Uncategorized

Syndrom wiecznie odłożonego życia… Spowiedź 60-letniej kobiety Elżbieta: W tym roku skończyłam 60 lat. Żaden z bliskich nie zadzwonił, żeby złożyć mi życzenia z okazji jubileuszu. Mam córkę i syna, wnuka i wnuczkę, jest też były mąż. Córka ma 40, syn 35 lat. Oboje mieszkają w Warszawie, oboje ukończyli prestiżowe uczelnie. Są mądrzy, odnoszą sukcesy. Córka wyszła za wysokiego urzędnika państwowego, syn za córkę znanego warszawskiego biznesmena. Mają świetne kariery, kilka mieszkań, poza pracą w administracji prowadzą własne firmy. Były mąż odszedł, gdy syn skończył studia. Twierdził, że ma dość takiego tempa życia, choć sam pracował spokojnie na jednym stanowisku, weekendy spędzał z kolegami albo na kanapie, a na urlop wyjeżdżał do rodziny na Mazury na cały miesiąc. Ja przez lata nie brałam urlopu, pracowałam na trzech etatach naraz – inżynier w fabryce, sprzątaczka w biurowcu, w weekendy pakowaczka w supermarkecie, od 8 do 20, plus sprzątanie magazynów i pomieszczeń socjalnych. Cały zarobek szedł na dzieci – Warszawa to drogie miasto, a studia w prestiżowych uczelniach wymagają dobrej odzieży, porządnego wyżywienia i rozrywek. Nauczyłam się nosić stare ubrania, coś przeszywać, reperować buty. Byłam zawsze czysta, schludna. Wystarczało mi to. Moim rozrywką były sny – czasem śniłam, że jestem szczęśliwa, młoda, śmiało się śmieję. Mąż, gdy tylko odszedł, od razu zmienił samochód na nowy, luksusowy. Widać, trochę zaoszczędził… Życie razem było dziwne – wszystkie wydatki po za czynszem pokrywałam ja. Czynsz płacił on i na tym kończył się jego wkład w rodzinę. Dzieci wykształciłam sama… Mieszkanie, w którym żyliśmy, dostałam po babci. Dobra, wyremontowana przedwojenna kamienica z wysokimi sufitami. Dwa pokoje przerobione na trzy. Była tam komórka – 8,5 m² z oknem, wyremontowałam ją, idealnie mieściły się łóżko, biurko, szafa, półki. W niej mieszkała córka. Ja z synem w jednym pokoju, bo właściwie tylko tam spałam. Mąż w salonie. Gdy córka wyjechała na studia do Warszawy, przeprowadziłam się do jej komórki. Syn został w pokoju. Z mężem rozstaliśmy się bez kłótni, podziału majątku czy zarzutów. On chciał „ŻYĆ”, a ja byłam zbyt zmęczona, by protestować – poczułam ulgę… Nie musiałam już gotować obiadu z deserem i kompotem, prać jego ubrania, pościeli, prasować i układać – mogłam ten czas po prostu przeznaczyć na odpoczynek. Zebrałam przez lata sporo schorzeń – kręgosłup, stawy, cukrzyca, tarczyca, przemęczenie nerwowe. Wzięłam pierwszy raz urlop na podstawowej pracy i zaczęłam leczenie. Dodatkowych zajęć nie rzuciłam, podreperowałam się. Zatrudniłam porządnego fachowca, który z kolegą przez dwa tygodnie zrobił mi remont łazienki. Byłam szczęśliwa! Moje własne, osobiste szczęście! Przez wszystkie lata moim osiągającym sukcesy dzieciom wysyłałam pieniądze zamiast prezentów z okazji urodzin, Bożego Narodzenia, Dnia Kobiet, Dnia Mężczyzn. Potem dołączyły wnuki. Prac dodatkowych nie mogłam porzucić. Dla siebie nie zostawało nic. Życzenia świąteczne i urodzinowe dostawałam rzadko, zwykle w odpowiedzi na moje. Prezentów nie dostawałam nigdy. Najgorsze było, że na ich śluby nie zostałam zaproszona. Córka powiedziała szczerze: „Wiesz, mamo, nie pasowałabyś do tamtej ekipy. Będą ludzie z kręgów prezydenta.” O ślubie syna dowiedziałam się od córki po fakcie… Przynajmniej nie prosili o pieniądze na wesele… Dzieci nie odwiedzają mnie nigdy, choć zawsze zapraszam. Córka twierdzi, że nie ma po co jechać do „naszej wioski” (wojewódzka stolica z milionem mieszkańców). Syn mówi: „Mamo, nie mam czasu!” Pociąg do Warszawy jeździ kilka razy dziennie, podróż trwa dwie godziny… Jak nazwałabym tamten etap życia? Chyba życie