Obietnica – historia przyjaźni, miłości i poświęcenia: Gdy Denis ginie w wypadku, jego przyjaciel Kirill obiecuje zająć się ciężarną wdową Arią. Codzienność przeplatają sukcesy zawodowe, zmagania z bezpłodnością i kryzys małżeński u Kirilla i Mariny. Wzajemna pomoc, rozdarcie emocjonalne oraz narodziny dzieci prowadzą do nieoczekiwanych decyzji, gdzie przyjaźń zamienia się w nową rodzinę, a obietnica dane przed śmiercią staje się początkiem nowego życia.

Obietnica

Patryk spokojnie prowadził samochód wzdłuż mokrej szosy do Warszawy, a obok siedział jego najlepszy przyjaciel, Krzysztof. Wrócili właśnie z delegacji do Łodzi, przełożony wysłał ich tam na dwa dni.

Krzychu, świetna robota! Kontrakt na grube złotówki podpisany, szef będzie wniebowzięty cieszył się Patryk, zerkając z uśmiechem w stronę przyjaciela.

Pewnie, mieliśmy szczęście, że akurat nam się udało potwierdził Krzysztof, pracowali razem już od pięciu lat, byli jak bracia.

Najlepiej wraca się do domu, gdy ktoś na ciebie czeka mówił Patryk. Moja Jagna jest w ciąży, znosi to ledwo mdłości i bóle głowy. Szkoda mi jej, ale oboje marzyliśmy o dziecku. Powiedziała, że wszystko przeżyje dla naszego synka…

Dziecko to dar, u mnie z Kingą… nie wychodzi. Druga próba in vitro przed nami, pierwsza się nie udała, bardzo to przeżywamy smutno wyznał Krzysztof. Z Kingą byli małżeństwem od siedmiu lat, ale dziecka wciąż nie mieli.

Patryk związał się z Jagną dosyć późno, miał trzydzieści dwa lata. Poprzednie relacje żadna nie była głęboka. Ale w Jagnie zakochał się bez pamięci, tylko ona była dla niego. Gdy przedstawił ją Krzysztofowi, ten poczuł ukłucie zazdrości była piękna, delikatna, trudno nie zakochać się od pierwszego wejrzenia.

Za oknem padał lekki, jesienny deszcz, wycieraczki od czasu do czasu omiatały szybę. W aucie rozbrzmiewała beztroska rozmowa. Nagle zadzwonił telefon Patryka.

Cześć, Jagnuś, już jadę, będę za dwie godziny. Jak się czujesz? Pamiętaj, nic nie dźwigaj, wszystko zrobię po powrocie. Kocham cię, do zobaczenia.

Krzysztof słuchał rozmowy i myślał o Kindze ona rzadko się o niego martwiła, uważała go niemal za pewnik w swoim życiu. Inna niż Jagna, która była ciepła, troskliwa.

I nagle Patryk gwałtownie skręcił kierownicą, gdy na ich pas wtargnęła rozpędzona dostawcza furgonetka. Zderzenie było nieuniknione. Patryk zdołał odbić w bok, uderzyli w latarnię od jego strony i wylądowali w rowie. Krzysztof ocknął się pierwszy, głowa pulsowała bólem, z rozciętej ręki sączyła się krew. Drzwi od jego strony były wyrwane. Spojrzał na Patryka ten leżał bez ruchu, z zamkniętymi oczami.

Ludzie z sąsiednich samochodów podbiegali z pomocą. Krzysztof powoli dochodził do siebie na wilgotnej trawie. Czekał na karetkę, widział, jak ratownicy wyciągają Patryka i układają na noszach. Pochylił się nad przyjacielem, a ten cicho szepnął:

Pomóż Jadze…

Obaj trafili do szpitala; u Krzysztofa stwierdzono złamanie ręki i mocny wstrząs mózgu. Wciąż pytał lekarzy:

Jak Patryk? Co z moim przyjacielem?

W końcu pielęgniarka przekazała wieści:

Patryk… niestety nie przeżył.

Krzysztof popadł w rozgoryczenie. Na pogrzeb nie miał sił pojechać, z opowieści Kingi wiedział, jak Jagna załamywała się nad mogiłą, totalnie rozbita, płakała tak bardzo, że nie mogła się z tym pogodzić.

Gdy wyszedł ze szpitala, zabrał Kingę na Powązki. Stali długo nad grobem Patryka, a w myślach Krzysztof złożył obietnicę:

Drogi przyjacielu, nie martw się, pomogę twojej żonie, jak prosiłeś…

Po kilku dniach pojechał do Jagny. Gdy zobaczyła go w drzwiach, pękła rozpłakała się.

Jak ja mam żyć bez niego? Nie potrafię się pogodzić, że go już nie ma wyznała.

Jagnuś, Patryk mi to powierzył. Nie zostawię cię samej będę na każde twoje wezwanie, pomogę, przyjadę gdy trzeba.

Mijał czas. Jagna zaczęła powoli dochodzić do siebie, stale bała się o ciążę lekarze ostrzegali, by unikać stresu. Krzysztof wpadał dwa razy w tygodniu; robił zakupy, przywoził witaminy, odwoził na badania. Jagna nie wykorzystywała jego dobroci, prosiła tylko w razie prawdziwej potrzeby.

Krzychu, głupio mi, że zajmujesz się mną.

Obiecałem Patrykowi, nie jest mi trudno.

Krzysztof czuł się rozdarty. Jagna była kobietą jego marzeń, zawsze czuł do niej coś więcej, ale sytuacja była trudna, tkwił w niepewności.

