Chłopiec obudził się w nocy, słysząc jęk mamy – historia o Matwiejku, jego chorej matce Marii i dobrych ludziach, którzy odmienili ich życie w Polsce, od modlitwy w kościele do nowej rodziny

Chłopiec obudził się od jęku matki. Podszedł do jej łóżka.

Mamo, boli cię coś?

Maciusiu, przynieś mi wodę!

Już idę rzucił się do kuchni.

Po chwili wrócił z pełnym kubkiem.

Proszę, mamo, wypij!

Rozległo się pukanie do drzwi.

Otwórz, synku! Pewnie babcia Nina przyszła.

Do środka weszła sąsiadka trzymając w ręku duży kubek.

Jak się czujesz, Marysiu? dotknęła jej czoła. Ale ty masz gorączkę. Przyniosłam ci ciepłego mleka z masełkiem.

Wypiłam już lekarstwo.

Powinnaś iść do szpitala. Tam dobrze leczą. A ty głodujesz, w lodówce nic nie ma.

Ciociu Nino, wszystko wydałam na tabletki w oczach chorej pojawiły się łzy. Nic nie pomaga.

Idź do szpitala lepiej.

A z kim zostawię Maciusia?

A z kim go zostawisz, jak umrzesz? Ledwie skończyłaś dwadzieścia osiem, nie masz ani męża, ani grosza pogłaskała ją po głowie. Dobra, nie płacz!

Ciociu Nino, co robić?

Zaraz dzwonię po lekarza sąsiadka wyjęła telefon.

Połączyła się z przychodnią i dowiedziała się wszystkiego.

Powiedzieli, że dziś przyjedzie ktoś w ciągu dnia. Jak lekarz będzie, przyślij po mnie Maciusia.

Sąsiadka wyszła do przedpokoju, chłopiec za nią.

Babciu Nino, moja mama nie umrze?

Nie wiem. Trzeba Boga poprosić, żeby pomógł, a twoja mama w niego nie wierzy.

To dziadek Bóg pomoże? w oczach dziecka zapłonęła nadzieja.

Idź do kościoła, postaw świeczkę i poproś, to pomoże. Dobrze, idę już.

***

Chłopiec wrócił do mamy, zamyślony.

Maciusiu, jesteś pewnie głodny, a w domu nic nie mamy. Przynieś dwa kubki.

Gdy przyniósł, mama nalała do nich mleka.

Pij!

Wypił, ale głód jeszcze wzrósł. Maria to od razu wyczuła. Z trudem wstała, wzięła portmonetkę ze stołu.

Masz dwadzieścia złotych. Kup dwa drożdżówki i zjedz po drodze, a ja coś tu spróbuję ugotować. Idź!

Odprowadziła syna do drzwi i, opierając się o ścianę, poszła do kuchni. W lodówce tania konserwa rybna, trochę margaryny, na parapecie dwie ziemniaki i cebula.

Muszę ugotować zupę

Zakręciło jej się w głowie, opadła wyczerpana na stołek.

Co się ze mną dzieje? Nie mam już siły. Prawie połowa urlopu minęła, pieniądze się skończyły. Jeśli nie wrócę do pracy, jak przygotuję Maciusia do szkoły? Za miesiąc zaczyna pierwszą klasę. Nie mam żadnej rodziny, nikogo do pomocy. A najgorsza jest ta choroba. Trzeba było wcześniej iść do przychodni. Ale teraz Jeśli mnie położą do szpitala, Maciusz sam nie zostanie

Z trudem podniosła się i zaczęła obierać ziemniaki.

***

Głód dokuczał, ale myśli chłopca były gdzie indziej:

Mama cały wczorajszy dzień nie wstawała z łóżka. Co jeśli naprawdę umrze? Ciocia Nina mówiła, że trzeba poprosić dziadka Boga o pomoc zatrzymał się i skręcił w stronę kościoła.

***

Już pół roku, odkąd wróciłem z misji. Cudem żyję. Już poruszam się sam, choć z laską. Liczne rany zdążyły się zrosnąć, blizny na twarzy? Wszystko mi jedno, i tak nikt mnie już nie zechce z takimi myślami szedł Nikodem w stronę kościoła. Trzeba zapalić świeczkę za chłopaków. Dziś rok, odkąd zginęli, a ja przeżyłem.

Dwadzieścia lat temu poszedł do wojska. Teraz cywil, ale jakże ciężko czuć się zbędnym. Emerytura wystarczy na spokojne życie, a oszczędności jeszcze na długo. Tylko po co to wszystko samotnemu?

