wujek nie zaczął nas obrażać, a zwłaszcza mnie, niczym zimny wiatr w górach. Nasze spory rosły, a Anna zawsze stała po jego stronie, chroniąc go przed moją krytyką.

Czułem się coraz bardziej niepokojony, więc postanowiłem wyjechać do Gdańska, aby studiować nad morzem. Matka nie sprzeciwiła się temu; wręcz odetchnęła z ulgą, bo nie musiała już wybierać między mną a wujem Robertem. Lecz w sercu nie zaznałem spokoju. Jak można wymienić własne dziecko na obcą postać?

Wciąż pozostaję w tej surrealistycznej otchłani snu, gdzie złote złote znikają w mgle, a jedynie echo moich myśli rozbrzmiewa nad polskim horyzontem.