Kinga i Krzysztof znów zaczęli cykl badań, diagnostyki, kolejne rozczarowanie… bezpłodność bolała ich coraz bardziej. Kinga nie wiedziała, jak bardzo jej mąż pomagał Jagnie, sam jej niczego nie tłumaczył. W telefonie Jagna figurowała jako Pomoc, bo bał się, że Kinga pozna prawdę.

Druga nieudana próba in vitro jeszcze bardziej napięła ich relację. Kinga coraz częściej wyrzucała żal, obwiniala męża, a on zatykał się w sobie.

Wiedziała, że Krzysztof zachowuje się dziwnie, bywał nieobecny, poirytowany, często wyjeżdżał bez wyjaśnień. Podejrzenie romansu wydawało jej się absurdalne w ich związku nie działo się źle, przynajmniej od tej strony.

Krzysztof czuł, że w domu coraz trudniej o zgodę. Jednak w pracy wszystko mu się układało. Wrócił do projektu, w którym pracowali z Patrykiem doprowadził go do końca, podpisali kontrakt na rekordową sumę złotych.

Jagna z rutynowym stresem coraz gorzej znosiła ciążę rodzice daleko, w Poznaniu, w stolicy nie miała nikogo. Doskwierały jej bóle głowy i puchnięcie nóg, ale nie skarżyła się Krzysztofowi.

Pewnego dnia zastał ją na drabinie zawieszała nowe zasłony.

Umyłam okna, teraz powieszę firanki zawołała z uśmiechem.

Natychmiast zejdź! syknął Krzysztof, patrząc na jej ciążowy brzuch. Jakbyś spadła, zaszkodziłabyś dziecku!

Pomógł jej zejść, ich twarze zbliżyły się na moment, poczuł dreszcz na całym ciele.

Dzięki, Krzychu mruknęła, zaraz potem pobiegła do łazienki, znów męczył ją poranny ból.

Krzysztof wytarł czoło i pomyślał:

Czy Patryk tam, gdzie teraz jest, widzi to wszystko? Sam prosił…

Następnym razem Jagna poprosiła:

Krzychu, może pomógłbyś mi urządzić pokój dziecięcy, potem nie będę mogła szaleć. Widziałam piękne tapety na Mokotowie.

Krzysztof zgodził się bez wahania nie mógł pozwolić, by ciężarna dźwigała ciężary. Urządzali razem, ona pomagała jak potrafiła, jemu zostawało serce w gardle. Po skończonej pracy biegał między depresyjną żoną, a coraz bardziej bezradną Jagną.

Intuicja podpowiadała Kindze, by ratować rodzinę, musiała się czymś zająć. Dostała propozycję pisania felietonów do Wysokich Obcasów. Z wdzięcznością podjęła się pracy, potrzebowała tego. Z pierwszym wynagrodzeniem wróciła do domu z torbą smakołyków i winem.

Oho, świętujemy coś? zdziwił się Krzysztof po powrocie.

Tak, dostałam wynagrodzenie, czekałam na ten kontrakt rozłożyła przekąski na stole, włączyła ich ulubiony film. Rozmawiali, popijając wino.

Nagle Krzysztof odebrał telefon. Kinga spojrzała na ekran Pomoc. Zerwał się, by odebrać w kuchni.

Co się dzieje? zapytał cicho.

Krzychu, chyba rodzę… Wezwałam już karetkę.

Ale… przecież to jeszcze za wcześnie!

Siedem miesięcy to się zdarza szeptała, zwijając się z bólu.

Jadę do szpitala.

Szybko się przygotował, Kinga patrzyła pełna niepokoju.

Gdzie się wybierasz?

Zadzwonił szef, pilna sprawa dotycząca pomocy. Potem wszystko ci wytłumaczę. Muszę jechać…

Kinga nie wierzyła ani słowa.

Dobra, dobra Jakieś bajki, Krzysztof mruknęła.

Krzysztof pognał do auta, ruszył do szpitala na Banacha. Po dwóch godzinach siostra przekazała mu radosną wieść: Jagna urodziła synka. Odetchnął z ulgą, wrócił wycieńczony.

Kinga nie spała, powitała go chłodnym spojrzeniem.

Twoja pomoc nieźle cię wykończyła rzuciła z ironią.

Krzysztof bez sił opadł na kanapę.

Tak, Kinga… Jagna właśnie urodziła. Obiecałem Patrykowi, że jej pomogę wyznał szczerze.

Rozumiem… Teraz następny etap będziesz jej pomagać przy dziecku, tak?

Tak potwierdził bez wahania.

Dobrze wiesz, nie zaakceptuję tego. Nie będę siedzieć i patrzeć, jak swój czas poświęcasz obcemu dziecku, gdy my własnego nie mamy pewnie już nigdy mieć nie będziemy. Składam papiery na rozwód a ty rób, co chcesz. Może spotkam kogoś i urodzę od innego.

Spojrzał na nią ze zdziwieniem, nie pierwszy raz czuł na sobie winę za ich brak dzieci.

Twój wybór, Kinga. Muszę pomóc Jagnie i jej synkowi.

Minęły tygodnie. Kinga złożyła pozew. Krzysztof zamieszkał z Jagną, pomagał przy małym Antosiu. Po czasie zostali małżeństwem. A po dwóch latach urodziła im się córka.

Dziękuję za Wasze wsparcie i obecność. Życzę dużo szczęścia!