Przed kościołem stali żebracy. Nikodem wyjął kilka banknotów po sto złotych i rozdał im prosząc:

Pomódlcie się za moich zmarłych druhów Romka i Stasia!

Wszedł do środka, kupił świeczki, zapalił je i zaczął szeptać modlitwę, której nauczył go ksiądz:

Wspomnij, Panie Boże nasz

Żegnając się, mamrotał słowa, a w myślach widział żywe twarze przyjaciół.

Kiedy skończył, stanął zamyślony. W tym czasie przy nim stanął mały, chudy chłopiec ze świeczką, nie wiedząc co robić dalej. Podeszła starsza kobieta:

Pomogę ci!

Zapaliła i postawiła świeczkę.

Tak się przeżegnaj! pokazała. I opowiedz Panu, po co przyszedłeś.

Maciek długo wpatrywał się w obraz, po czym wyszeptał:

Pomóż, dziadku Boże! Mama choruje, nie mam nikogo oprócz niej. Niech wyzdrowieje. Mamusia nie ma pieniędzy na lekarstwa, a ja za miesiąc idę pierwszy raz do szkoły, nawet tornistra nie mam

Nikodem znieruchomiał, słuchając chłopca. Jego, zdawałoby się wielkie troski, nagle wydały się nieistotne wobec dziecięcej prośby. Miał ochotę krzyknąć wszystkim:

Naprawdę nikt nie mógł pomóc temu dziecku, kupić matce lekarstwa, a jemu tornistra?

A chłopiec wpatrywał się w obraz, czekając na cud.

Chodź, chłopcze, pójdziemy razem! powiedział zdecydowanie Nikodem.

Gdzie? Maciek ze strachem spojrzał na obcego pana z laską.

Dowiemy się, jakie twoja mama potrzebuje leki i pójdziemy do apteki.

Naprawdę?

Twój dziadek Bóg przekazał mi twoją prośbę.

Naprawdę? ucieszył się mały.

No, chodź! Jak masz na imię?

Maciek.

Ja jestem wujek Nikodem.

***

W mieszkaniu słychać było głosy mamy i sąsiadki:

Ciociu Nino, lekarz wypisał tyle lekarstw i powiedział, że drogie. Skąd ja wezmę tyle pieniędzy? Mam tylko pięćset złotych.

Chłopiec odważnie wszedł, głosy ucichły. Sąsiadka wychyliła się z pokoju i cicho wyszeptała, widząc obcego mężczyznę:

Marysiu, patrz!

Ta wyszła i znieruchomiała.

Mamo, jakie leki ci potrzeba? Z wujkiem Nikodemem pójdziemy i kupimy!

A pan to kto? zdziwiła się Maria.

Wszystko będzie dobrze uśmiechnął się mężczyzna. Poproszę recepty!

Ale ja mam tylko pięćset złotych

Z Maćkiem znajdziemy pieniądze położył mu rękę na ramieniu.

Mamo, daj recepty!

Maria podała recepty. Poczuła, że ten człowiek o surowej twarzy ma dobre serce.

Marysiu, co ty robisz? ocknęła się sąsiadka, gdy mężczyzna z chłopcem wychodzili. Nie znasz go przecież.

Ciociu Nino, myślę, że to dobry człowiek!

Dobrze już, idę do siebie.

***

Maria siedziała i czekała na syna, który poszedł z nowym znajomym. Zapomniała nawet o chorobie. Drzwi otworzyły się, wpadł syn z rozpromienioną twarzą.

Mamo, mamy leki i kupiliśmy trochę smakołyków do herbaty!

W drzwiach pojawił się Nikodem, który promieniował szczęściem niczym dziecko.

Dziękuję panu! ukłoniła się kobieta. Proszę wejść!

Nikodem z trudem zdejmował buty i wydawał się bardzo speszony. Przeszedł do kuchni.

Siadajcie! powiedziała gospodyni.

Usiadł, nie wiedząc, gdzie ustawić laskę.

Ja ją ustawię tak, żeby pan sięgnął powiedziała cicho Maria. Przepraszam, nie mam czym poczęstować!

Mamo, wszystko z wujkiem Nikodemem kupiliśmy wyłożył zakupy syn.

Oj, nie trzeba było! westchnęła Maria, zauważając, że połowa to niepotrzebne słodycze. Dostrzegła też opakowanie dobrej herbaty. Już stawiam czajnik.

Przygotowywała herbatę z takim zapałem, jakby choroba na chwilę odpuściła. A może po prostu nie chciała wydać się taką słabą w obecności Nikodema? Jakby odgadując jej myśli, zapytał:

Pani Mario, niech się pani nie przemęcza, wygląda pani blado.