stłumionych emocji… Żyłam jak Scarlett O’Hara – „pomyślę o tym jutro”… Tłumiłam łzy i ból, tłumiłam w sobie wszystko od niedowierzania po rozpacz. Byłam robotem zaprogramowanym na pracę. Potem naszą fabrykę kupili Warszawiacy, zaczęła się restrukturyzacja. Nas, przedemerytalnych, zwolniono; straciłam dwie prace, ale mogłam dzięki temu pójść szybciej na emeryturę. Dali mi 2 tysiące na rękę… I żyj z tego, jak umiesz. W końcu znalazłam pracę jako sprzątaczka w bloku – dodatkowe dwa tysiące miesięcznie. Nie zrezygnowałam z pracy w weekendy w markecie – dobrze płacili, trzy stówki za zmianę. Najcięższe było całodniowe stanie na nogach. Zaczęłam robić remont kuchni – wszystko sama, zamówiłam kuchnię u sąsiada, zrobił solidnie i za rozsądne pieniądze. Znowu zaczęłam odkładać. Chciałam odświeżyć pokoje, wymienić trochę mebli. Ale w żadnym z tych planów nie ma mnie! Co wydaję na siebie? Tylko jedzenie, najprostsze, i lekarstwa. Na leki wydaję dużo. Czynsz nie cieszy, tylko rośnie. Były mąż radzi, by sprzedać mieszkanie (dzielnica bardzo dobra, dostanę dobrą cenę), kupić sobie kawalerkę. Ale żal mi tej kamienicy, to pamięć po babci. Rodziców nie pamiętam, wychowała mnie babcia, a mieszkanie jest mi bardzo drogie, bo całe moje życie się w nim rozegrało. Z byłym mężem udało się zachować przyjacielskie relacje. Czasem rozmawiamy, jak dobrzy znajomi. On ma się dobrze, o prywatnym życiu nie mówi. Raz w miesiącu wpada, przywozi trochę warzyw, kartofli, kaszy, wodę. To, co ciężkie. Od pieniędzy się wzbrania. Mówi, by nie korzystać z dostaw, bo przywiozą zgniłe. Zgadzam się. Coś we mnie jakby się zatrzymało – wszystko tkwi w jednym kłębie. Żyję i pracuję. O niczym nie marzę. Niczego nie chcę dla siebie. Córkę i wnuki oglądam tylko na Instagramie. Życie syna miga w Instagramie u synowej. Cieszę się, że u nich dobrze, są zdrowi, bywają w ciekawych miejscach, w drogich restauracjach. Może dałam im za mało miłości. Może dlatego nie czują jej do mnie. Córka czasem pyta, jak się miewam. Odpowiadam, że dobrze, nigdy na nic nie narzekam. Syn czasem wysyła wiadomości na WhatsAppie: „Cześć, mamo, mam nadzieję, że u Ciebie wszystko w porządku.” Kiedyś powiedział, że nie chce słuchać o problemach rodzinnych, nie działa na niego dobrze negatywna energia. Przestałam mu cokolwiek mówić, odpowiadam „tak, synku, wszystko dobrze”. Bardzo chciałabym przytulić wnuki, ale podejrzewam, że nie wiedzą, że mają żyjącą babcię – emerytkę, sprzątaczkę. Według rodzinnych legend pewnie babcia już nie żyje… Nie pamiętam, żebym kiedykolwiek kupiła coś dla siebie, może czasem bieliznę czy skarpetki – najtańszą. Manicure, pedicure? Nigdy. Raz na miesiąc chodzę na podcięcie do fryzjera w sąsiedztwie. Włosy farbuję sama. Cieszy mnie tylko to, że zarówno młoda, jak i teraz, mam taki sam rozmiar – 46/48. Garderoby nie trzeba wymieniać. Najbardziej boję się, że kiedyś nie wstanę rano z łóżka – dokuczają mi ciągle bóle kręgosłupa. Boję się zostać unieruchomiona. Może nie powinnam była żyć tak – bez odpoczynku, bez małych radości, ciągle tylko pracując i odkładając wszystko na „potem”? Gdzie właściwie jest to „potem”? Już go nie ma… W duszy czuję pustkę… w sercu – całkowitą obojętność… Wokół mnie także pustka… Nikogo o nic nie obwiniam. Ale siebie też nie mogę winić. Całe życie pracowałam i dalej pracuję. Odkładam na „czarną godzinę”, gdy już nie będę w stanie pracować. Może niewiele, ale zawsze… Choć tak naprawdę wiem, że gdy się położę, to już nie będę chciała żyć… Nie chcę być dla nikogo problemem. A wiecie, co jest najsmutniejsze? Nikt nigdy mi nie podarował kwiatów… NIGDY… Śmieszne będzie, jeśli ktoś postawi mi żywe kwiaty na mogile… serio, można się uśmiać…