Nic się nie dzieje Zaraz wypiję leki. Dziękuję panu!

***

Wszyscy pili aromatyczną herbatę z ciastkami, patrząc na chłopca z ożywioną rozmową. Od czasu do czasu wzrok ich się spotykał i czuło się, że wszystkim dobrze razem przy stole. Wszystko co dobre, kiedyś się kończy.

Dziękuję państwu! Nikodem wstał, sięgnął po swoją laskę. Pójdę już. Musicie się leczyć.

Bardzo dziękuję! Maria również wstała. Nie wiem nawet, jak się odwdzięczyć.

Wyszedł do przedpokoju, a za nim mama z synem.

Wujku Nikodemie, a przyjdzie pan jeszcze?

Oczywiście! Gdy twoja mama wyzdrowieje, pójdziemy razem kupić ci plecak.

***

Nikodem wyszedł. Maria szybko posprzątała po kolacji.

Synku, obejrzyj bajkę, ja się położę.

Położyła się i zasnęła mocno jak dawno nie.

***

Minęły dwa tygodnie. Choroba dawno puściła, dobre lekarstwa spełniły swoje zadanie. Ostatnie dni Maria nawet pracowała na koniec miesiąca zawsze był nawał roboty, więc wezwali ją z urlopu. Cieszyła się będzie za co przygotować syna do szkoły, bo już zaczęty sierpień.

W sobotę rano wstała jak zwykle, zjedli śniadanie.

Maciek, zbieraj się! Pójdziemy do sklepu, popatrzymy, co ci do szkoły trzeba.

Dostałaś już pieniądze?

Jeszcze nie, ale do następnej soboty dostanę. Po drodze kupimy coś do jedzenia z pożyczonych dwudziestu.

Szykując się, usłyszała dzwonek domofonu.

Kto tam? spytała.

Maria, to Nikodem

Chciał coś dodać, ale kobieta już przyciskała przycisk otwierania drzwi.

Mamo, kto to? wyszedł syn z pokoju.

Wujek Nikodem! nie kryła radości Maria.

Hurra!

Nikodem wszedł, jak zawsze podpierając się laską, ale jakże się zmienił. Eleganckie spodnie i koszula, modna fryzura.

Wujku Nikodemie, czekałem na pana! Maciek rzucił się do niego.

Obiecałem ci przecież podniósł rozpromienione oczy. Dzień dobry, Mario!

Dzień dobry, Nikodemie!

Naturalny powrót na ty ucieszył obydwoje.

Już się pakujecie? Idziemy!

Gdzie? Maria dalej nie dowierzała.

Maciek już niedługo idzie do szkoły.

Nikodem, ale ja

Obiecałem Maćkowi, a słowa trzeba dotrzymywać.

***

Maria zawsze oglądała najtańsze rzeczy w każdym sklepie, bo nie miała zapasowych pieniędzy, rodziców, męża. Poza tamtym kolegą ze szkoły, który przepadł bez wieści.

A teraz obok stał mężczyzna, patrzący na jej syna z zachwytem, kupujący wszystko do szkoły, nie pytając o ceny, tylko o jej zdanie.

Nadwyżką zakupów wrócili do domu taksówką.

Gospodyni biegła do kuchni.

Mario zatrzymał ją Nikodem. Chodźmy razem na spacer! Zjemy coś na mieście.

Mamo, chodź! pospieszył ją syn.

***

Tej nocy Maria długo nie mogła zasnąć. Obrazy dnia migały jej przed oczami. Wciąż widziała w myślach jego oczy, pełne czułości. Chłodny rozum i gorące serce spierały się w niej:

Jest nieprzystojny i kuleje szepcze rozum.

A jaki on czuły, dobry, patrzy oczami pełnymi troski odpowiadało serce.

Jest o piętnaście lat starszy.

I co z tego? Dla Maćka jest jak ojciec.

Jeszcze możesz poznać kogoś młodszego, ładnego

Nie chcę już pięknego. Potrzeba mi tylko kogoś dobrego i pewnego.

Przecież nie o takim mężczyźnie marzyłaś.

A teraz o takim!

Zmieniasz marzenia?

Po prostu go spotkałam… i kocham!

***

Ich ślub odbył się w tym samym kościele, gdzie Nikodem i Maciek poznali się trzy miesiące wcześniej.

Nikodem i Maria stali przed ołtarzem laska została za drzwiami a Maciek z powagą patrzył na obraz świętego, z którym rozmawiał. Potem szepnął z całego serca:

Dziękuję ci, dziadku Boże!